Fotograf cz. 2 - Berserkerka
Proza » Długie Opowiadania » Fotograf cz. 2
A A A
Ponieważ starzec nie pozwalał mu wezwać pogotowia, chłopak opowiedział całą historię matce i nazajutrz oboje zjawili się w jego mieszkaniu.
- Tak nie można panie Wacławie, pana musi obejrzeć lekarz – mówiła matka siedząc na brzegu łóżka. – Ja mam znajomego lekarza, nie musi pan iść do szpitala, ale powinien pan pozwolić się obejrzeć i włożyć tę rękę w gips. Wie pan jakie później będą problemy jak krzywo się zrośnie? Jeszcze dziś go do pana przyślę. – Po tych słowach wcisnęła mu w usta łyżkę zupy, którą przyniosła, aby nie mógł zaprotestować. Janek zawsze dziwił się jak jego matka, z cichej i nieśmiałej osoby potrafiła czasem przeistoczyć się w kobietę tak zdecydowaną i pewną siebie. Kiedy wyznaczyła sobie cel, zawsze go osiągała. Zdaniem chłopaka musiała tak postępować wbrew swojej łagodnej naturze, bo do tego zmusiło ją życie – została sama z dwójką dzieci, które musiała utrzymać i wychować, a nie było to zadanie łatwe. Ale przede wszystkim musiała poradzić sobie z życiem młodej wdowy co chyba najgorzej jej wychodziło. Dzieci często widywały jak zasypiała ze zdjęciem męża w ręku, czasem też zwracała się przez pomyłkę do syna jego imieniem.
Godzinę później matka wróciła do domu, ale Janek został z chorym.
- Ależ to niepotrzebne – mówił swoimi napuchniętymi ustami w kolorze agrestu. – Ja sobie poradzę, dziękuję bardzo, ja naprawdę czuję się już dobrze…
- Obiecałem mamie, że się panem zajmę i poczekam na lekarza.
Kiedy Jantarski drzemał, chrapiąc tak głośno, że sąsiad w dołu zaczął walić szczotką w sufit, chłopiec przemierzał jego mieszkanie. Tak jak można było się tego spodziewać, na komodach, półkach, ścianach i każdej wolnej przestrzeni znajdowało się tysiące zdjęć. Niektóre były bardzo stare, inne przedstawiały krajobraz współczesnej Warszawy. Patrzył na nie przez dłuższą chwilę zastanawiając się jak autor zdołał uchwycić piękno tego miasta, które stanowiło wielki plac budowy. Odkąd pamiętał zawsze było ono skupiskiem murarzy, zasłaniających wszystko gór piachu i gruzu. To miasto rodziło się po raz drugi. Trzeba było obudować wszystko od zwykłych domów dla ludności po Zamek Królewski, który dla Janka był tylko nazwą, budynkiem, którego nigdy nie widział.
Wśród tych zbiorów znalazł także zdjęcie ojca oraz swoje własne z czasów wczesnego dzieciństwa. Kilka ramek stało pustych, jakby czekając na obrazy, które je wypełnią. Z zamyślenia wyrwało go pukanie do drzwi.
- Dzień dobry panie doktorze… - urwał w pół zdania bo na korytarzu zamiast zgrzybiałego doktora Kalinowskiego stała niska brunetka w sukience w kwiatki. Zaśmiała się usłyszawszy te słowa, co sprawiło, że na jego twarzy pojawiły się czerwone rumieńce.
- Jestem sąsiadką pana Jantarskiego – powiedziała wskazując na drzwi, w których ujrzał kilka dni temu mężczyznę w kraciastym swetrze. – Mama zrobiła kopytka, więc przyniosłam, bo pan Jantarski podobno jest chory.
Nie zapytał skąd o tym wie tylko wpuścił ją bez słowa do środka.
- Pan Wacław śpi... – zaczął próbując się nie zaczerwienić. – To może do kuchni… - wskazał ręką na drzwi.
- Nie śpię! – Dosłyszał z pokoju bełkot. – Chodźcie dzieci do mnie.
- Dzień dobry kochana – odezwał się staruszek próbując usiąść.
- Mama zrobiła kopytka – powiedziała podnosząc wyżej talerz. – Niech pan zaczeka, pomogę. – Postawiła naczynie na nocnej szafce, pomogła mu usiąść i poprawiła poduszki.
- Zaniosę je do kuchni. A może pan chce zjeść? Są jeszcze ciepłe.
- Nie, niedawno jadłem, podziękuj mamie.
Dziewczyna uśmiechnęła się i pobiegła do kuchni. Nie wróciła od razu do pokoju, za to przez ścianę słychać było stukot garnków i szum wody.
- A to dziewucha! Sprzątać mi będzie! – zawołał Jantarski udając oburzenie. – A ty co tak stoisz? Już ci w głowie zawróciła ta gołąbeczka? – mrugnął do niego porozumiewawczo.
- Nie no skąd! Co też pan… - poczuł, że znów się czerwieni więc szybko zmienił temat. - A co będzie z zakładem?
- Jak to co będzie? Przecież jeszcze nie umarłem – zadrwił.
- No tak, ale chyba nie będzie go pan na razie otwierał, musi pan wydobrzeć. – Mężczyzna pokiwał tylko głową i wpatrzył się w kołdrę zapominając o udawanym uśmiechu.
- Proszę pana… - Janek nie wiedział jak o to pytać i czy w ogóle powinien, ale nie dawało mu to spokoju. – Kto pana tak urządził?
Nastąpiła chwila ciszy przerywana tylko odgłosem zmywania naczyń dochodzącym zza ściany.
- Tylko niech mi pan nie wciska bajek typu „przewróciłem się”, może i jestem jeszcze młody, ale nie głupi.
- Powiedzmy, że starzy znajomi wpadli z wizytą – odpowiedział po chwili.


Jankowi nie udało się wyciągnąć informacji gdzie, kto ani dlaczego go Jantarskiego. Za każdym razem gdy poruszał tę kwestię, fotograf zmieniał szybko temat lub biegł do ciemni nie zabierając ze sobą nawet filmów. Po pewnym czasie dał sobie spokój, ale postanowił mieć go na oku. Zaproponował, że będzie sam zamykał sklep i wpadał czasem w niedzielę pod pretekstem, że chce jeszcze raz przyjrzeć się nowemu modelowi aparatu. Przy okazji miał sposobność poznać bliżej dziewczynę w sukience w kwiatki, która regularnie pukała do drzwi mieszkania numer 3 przynosząc obiad.
Dni upływały na nauce robienia zdjęć do dokumentów i ich wywoływania oraz na niekończących się opowieściach Jantarskiego o jego ulubionych modelkach:
- A ona miała takie rozumiesz… oczy duże, no ładna była nie powiem… tak, prawie tak ładna jak ta twoja gołąbeczka – śmiał się starzec.
- Nie wiem o kim pan mówi – odpowiadał z uporem wbijając oczy w podłogę.


W pewien piątek Janek w podskokach podążał do zakładu fotograficznego. Zbliżał się najpiękniejszy dzień jego życia. Jutro, dwudziestego czwartego maja stanie się dorosły. No może z dnia na dzień nie stanie się bardziej odpowiedzialny lub mądry, ale przynajmniej stanie się pełnoletni. Co jeszcze lepsze, matka pozwoliła mu urządzić z tej okazji „małe przyjęcie”, jak je nazywała. Na ten czas miała iść z Gabryśką do ciotki na Powiśle, a jemu udało się zaprosić Anię – dziewczynę w sukience w kwiatki. Tak więc niesiony na skrzydłach szczęścia wkroczył do jasnego sklepiku, który dziś wydał mu się wyjątkowo przytulny.
- Dzień dobry panie Wacławie – powiedział rozpromieniony.
- A cóż to? Wyglądasz jakbyście mieli dziś ogłosić z gołąbeczką swoje zaręczyny – zarechotał Jantarski
- Pan to zawsze… - Udał obruszonego, nie mogąc jednak odkleić od twarzy promiennego uśmiechu.
- A właśnie, chciałem z tobą o czymś porozmawiać. – Spoważniał nagle i wstał ze swojego krzesła. – Chodź tu na chwilę – przywołał go gestem po czym wyjął z przegródek kilka fotografii – To ty je robiłeś prawda?
Chłopak przytaknął poznając zdjęcia do dokumentów, które robił kilka dni temu jakiemuś mężczyźnie.
- Czy widzisz jak on na nich wygląda? – zapytał z powagą fotograf. – Jest zgarbiony, łysy i tak się uśmiecha, że widać poważne braki w jego uzębieniu. Jak możesz robić takie zdjęcia?
Janek patrzył coraz bardziej zmieszany i przerażony to na swojego szefa to na fotografie. Zostanie zwolniony? Pierwszy raz pan Wacław przemawiał do niego w ten sposób, a on pierwszy raz w życiu czuł, że zaraz spali się ze wstydu.
- No pytam cię jak możesz robić takie zdjęcia?
-Ja… no bo on… to znaczy…
- Ty, tak utalentowany młody człowiek, przyszłość polskiej fotografii? – uśmiechnął się starzec.
Chłopak nie wiedział o co mu chodzi i nadal patrzył na niego z lekko rozchylonymi ustami.
- Powinieneś robić zdjęcia czegoś ciekawszego niż bezzębnego robotnika. Musisz wyjść na ulicę i poszukać inspiracji, zatrzymywać czas, chwytać dusze! – Widząc zmieszanie na jego twarzy śmiał się jeszcze bardziej. – Ale żeby to robić musisz mieć czym prawda? I tu dochodzimy do sedna – dodał nie czekając na odpowiedź. – Proszę.
Wyciągnął mały prostokątny pakunek owinięty w szary papier.
- To znaczy, że pan mnie nie zwolni? – wyrwało mu się zanim ugryzł się w język.
- Nie głuptasie. Chciałem ci tylko powiedzieć, że jest w tobie pewien potencjał… no, że możesz robić naprawdę ciekawe zdjęcia.
Poczuł, ze jego usta znów wyginają się w rogalik i już domyślał się co znajduje się w paczce. Rozerwał opakowanie i zobaczył niewielki aparat w czarno – metalicznej obudowie.
- To Fenix II b, całkiem w porządku…
- Dziękuję! – nie zważając na swą „męską” godność uściskał starca tak mocno, że ten poczerwieniał na twarzy.
- Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

Pan Wacław poszedł wywołać zdjęcia, aby jego podwładny mógł nacieszyć się swoim prezentem nie krępowany niczyją obecnością. Tak też czynił i co chwila przykładał oko na małego wizjera lub gładził jego powierzchnię z nieukrywanym podziwem. Czuł się jak głupiec, który cieszy się z błahostki, ale była to bardzo miła błahostka. Aparaty fotograficzne może i nie były specjalnym luksusem, ale jednak nie mógłby sobie na żaden pozwolić, więc czuł tym większą wdzięczność dla swojego dobroczyńcy. Usłyszał dzwoneczek oznajmiający nadejście klienta więc szybko schował swój skarb pod ladę i spojrzał w kierunku drzwi.
- Dzień dobry – zagadnął – W czymś pomóc? – dodał widząc, że mężczyzna rozgląda się po pomieszczeniu wcale na niego nie patrząc.
- Mam przyjemność z panem Janem Kolmerem jak mniemam? – Miał surowy głos i potężne wąsy przyprószone siwizną ,przez które miało się wrażenie, że ich właściciel jest brzuchomówcą.
- Tak, a o co chodzi? – zapytał zastanawiając się skąd zna jego nazwisko.
- Mam do pana sprawę, a właściwie… radę – powiedział nie zmieniając kamiennego wyrazu twarzy. – Powinien pan lepiej dobierać sobie towarzystwo.
- Nie rozumiem… - przyznał szczerze.
- Chłopcy w pana wieku chyba powinni przyjaźnić się ze swoimi rówieśnikami, a nie z takimi starcami jak Jantarski, co?
- Nadal nie wiem o co panu chodzi.
- Jeśli nie będzie pan zachowywał ostrożności pana też może spotkać… pewna przykrość. Rozumie pan?
Janek patrzył na niego nawet nie mrugając, ale nic nie odpowiedział.
- Radzę panu zająć się szkołą i siostrą, takie dzieci wymagają opieki.
- Pan mi grozi? – Próbował udać wojowniczy ton, ale czuł, że pot spływa mu po plecach.
- Nie, ja ostrzegam. Niech pan na siebie uważa. Wbrew pozorom staruszkowie potrafią być… potrafią o siebie zadbać.
- O co panu chodzi?!
- Niech pan na niego uważa – wskazał głową na zaplecze. – Mówię to panu w dobrej wierze. Niech pan uważa.
Ponownie zadźwięczał dzwoneczek i Janek został sam ze słowami dźwięczącymi mu wciąż w głowie. Kto to był i skąd znał jego nazwisko? Skąd wiedział, że ma siostrę i co chciał powiedzieć o panu Wacławie? Poczuł, że dobry humor prysł jak bańka mydlana.
- Była jakiś klient? Słyszałem dzwonek. – Zza zasłony wynurzyła się pomarszczona twarz ze swym zwykłym uśmiechem.
- Nie, nikogo nie było.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Berserkerka · dnia 13.02.2010 10:07 · Czytań: 731 · Średnia ocena: 3,33 · Komentarzy: 4
Komentarze
Jack the Nipper dnia 14.02.2010 19:21 Ocena: Dobre
Cytat:
jakiś cel, zawsze go osiągała. Jego zdaniem musiała tak postępować wbrew swojej łagodnej naturze, bo do tego zmusiło ją


jakiś - go - jego - tego - ją = zaimkoza

Cytat:
Ależ to nie potrzebne


niepotrzebne

Cytat:
się w nie przez dłuższą chwilę zastanawiając się jak autorowi udało się


3 x się

Cytat:
Zamek Królewski, który był dla niego tylko nazwą,


dla niego - czyli kogo?

Cytat:
mu się wyciągnąć informacji gdzie, kto ani dlaczego go pobił. Za każdym razem gdy poruszał tę


mu - go - tę - tak ukochałaś zaimki, że wplatasz je zupełnie niepotrzebnie. Tu aż się prosi, dla jasności napisanie precyzyjnie - kto to jest "mu", kto "go" i jaka kwestia.

Cytat:
go na oku. Przekonał go, że to on


go - go - to - on = znów zaimkoza

Cytat:
Co jest jeszcze lepsze


jest - zbędne

Cytat:
chciałem z Tobą o czymś


tobą - mała litera

Cytat:
ie mógłby sobie na niego pozwolić


bardziej by pasowało: na żaden pozwolić


Treść jest bardzo dobra.
Technicznie to zrezygnuj z połowy zaimkow i też nie będzie źle.
Berserkerka dnia 15.02.2010 09:13
Zawsze cierpiałam na zaimkozę - niestety. Mam jednak nadzieję, że to uleczalna choroba :)
Elwira dnia 18.02.2010 20:56 Ocena: Dobre
Cytat:
wcisnęła mu w usta łyżkę zupy, którą przyniosła, aby nie mógł zaprotestować.


wynika z tego, że przyniosła łyżkę zupy tylko po to, żeby nie protestował, takie wkupne i to niskie, bo łyżką zup nikt się jeszcze nie najadł
Proponuję jakoś przebudować ten fragment.

Cytat:
w kobietę tak zdecydowaną i pewną siebie.


tak – zbędne

Cytat:
- Ależ to niepotrzebne – mówił swoimi napuchniętymi ustami w kolorze agrestu.


kto mówił, Janek czy chory? swoimi zbędne


Cytat:
uchwycić piękno tego miasta, które stanowiło wielki plac budowy.


tego – zbędne

Cytat:
kto ani dlaczego go Jantarskiego.


coś tu nie gra...

Powtórz reguły interpunkcyjne, bo bardzo mało stawiasz przecinków. Niektóre zdania są jeszcze nieporadne, ale widać, że się starasz. Ja bm imię dziewczyny wprowadziła wcześniej, bo określanie jej jako „W sukience w kwiatki” jest sztuczne i wychodzi na to, że ona ciągle w niej chodzi. Mogłaby się jakoś przedstawić. Poza tym, trochę dziwne, że jej ojciec miał w nosie, co się z fotografem dzieje, a matka przesyła kopytka, a córka sprząta. Jakoś mi to zgrzyta treściowo.

Poza tym jest dobrze. Opowieść wciąga.

Pozdrawiam.
Jonasz dnia 18.08.2010 15:17 Ocena: Bardzo dobre
Druga część przeczytana:) Zagadkowe kłopoty pana Wacława, w które powoli zostaje wplatany jego młody przyjaciel, zachęcają mnie do lektury kolejnej części:)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
bruliben
23/10/2019 07:38
Witam back door mana, mortalnego coila, Pasażera Iggiego i… »
marzenna
23/10/2019 05:40
al-szamanka Skrajne emocje i odczucia-zawiść, niemoc (jaka… »
marzenna
23/10/2019 03:32
shinobi Yaro nie powinnam czytać takich wierszy o 03:18,… »
mike17
22/10/2019 22:07
Witaj, Przemku, po latach niewidzenia :) Twój koment jest… »
Lilah
22/10/2019 22:02
Dziękuję, Al. Miło Cię gościć. Pozdrawiam serdecznie… »
Lenix
22/10/2019 21:29
Cały Mike. ;) Nie uświadczysz tutaj fabuły rodem ze… »
Kazjuno
22/10/2019 20:49
Droga Jolu. Hola, hola! Co znowu za mętnego łba? Właśnie… »
mike17
22/10/2019 20:20
Nie mogę się zgodzić z teorią, że w stanie wojennym wygasło… »
Marek Adam Grabowski
22/10/2019 20:06
Nieco zmieniłeś temat. Ale te wspomnienia z dzieciństwa są… »
Gramofon
22/10/2019 18:56
Tylko proszę nie zapomnieć o jedzeniu z tego wszystkiego. ;)»
al-szamanka
22/10/2019 17:50
O rany, zawstydziłam się, czytając ;) Hehe, nie myślisz, że… »
Yaro
22/10/2019 17:48
moje życie perłą na dnie zagrzebane w piasku mignęło po… »
Yaro
22/10/2019 17:45
Dziękuję Kamilo :) I zapraszam częściej do siebie ;) »
al-szamanka
22/10/2019 17:42
Hmm, wygląda na to, że polowanie na Ducha zakończy się… »
Yaro
22/10/2019 17:40
Lubię pisać teksty pod muzykę . Wszystko co co piszę można… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 23/10/2019 07:59
  • No, już wiemy. Dzięki temu anonsowi, bo tak byśmy przecież nie mogli tego nijak wiedzieć. Ceszę z Twojego szczęścia.
  • AntoniGrycuk
  • 22/10/2019 23:29
  • Zakochałem się. To piękna miłość. Mówię Wam. I ważniejsze jest, aby Wam o tym powiedzieć. Byście wiedzieli! To najważniejsze!!!... Wiecie już?
  • mike17
  • 21/10/2019 13:49
  • Czy 5000 słów to dużo? Nie. Dlatego zapraszam Was do MUZO WEN 8, KONKURSU w prozie - wystarczy napisać miniaturę :) [link]
  • mike17
  • 21/10/2019 13:38
  • Koberko, dziękuję za dodanie do ulubionych :)
  • bruliben
  • 20/10/2019 11:11
  • A gdzie to ześrodkowanie? Gubię się w portalu. Może ktoś, coś podpowiedzieć?
  • Zola111
  • 19/10/2019 00:18
  • Jak Wam się pisze wiersze do Zaśrodkowania?
  • mike17
  • 18/10/2019 14:04
  • MUZO WENY 8 zapraszają do udziału śmiałków pióra. Podejmijcie wyzwanie i dajcie z siebie wszystko :) [link]
  • bruliben
  • 18/10/2019 09:02
  • Już wiem, ktory utwór najlepiej rozgrzewa do pisania :)
Ostatnio widziani
Gości online:13
Najnowszy:Kilberges9
Wspierają nas