Siła marzeń - Berserkerka
Proza » Miniatura » Siła marzeń
A A A
Brudno-szara sukienka podrygiwała nieśmiało na wietrze, a małe rączki ściskały szmacianą kukłę o makabrycznym wyrazie twarzy. Usta, oczy i nos wyrysowała mama. Kreśliła wszystko czerwoną kredką na pieluszce, ukrywającej kulkę waty. Czerwoną, bo taka była pod ręką, a makabryczne rysy, bo nie miała za grosz talentu malarskiego. Teraz szmaciana lalka była nieodłącznym elementem codziennego życia dziewczynki.

Na kamiennych schodkach pojawiła się drobna kobieta i zawołała beznamiętnym głosem:
- Dorotko, chodź do domu, jest późno.
Dziewczynka podniosła się i wolnym krokiem ruszyła w stronę drzwi.
- Zaczekaj z Pawłem w pokoju aż zrobię kolację. Mogą być naleśniki? – dodała po chwili nie oczekując wcale na odpowiedź. Dorotka, przyzwyczajona, że mamie nie trzeba nigdy odpowiadać, bo mama odpowiada sobie sama, weszła do zagraconego pokoju. Pod oknem stała wysłużona wersalka rodziców, a za przepierzeniem piętrowe łóżko – jej i brata. Pod ścianą nie było ani jednego wolnego centymetra, cała powierzchnia została maksymalnie wykorzystana. Szafa, komoda, regał, ława, krzesła - wszystko upchnięte jak korniszony w słoiku.
- Dorotka, Dorotka chodź. Pobawimy się – zawołał młodszy brat, rozkładając na podłodze tekturowe samochody.
- Schowaj zabawki, zobacz jaki bałagan zrobiłeś. Mama będzie krzyczała, że nie ma jak dojść do stołu – odparła rzeczowo, udając, że ma więcej niż sześć lat.
- Ale ja tylko chciałem… - zaczął nieśmiało Pawełek.
- Nie możesz robić takiego bałaganu, nie mieszkasz tu sam! – powtarzała zasłyszane od rodziców słowa. – Jak będziesz miał własny pokój, wtedy będziesz robił co tylko chcesz – dodała z entuzjazmem.
- Będę miał własny pokój? – W oczach chłopca pojawiły się iskierki nadziei.
- Pewnie! Oboje będziemy mieli – usiadła obok brata na podłodze i zaczęła opowiadać rozmarzonym głosem:
- Będę miała tapetę w kwiatki, taką ładną i drewniane łóżko. Z baldachimem!
- Ja też, ja też będę miał z baldachimem! – krzyknął uradowany.
- Nie, tylko dziewczynki mogą takie mieć, ty będziesz spał na normalnym – chłopiec posmutniał, ale słuchał dalej z wypiekami na twarzy. – Będę miała dużo półek z zabawkami i… i…. i balkon. Będę mogła codziennie na nim stać i patrzeć na wszystkich z góry…
- A ja też będę miał balkon! – zawołał radośnie.
- Nie, ty już nie możesz mieć balkonu.
- Czemu? – zaniepokoił się Pawełek.
- Bo w domu może być tylko jeden balkon. Nie wiedziałeś? – zapytała z wyższością. – I ja go będę miała.
- Ale ja też chce!
- Nie możesz, uspokój się, bo zabronię ci wchodzić do mojego pokoju.
- To ja ci nie pozwolę wchodzić do mojego! – zawołał triumfalnie.
- Ja jestem starsza i nie możesz mi niczego zabraniać. Przyjdę do twojego pokoju i zabiorę ci wszystkie zabawki!
- A ja cię nie wpuszczę, bo zamknę drzwi na klucz!
- Nie możesz, zabrałam twój klucz i wyrzuciłam do rzeki – powiedziała Dorotka z nieukrywana satysfakcją.
Chłopiec popatrzył z wyrzutem na siostrę i zaczął płakać. Zrobił się czerwony na twarzy i nawet mama, która przyszła z kuchni słysząc hałas, nie mogła go uspokoić. Dopiero po kilku minutach udało jej się zapytać:
- Dlaczego płaczesz? Dorotka coś ci zrobiła?
- Tak! – krzyknął przecierając oczy. – Ona wyrzuciła klucz do mojego pokoju i nie będę już mógł tam wchodzić!
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Berserkerka · dnia 21.10.2010 09:41 · Czytań: 922 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 11
Komentarze
Elwira dnia 21.10.2010 11:01
Cytat:
kredką na pieluszce(,) ukrywającej kulkę waty.


Cytat:
Dorotko(,) chodź do domu


Cytat:
Dorotka(,) przyzwyczajona,


Cytat:
młodszy brat(,) rozkładając na podłodze samochody.


Cytat:
pokój? – (W)w oczach chłopca


Cytat:
uspokój się(,) bo zabronię ci wchodzić


Moim zdaniem, lepiej sobie tłumaczyć, że nie może się wejść do pokoju, bo nie ma klucza, niż jakby pokoju zupełnie nie było. Mądry chłopiec. Niepokoi mnie, że lalka Dorotki jest zrobiona, a Pawełek ma samochodziki. Może warto wspomnieć, że też jakoś zrobione, tekturowe?
Poza tym ciekawa miniatura, taka z drugim dnem, wystarczy zedrzeć wierzchnią warstwę.
Pozdrawiam.
Usunięty dnia 21.10.2010 17:13
Niby tak prosto, a jednak ma coś w sobie :) Też mi trochę ta lalka nie pasowała, ale raczej ze względu na to, że nie wyobrażam sobie rysowania po pieluszce. Już łatwiej wyszyć na niej coś nitką.

Powiem Ci, co mi się z tym tekstem skojarzyło: nie pamiętam w jakim filmie, ale jeden z bohaterów powiedział coś w stylu, ze Chaplin zrobił karierę, bo wiedział, ze ludzie uwielbiają śmiech przez łzy. I to samo masz tutaj: widać, że jest ciężko, ale mimo wszystko ta niewinność dzieci i ich marzeń, działa tak rozczulająco :)
Wasinka dnia 22.10.2010 09:58
Chyba odebrałam to zbyt ponuro... nie miałam tu zbyt wielu powodów do uśmiechu. Lalka "makabryczna" mnie przeraziła, dziecięca rozmowa przygnębiła, a pointa dokończyła dzieła przytłoczenia dziwnym poczuciem smutku i bezsilności. Hmm, chyba źle ze mną... ;) Bo przecież tytuł narzuca optymistyczne spojrzenie...
Bardzo wiele z tekstu można wyczytać. I można potraktować go w dwojaki sposób. Jako lekka anegdota o jednej scence życia rodzinnego albo jako obraz tego, jakie stosunki tu panują i jak wyglądają kontakty w rodzinie (np. matka-córka, siostra-brat, wpływ dorosłych na zachownie dzieci). Jakoś tak nazbyt dogłębnie uświadomiłam sobie, co czuje chłopczyk podczas całej rozmowy z siostrą, a zakończenie... cóż, może dziś biorę wszystko nazbyt poważnie czy coś, ale straaaasznie smutne.
A słowa: "dodała po chwili nie oczekując wcale na odpowiedź." można według mnie wyrzucić.
Pozdrawiam (mimo tak szarego i w sumie banalnego spojrzenia na tekst) kolorowo.
Berserkerka dnia 22.10.2010 10:09
Dzięki za komentarze, przecinki poprawiłam. A z tą lalką to nie wiem o co chodzi... tzn. czemu okazała się aż taka ważna:-) Moim zdaniem na materiale z pieluszki można pisać kredką, przynajmniej ja tak zawsze myślałam:-)
A co do zdania "dodała po chwili nie oczekując wcale na odpowiedź." to narazie tego nie wyrzuce, bo napisałam to po to, aby podkreslic, że ich matka nie zwraca uwagi na dzieci lub ogólnie na ludzi. Może dlatego, że taki ma charakter, może jest zmęczona, a może coś jeszcze innego.
Elwira dnia 22.10.2010 10:31
Lalka okazała się ważna, bo na jej opis poświęciłaś aż trzy zdania. W miniaturze to dużo, szczególnie, jeśli są to pierwsze zdania. Czasem tyle samo wystarcza w powieści do opisu jakiejś postaci. Poza tym lalka robiona staje w opozycji do samochodzików. I pojawia się pytanie, dlaczego jedno dziecko bawi się szmatą, a drugie ma kupne zabawki.
Co do pisania, to chyba wyraźniej pomadką niż kredką i to tłumaczyłoby też kolor czerwony.
Wasinka dnia 22.10.2010 10:43
Zdanie wydaje mi się niepotrzebne z tego względu, że potem powtarzasz praktycznie to samo, tylko od strony Dorotki. Nawet, jeśli by go zabrakło, to nadal i tak będzie wymownie.
Jack the Nipper dnia 25.10.2010 21:37
Po pierwszych zdaniach bałem sie, ze zrobisz z tego na siłe wyciskacz lez i jakąś oklepana makabreskę, ale potem byłem przyjemnie zaskoczony, że poszlo w zupełnie inna stronę.

Bardzo fajne, gorzkie, ale ma swój urok
mahuss dnia 26.10.2010 15:13
Urocza miniaturka, taka słodko-gorzka, że tak się pokuszę o kulinarne porównanie. Dla mnie jak najbardziej OK.
ps. Lalka też OK, dodaje tekstowi "pazura".
Sceptymucha dnia 26.10.2010 17:24
Uśmiałem się. Ludzie to jedyne istoty znane mi we wszechświecie, które potrafią puścić prawdziwego focha w odpowiedzi na wyimaginowane problemy.
Pierwsza scena - jak z horroru - a później dziecięce problemy. Nie wiadomo, co straszniejsze... ha ha ha.
Tomaszek dnia 08.11.2010 23:27
bardzo mi się sodobało, chociaż trochę ckliwe i skojarzyło mi się z programami adopcyjno interwencyjnymi.
Berserkerka dnia 09.11.2010 10:08
Z Wami facetami to ciężko się dogadać - jeden pisze, że ckliwe, drugi, że gorzkie, trzeci, że się uśmiał:)
Ale miło mi, że się podobało, dzięki.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
wiosna
21/10/2019 07:15
Do Co dziękuje za piękny wiersz, który być może komuś z… »
Darcon
21/10/2019 06:31
Bardzo dobra literatura, aż szkoda, że ukaże się… »
Dobra Cobra
20/10/2019 23:13
W tym miejscu być może warto zacytować wierszyk Ivana… »
bruliben
20/10/2019 22:25
Ukłony. Zmiana w tym fragmencie: pańskim preferencją… »
Lilah
20/10/2019 22:09
Dziękuję, Marco. Trochę wiosny jesienią się przyda,… »
bruliben
20/10/2019 21:30
Był czy nie był nie daje mi spokoju. Ten chłopiec ma… »
marzenna
20/10/2019 21:24
bruliben Mam tego chłopczyka przed oczami, z pobrudzoną… »
JOLA S.
20/10/2019 20:52
Drogi Kazjuno, bardzo mi miło słyszeć takie słowa.… »
pociengiel
20/10/2019 18:29
i tak jeszcze będę zmieniał - pomyślę nad wypośrodkowaniem. »
marzenna
20/10/2019 17:42
bruliben nie chciałam nikomu zrobić krzywdy :) lot był… »
marzenna
20/10/2019 15:57
Gramofon Biegnę i wracam w to samo miejsce, codziennie. Czas… »
bruliben
20/10/2019 15:55
Za przedmówcami. Aż tęskno do tych obrazów. Gdyby przełożyć… »
Opheliac
20/10/2019 15:47
Ja też wklejam i zawsze czcionka jest normalna :D Ay, w… »
marzenna
20/10/2019 15:36
allaska, bruliben, Gramofon, dla Was :) Jak w starym kinie… »
Opheliac
20/10/2019 15:35
To jest to co mi się podoba bardzo! »
ShoutBox
  • bruliben
  • 20/10/2019 11:11
  • A gdzie to ześrodkowanie? Gubię się w portalu. Może ktoś, coś podpowiedzieć?
  • Zola111
  • 19/10/2019 00:18
  • Jak Wam się pisze wiersze do Zaśrodkowania?
  • mike17
  • 18/10/2019 14:04
  • MUZO WENY 8 zapraszają do udziału śmiałków pióra. Podejmijcie wyzwanie i dajcie z siebie wszystko :) [link]
  • bruliben
  • 18/10/2019 09:02
  • Już wiem, ktory utwór najlepiej rozgrzewa do pisania :)
  • bruliben
  • 18/10/2019 04:56
  • Dlaczego tu jestem, czego szukam, skoro większość dreamin’ offline.
  • bruliben
  • 18/10/2019 04:48
  • Aż sześć muzo wen - wypadałoby zajrzeć, zobaczyć, poczuć jak zainspirują.
  • allaska
  • 17/10/2019 16:27
  • Prośba do redakcji przy wysyłaniu tekstu nie wiem co zrobiłam ale wkleiłam dwa na raz proszę o usunięcie jednego one są takie same. Pozdrawiam. Czarodziejka z planety: " nie dorastam wam do pięt ;)"
  • mike17
  • 16/10/2019 19:13
  • Jeśli chcesz zaistnieć w portalowej sławie, nie wahaj się już i pisz śmiało do konkursu dla prozaików MUZO WENY 8, gdzie jedynym wymogiem jest napisanie miniatury. Dużo? Nie, mało. Zatem do boju :)
  • allaska
  • 16/10/2019 16:12
  • Gratulacje :) Vanillivi
Ostatnio widziani
Gości online:16
Najnowszy:creditos35091m
Wspierają nas