Zihuatanejo - Wiktor Orzel
Proza » Historie z dreszczykiem » Zihuatanejo
A A A
  Czasami tak już tak jest, że zachciewa nam się realizować własne marzenia. Mają one sens tylko wtedy, kiedy po zamknięciu powiek wyobrażamy sobie, jak rzeczywistość zmienia się pod i ich wpływem. Analizujemy krok po kroku nasze szczęście i nie chcemy za nic w życiu przebudzić się z tego niebiańskiego letargu. Niestety, nie można spać przez całe swoje marne życie. Pobudka jest bardzo bolesna. Światło kłuje swoimi jasnymi żądłami niczym pociski z gwiezdnych wojen.

  Czasami już tak jest, że od dziecka mamy swoją paczkę. Wspólna piaskownica, zawody w jedzeniu chipsów, czy granie w "dupę" na ubitym, gliniastym boisku. Ewenementem można nazwać zjawisko, w którym grupka chłopców dopuszcza do swojego grona dziewczynę. Jak wiadomo młody mężczyzna odnosi się raczej pogardliwie do płci przeciwnej, uważając ją za zło konieczne, zdecydowanie niezwiązane z samochodami, rowerami i środkami masowego rażenia (petardami).

***


   Tomek przewracał tłustymi rękami mocno wysłużonego Playboya. Pomięte kartki, a czasami powyrywane zdjęcia ulubionych pań, wyraźnie irytowały chłopaka, który nie mógł się skupić na kwintesencji kobiecych kształtów. Ktoś nagle zapukał do drzwi.

- Hasło! - warknąłem.
- Pszczółka Maja - zza drzwi odezwał się przytłumiony, dziewczęcy głos.
- Dobra, otwórzcie jej - Tomek przekręcił metalową wajchę, odbezpieczył dwa górne zamki i nacisnął klamkę. Do pokoju weszła Ewa. Miała jasne, dosyć długie blond włosy, które zakrywały opalone ramiona. Policzki zdobiły liczne wiosenne piegi, dodając twarzy miłego wyrazu. Nad nieco kartoflastym noskiem świdrowała para figlarnych, niebieskich oczu. Stanęła nad Tomkiem i pokręciła głową.
- Tobie to się nigdy nie znudzą te plastikowe panienki!
- Od razu plastikowe. Nie znasz się.
- Połowa z nich ma powiększane piersi. A druga połowa jest obrobiona na komputerze. Z kolei jedna dziesiąta jest zmuszana do pozowania.
- Dobra, już dobra. - Tomek odpuścił i rzucił gazetą w kąt.

  Fascynowała mnie. Na pewno zdawała sobie świetnie sprawę, że kątem oka skanuje jej ciało i rejestruje każdy, najdrobniejszy gest. Rzuciła mi zdecydowane spojrzenie. Serce podskoczyło momentalnie do gardła. Zawstydzony wyzywającym wzrokiem, obróciłem się w stronę komputera próbując nieudolnie najechać myszką na "Mój komputer". Ewa była od zawsze z nami. Miała duży wkład w urządzenie zgrzybiałej, starej piwnicy na gówniarskie lokum pierwszej klasy. Miała zmysł organizacyjny. Wiedziała co, gdzie i jak postawić, żeby wyglądało znośnie, a jednocześnie funkcjonowało jak należy. W naszej kanciapie było wszystko, czego potrzebował młody, szesnastoletni człowiek. Komputer z dostępem do internetu, telewizor, szafka z pornosami, pancerne drzwi i skrytka na papierosy.
  Najważniejszy element stanowiły pancerne drzwi oraz wywietrznik, który szybko filtrował papierosowe opary. Mój ojciec z reguły nie miał tu wstępu. Pytał kilka razy, co jest w metalowej szafce, ale z czasem chyba uwierzył w bajkę o kapsule czasu.

- Przyniosłam film - powiedziała Ewa i wyjęła spod bluzki płytę CD w papierowym opakowaniu. - Skazani na Shawshank - Tomek porwał płytę i wrzucił do czytnika. Oczywiście zanim film się zaczął, przestudiował szczegółowo końcowe napisy, notując na karteczce autora ścieżki dźwiękowej i odtwórców głównych ról. To takie jego małe, niegroźne zboczenie. Ojciec Tomka pracował kiedyś w wypożyczalni kaset video. Od dziecka siedział razem z tatą, przeglądając masę plastikowych pudełek. Czasami szmuglował niektóre tytuły do domu, tak żeby stary się nie zorientował. Niestety pewnego razu wpadł. Dostał wtedy chyba tygodniowy zakaz wychodzenia z domu w wakacje. Od tamtej pory rzadziej nie odwiedzał rodzica w jego miejscu pracy. Los chciał, że płyty DVD szybko wyparły stare, taśmowe kasety, a nieidąca z duchem czasu wypożyczalnia szybko zbankrutowała.
  Teraz ojciec Tomka pracuje w supermarkecie, ale młodemu nadal w głowie wielkie nazwiska, aktorki i kompozytorzy. Założył zeszyt z zestawieniem najbardziej kasowych, według niego, filmów. Każdy mały seans w piwnicy był doskonałym momentem na uzupełnienia swojej bazy danych.


  Na samym początku erotyczna scena wywołała poklask u męskiej części publiczności. Nawet Ewa się uśmiechała. Jednak wraz z upływem czasu chyba każdy z nas poczuł ukrytą moc w tym filmie. Coś takiego, czego nie da się opisać słowami. To po prostu jest. Mimo brutalnych scen więziennego życia, tajemnicza aura cały czas towarzyszyła oglądającym. Symboliczne zakończenie zostało przyjęte fascynującą, trudną do opisania ciszą. Jak wiadomo skazaniec swoją ciężką i sumienną pracą uciekł z więzienia, jednocześnie dorabiając się całkiem niezłej fortuny na machlojkach finansowych. Niesprawiedliwość życia wynagrodził sobie samodzielnie, bez większej pomocy ludzi z zewnątrz. Obiecał swojemu przyjacielowi, że razem otworzą lokal w małym meksykańskim miasteczku nad brzegiem Oceanu.
- Też tak chcę - odezwała się pierwsza Ewa. - Uciec od gruboskórnego ojca, który patrzy na mnie jak na pierwszorzędną kandydatkę do łóżka. Do mamy już nie ucieknę - jej nie ma. - zamyśliła się i zamilkła.
- Coś w tym jest - odezwał się Tomek. Tyle tych filmów, wszędzie jakieś ciepłe kraje, przepiękne krajobrazy, a my gnijemy tutaj, spoglądając tylko na pocztówki i ekran telewizora.
- Wolność - zacząłem niepewnie - Słońce, plaża i domek nad brzegiem Oceanu Spokojnego. Ciężka praca, a potem wieczór przy ognisku z przyjaciółmi. Ja to wszystko widzę… To Zihuatanejo.
- Pojedźmy tam - krzyknął entuzjastycznie Tomek.
- Nawet jakbym sprzedała dom, swojego starego i jego kota, to wystarczy nam raptem na samolot - odpowiedziała lakonicznie Ewa, nie widząc żadnego sensu w abstrakcyjnym stwierdzeniu kolegi. Mimo wszystko zawstydziła się, że tak prędko zgasiła chłopaka swoim ciętym językiem. Tomek spuścił głowę widząc, że dalsza dyskusja raczej nie ma sensu.
  Nie wiedziałem, co powiedzieć. Niestety doskonale zdawałem sobie sprawę, że Zihuatanejo brzmi tak samo kosmicznie jak "z motyką na księżyc". Mimo wszystko nie traciłem nadziei. Czasami w życiu ma się jakieś pasje. Myśl o tym małym, meksykańskim miasteczku nie dawała spokoju. Wszyscy chcieliśmy w jakiś sposób wyrwać się z Bochni. Jedyna perspektywa przyszłościowa to studia, harowanie i jeszcze raz harowanie. Jak powszechnie wiadomo lub nie, wyższe uczelnie tylko z natury prawnej są bezpłatne. Żadnych rodziców z naszej ekipy nie było stać na dalszą edukację. Tak się jakoś dziwnie złożyło, że każdy z nas był w jakiś sposób skrzywiony przez swoich rodzicielskich opiekunów.
  Dla mnie ojciec nigdy nie miał czasu. Cały dzień siedział w garażu przy swoim harleyu, a w weekendy często wyjeżdżał na zloty motocyklistów, zostawiając samego w domu. Jak się kiedyś dowiedziałem, byłem jedynie wypadkiem przy pracy, a moja matka umarła przy porodzie. Nigdy nie uważałem go za Ojca, on chyba też za bardzo się do mnie nie przyznawał. Czasami brakowało chleba czy głupich płatków do mleka, bo ojczulek postanowił sobie kupić nowy kask czy breloczek do kluczyków za sto złotych.
  Z kolei rodzice Tomka byli nałogowymi alkoholikami. Ojciec, gdy sobie popił, lubił bić syna, a że ten był wątłej postury i nie miał jak się bronić, często przychodził z pręgami na plecach i podbitymi oczami. Gdy widzieliśmy jego twarz i cierpienie, nikt już nic się nie odzywał. Wystarczało milczenie, głucha cisza i wszystko było jasne. Nikt nie musiał wyrażać swojego współczucia, bo każdy z nas przeżywał podobne tragedie.
  Większość dni spędzaliśmy na swoim rodzimym Osiedlu Świętego Jana. Tylko ja mieszkałem w domu. Ewa i Tomek byli sąsiadami z klatki. Blokowisko powstało w latach siedemdziesiątych, na skutek wzrostu zatrudnienia w Hucie. Szare, obskurne ściany nie napawały optymizmem. Na wzniesieniu, czyli tak zwanych "górkach" znajdowało się boisko oraz plac zabaw. Przesiadywaliśmy tam całymi dniami, chyba że pogoda nie dopisywała - wtedy obijaliśmy się w naszej "Norce rozpusty”, jak ochrzcił ją pieszczotliwie Tomek.

***



- Weź te swoje karteczki, skurwysynu bo ci je do dupy wsadzę - warknął Bryś, mój współlokator z celi. Nie miał połowy zębów, z ust ciekła mu ślina, a ręcę pokrywała nieskończona ilość tatuaży z motywem przewodnim diabła. Miał tłuste, długie włosy i wyglądał jak uosobienie wszystkiego, co najgorsze na tym świecie.
- Wrzuć na luz, te zeszyty to jedyne, co mam w tej zapchlonej klatce, nie licząc twojej zjebanej mordy. - parsknąłem.
- Chcesz mieć podobną? - Jego twarz nabrała niebezpieczny, groźny wyraz. Blizna na lewym policzku zaczęła charakterystycznie drgać.
- Spoko stary, tylko żartowałem… Chcesz, to ci przeczytam jakiś rozdział. - Po chwili ciszy Bryś umilkł, ale zanim pozwolił czytać, dodał przez zęby:
- I pamiętaj, odpierdol się od mojej twarzy. Kiedyś mogę stracić panowanie nad sobą…

***



Wszystko było zaplanowane. Skok na bank, potem wsiadamy na harleya, jedziemy na lotnisko i jak gdyby nigdy nic odlatujemy z tej zapchlonej Polski do Meksyku.
Tomek ukradł ojcu dubeltówkę. Mimo, że broń miała swoje lata, spisywała się bardzo dobrze. Chłopak z przejęciem opowiadał, jak z trzydziestu metrów rozkwaszał arbuzy. Strzelba posiadała sporą moc i przy wystrzale porządnie "kopała" w bark.
- Wszystko jasne? - zapytałem jeszcze raz. - Ewka idziesz do ochroniarza i mówisz mu, że przed bankiem jest niepełnosprawna osoba, której potrzebna jest pomoc. W międzyczasie Tomek i ja wchodzimy do banku. Nie robimy hałasu, bez popłochu.
Podchodzimy grzecznie do kasjerki, Tomek wyciąga gnata, a ja opróżniam kasę. Wychodzimy tylnym wejściem - o tym - wskazałem palcem na plan budynku i drogę ewakuacyjną.
- A jak ochroniarz się nie nabierze? - zapytała Ewka.
- Spójrz na swoją figurę… Co jak co, ale to musi się udać - odpowiedziałem ze szczerym uśmiechem, ilustrując jednocześnie jej kształtną, wypudrowaną buzię.
- Koniec gadania - przerwał dyskusję Tomek - Obgadywaliśmy to już tysiąc razy. Co ma być, to będzie.

   Ewa pewnym krokiem podeszła do ochroniarza. Miała obcisłą, białą koszulkę z delikatnym wycięciem, odsłaniającym ponętne biodra i pępek. Rozpuszczone blond włosy opadały na silne ramiona, a okrągłe pośladki balansowały z jednej strony na drugą.
- Ej? A jak ochroniarz jest pedałem? Tego nie wzięliśmy pod uwagę! - szepnął Tomek. Słysząc poważną intonacje jego głosu, o mały włos nie wypadłem z naszej tajemnej kryjówki - budki telefonicznej.
- Psst! Cicho! - syknął, całkiem poważnie Tomek. Ewka właśnie podeszła do rosłego mężczyzny, który siedział na stołku zaraz koło wejścia do banku. Znałem ten budynek lepiej od własnego domu. Niewysoki budynek, zbudowany na planie prostokąta z nielicznymi oknami był idelanym miejscem do napadu. W większości banków montowano przeźroczyste okna pokaźnych rozmiarów, tak że w ulicy można było spokojnie dostrzec uwijających się klientów, lub... złodziei w kominiarkach. Na szczęście tutaj jeszcze na to nie wpadli – i bardzo dobrze.

- Proszę pana, bo jest taka sprawa. - Mówiąc to, kręciła delikatnie włosy. - Jeden z klientów tego banku, którego jestem opiekunem, jest niepełnosprawny. Niestety, z tego, co widzę podjazd nie jest dostosowany do takiej sytuacji, dlatego chciałabym spytać o pomoc. -

  Policjant podniósł się leniwie z krzesła, ale gdy zobaczył ładną twarz młodej kobiety rozweselił się i podjął dialog. - Nie wiem, czy mogę tak na służbie - zaczął trochę nieśmiało.
- Byłabym panu bardzo wdzięczna - nie rezygnowała.
- No, mam nadzieję, że nikt tutaj nie organizuje żadnego skoku - uśmiechnął się ochroniarz.
- No co pan… - odpowiedziała w możliwie wiarygodny sposób, podtrzymując żartobliwą formę dyskusji. Poczuła jednocześnie nieprzyjemny dreszcz, jakby ochroniarz wyczuł jej prawdziwe zamiary. W porę jednak otrząsnęła się z błędnego wrażenia, uznając, że obecnie jest to niemożliwe.
- Na ogół nie opuszczam stanowiska, ale dzisiaj mogę zrobić wyjątek - w końcu uległ i poszedł z ponętną blondynką do samochodu.
  Gdy dotarli na miejsce i ochroniarz odsunął drzwi od rodzinnego Kangoo, Ewka niespodziewanie szybko przytknęła mu do twarzy szmatkę z chloroformem. Zdezorientowany przeciwnik nawet się nie opierał i szybko stracił przytomność. Dziewczyna wepchnęła go do samochodu i zamknęła drzwi. Skierowała się szybkim krokiem w stronę banku. Była strasznie podekscytowana i ciekawa jak poszło jej, bądź co bądź, wspólnikom.

Tomek trzymał wycelowaną dubeltówkę w stronę kasjerki. Na pulchnej twarzy pojawiły się nieliczne kropelki potu. Przetłuszczone, przydługie włosy zdawały się drgać. Zdezorientowani ludzie nie próbowali się nawet ruszać z miejsca.
- Otwieraj kasę! - krzyknął na młodą kobietę z całej siły.
- Opuść tą pukawkę chłopcze… - odpowiedziała ironicznie.
Chłopak nie wytrzymał i wypalił. Pionowa szyba rozbryzgała się niczym piaskowy zamek pod wypływem mocnego wiatru. Twarz kasjerki pokrył gęsty śrut. Z ran zaczęła płynąc krew. Nie zdążyła nawet krzyknąć. Osunęła się jak zepsuta zabawka na posadzkę.
   Ewka stała w drzwiach i nie mogła opanować nerwowych drgawek. Chciała uciec. Nie mogła patrzyć na śmierć, nie brała takiej ewentualności pod uwagę. Nie chciała, żeby ginęli niewinni ludzie. Tyle razy powtarzała temu jełopowi, żeby uważał z tą bronią!
- Kurwa bierz tą kasę Michał, zanim tu przyjadą gliny! - Nie dałem się dwa razy prosić. Przeskoczyłem ladę i zacząłem pakować pieniądze do worka. Dopiero teraz zrozumiałem, że martwa kobieta, której zakrwawiona twarz leżała u moich stóp otwierała właśnie kasę, kiedy strzelił do niej mój najlepszy kolega. Przeszedł mnie okropny dreszcz. Przeszył mnie na wylot gorzej niż śmiertelny śrut. Gdy miałem już pełny worek, niespodziewanie usłyszałem stłumiony huk. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Widziałem tylko jak Tomek upada, a na jego twarzy maluje się dziwny, niespotykany u niego nigdy wcześniej wyraz twarzy. Nie rozumiałem, co się stało. To było dla mnie niewyobrażalne. Znałem go od piaskownicy, a teraz ginie z mojego powodu. Mojego zasranego pomysłu na jakiś popierdolony skok, abstrakcyjne miasteczko w Meksyku.
  Przypomniałem sobie za chwilę, że na wszelki wypadek miałem w spodniach krótki, babski pistolet, załatwiony od kumpla, który obecnie odsiadywał wyrok w więzieniu. Wyjąłem go pewnie i ścisnąłem w reku. Sprawdziłem, czy w środku są naboje i odbezpieczyłem. Wychyliłem się zza lady i spostrzegłem, jak Ewka ucieka. Zostałem sam ze swoim zafajdanym planem, ze swoją brudną forsą i niedoścignionymi marzeniami. Wszystko legło w gruzach w jednej chwili. Został mi tylko pistolet...
Nie zależało mi już na niczym. Zauważyłem tego skurwysyna, co strzelił. Czaił się za filarem. Wyglądał na jakiegoś emerytowanego policjanta czy coś w tym stylu. Podczołgałem się najciszej jak mogłem, tak żeby wejść mu na plecy. Szkło raniło moje ręce, ale teraz miałem tylko jeden cel. Zabić i jeszcze raz zabić. Nie będzie mi jakiś gnojek niszczył moich ideałów! Zza filara wystawał tylko kawałek ramienia. Wysunąłem się odrobinę, wycelowałem i nacisnąłem spust. Nie wiem, jakim cudem, ale widziałem dokładnie trajektorię lotu pocisku. Chyba nigdy wcześniej tak niecelnie nie strzeliłem. Podłamany, już miałem zamiar podnieść się i wyciągnąć ręce do góry, kiedy usłyszałem przeraźliwy krzyk:
- Moje oko!! Lekarza, lekarza do kurwy nędzy! - jęczał jak zarzynana świnia. Chyba pierwszy raz od dłuższego czasu na mojej twarzy zagościł uśmiech. Musiałem trafić go rykoszetem. To się nazywa szczęście w nieszczęściu!
Wziąłem worek z pieniędzmi i nie bacząc na ludzi wokoło, wybiegłem przed budynek banku.
- Ewka! Gdzie jesteś! - Czułem, jak łzy zaczęły mimowolnie spływać po policzkach. Wiedziałem, że bez niej to nie ma sensu. Zresztą nie miałem już żadnej nadziei na powodzenie. Cisnąłem z całej siły pistolet. Spojrzałem na worek z pieniędzmi. Rozglądnąłem się chwilę i pobiegłem w stronę rynku. Słyszałem już policyjne syreny. Może ktoś nawet strzelał? Nie obchodziło mnie to ani trochę. Ludzie odsuwali się ode mnie jak od jadowitego węża albo naelektryzowanego węgorza. Kiedy dobiegłem pod pomnik Kazimierza Wielkiego, zrobiłem chyba najpożyteczniejszą rzecz w tym dniu. Rozsypałem wszystkie pieniądze gdzie popadnie. Biegałem wokoło rynku jak jakiś wariat i wciskałem napotkanym ludziom gotówkę. Banknoty latały jak w tej reklamie totolotka. Widziałem ich uśmiechnięte twarze. To się nazywa obłuda. Zorientowałem się, że ci sami ludzie przed chwilą odsuwali się ode mnie, jak od zawszonego psa. To wszystko nie miało sensu. Usiadłem na ławce i czekałem aż przyjedzie policja.

***


- Sam to wymyśliłeś - zapytał Bryś?
- Ale ty kurwa głupi jesteś - odpowiedziałem.
- Mówiłem ci, żebyś mnie nie obrażał! Bo ci połamię te kosteczki tak, że już więcej nic nie napiszesz - pogroził mi pięścią i już się szykował, żeby stłuc mordę.
- To była historia skoku, za który odsiaduje już dwudziesty rok..., ty patafianie nieumyty!
- Ja ci dam patafiana, zaraz…
- Słuchaj no. Dotkniesz mnie ty obślizgła flądro, to Ciebie też wywiozą stąd w czarnym worku. Ledwo przyszedłeś do więzienia i już chcesz z niego wyjść? Zaprawdę powiadam ci, mam tutaj tylu znajomych, którzy tylko czekają aż jakiś cwel się wychyli z celi. - Bryś odpuścił słysząc tak wyrafinowaną groźbę, zupełnie nie wyczuwając sprytnego blefu.
  Oparłem nogi o ścianę i zamknąłem oczy. Próbowałem wyobrazić sobie moje Zihuatanejo. Moją nadzieje na życie, jakiekolwiek życie po wyjściu z więzienia. Ewa już do mnie nie pisała. Nie chciała mnie dołować. Dowiedziałem się ze sprawdzonego źródła, że wyszła za mąż. Chciałem się kilka razy powiesić, ale za każdym razem więzienne kamery wychwyciły moją próbę, aż w końcu przydzielono mi tego bezmózgiego debila do celi. I tak gnije w tym więzieniu. Pomyśleć, że kiedyś marzenia wydawały się realne…
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Wiktor Orzel · dnia 04.05.2008 17:08 · Czytań: 1098 · Średnia ocena: 3,33 · Komentarzy: 4
Komentarze
anek_ch dnia 03.06.2008 21:45 Ocena: Dobre
Fajne, szkoda, tylko, ze takie krótkie.
I coś w tych dialogach współwięźniów można zmienić, jakieś takie, ostrzejsze wyrażenia. Bo flądo, do faceta, który siedzi w pace za napad, nie pasuje. (ale ja się nie znam) :yes:
DamianMorfeusz dnia 05.07.2008 16:02 Ocena: Dobre
I słusznie - pogadaj ze strażnikami z więzienia - trzeba mieć niezłą psychę, żeby tam pracować :)
Pod względem samego języka i stylu - czytało mi się dobrze. Było kilka błędów, ale znasz mnie - pamiętam je przez chwilę i mi umykają ;)
Naiwna historyjka o napadzie na bank, rozbroiła mnie :) I jestem pełen podziwu dla Ewki - ja miewałem problem z najebanym kumplem, żeby go do samochodu wsadzić, a ona bezwładnego rosłego mężczyznę wepchnęła, no luzik :D
aleksander_sowa dnia 18.02.2009 20:19 Ocena: Bardzo dobre
Czy tytuł nie jest przypadkiem zapożyczeniem od Stephena Kinga? A tekst interesujacy, nie powiem by powalał na kolana ale były miejsca gdzie wydawał się profesjonalny. Przyznaję, że bardzo spodobała mi się charakterystyka postaci Ewa. Pewnie gdybym był kimś innym wymądrzałbym się dalej w stylu: zmień to, tamto, siamto, owamto. Ale nie jestem.
gabstone dnia 18.02.2009 20:24
Piękne miasto w Meksyku, i tytuł z Kinga rzeczywiście:) A tekst mi się podobał. Masz chłopcze wyobraźnie.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kushi
24/10/2019 01:19
- jakie to prawdziwe i wyczuwalne... oj potrzebowałam… »
mike17
23/10/2019 23:02
Kaziu starałem się ukazać ingerencję Boga w życie człowieka.… »
Kazjuno
23/10/2019 22:03
Język jakim się posługujesz, Mike17, paluszki lizać: wzór… »
Florian Konrad
23/10/2019 21:01
no wiesz? to spoko muzyka »
bruliben
23/10/2019 18:12
Próbowałem przemycić moje rozumienie tej muzyki, chociaż… »
shinobi
23/10/2019 17:55
Do tekstu przyciągnął mnie tytuł, słowo… »
shinobi
23/10/2019 17:46
al-szamanka, dzięki za komentarz, fakt - dawno nie… »
bruliben
23/10/2019 07:38
Witam back door mana, mortalnego coila, Pasażera Iggiego i… »
marzenna
23/10/2019 05:40
al-szamanka Skrajne emocje i odczucia-zawiść, niemoc (jaka… »
marzenna
23/10/2019 03:32
shinobi Yaro nie powinnam czytać takich wierszy o 03:18,… »
mike17
22/10/2019 22:07
Witaj, Przemku, po latach niewidzenia :) Twój koment jest… »
Lilah
22/10/2019 22:02
Dziękuję, Al. Miło Cię gościć. Pozdrawiam serdecznie… »
Lenix
22/10/2019 21:29
Cały Mike. ;) Nie uświadczysz tutaj fabuły rodem ze… »
Kazjuno
22/10/2019 20:49
Droga Jolu. Hola, hola! Co znowu za mętnego łba? Właśnie… »
mike17
22/10/2019 20:20
Nie mogę się zgodzić z teorią, że w stanie wojennym wygasło… »
ShoutBox
  • Zola111
  • 23/10/2019 19:12
  • Piszcie wiersze na Zaśrodkowanie#31. Czekamy.
  • mike17
  • 23/10/2019 17:12
  • Chcesz przejść do historii? Nic prostszego, jak wziąć udział w MUZO WENACH 8 i napisać krótki tekścik. To w zupełności wystarczy : [link]
  • Dobra Cobra
  • 23/10/2019 07:59
  • No, już wiemy. Dzięki temu anonsowi, bo tak byśmy przecież nie mogli tego nijak wiedzieć. Ceszę z Twojego szczęścia.
  • AntoniGrycuk
  • 22/10/2019 23:29
  • Zakochałem się. To piękna miłość. Mówię Wam. I ważniejsze jest, aby Wam o tym powiedzieć. Byście wiedzieli! To najważniejsze!!!... Wiecie już?
  • mike17
  • 21/10/2019 13:49
  • Czy 5000 słów to dużo? Nie. Dlatego zapraszam Was do MUZO WEN 8, KONKURSU w prozie - wystarczy napisać miniaturę :) [link]
  • mike17
  • 21/10/2019 13:38
  • Koberko, dziękuję za dodanie do ulubionych :)
  • bruliben
  • 20/10/2019 11:11
  • A gdzie to ześrodkowanie? Gubię się w portalu. Może ktoś, coś podpowiedzieć?
Ostatnio widziani
Gości online:11
Najnowszy:Arcizoaq50
Wspierają nas