Dziadostwo cz.3 - dr_brunet
Proza » Inne » Dziadostwo cz.3
A A A
Następnego ranka, wszedł, bardziej zszarzały niż zwykle, i, nie wydawszy z siebie ni słowa, bezwiednie opadł na ławę.
- Chce pan wódki? - spytała babcia. Skinął głową.
- Od jutra już nie piję! - odezwał się wreszcie. - Ja się tam już w życiu napiłem, teraz już nie da rady. Ino ten jeden, jeden, ostatni raz.
Trudno nam było uwierzyć, ale to naprawdę był jego ostatni raz. Nigdy więcej nie sięgnął do kielicha, w jednej chwili zdradził wszystkich swoich szynkwasowych kumpli, zignorował zapachy strawionych wódą ścian okolicznych mordowni, odrzucił doskonałość geometrii kieliszka, wyparł się owej immanentnej metaforyczności, rozchodzącej się po wszystkich członkach, cieczy doskonałej, napoju bogów, artystów i wykolejeńców. Z dnia na dzień stał się podobny tym wszystkim jego abstynenckim łotrom.
Pogrzeb trwał dwa dni, można by powiedzieć - pieczołowicie stawał się, każdym drobiazgiem od nowa, dostojnie, niczym intronizacja po smucie, babcia uszyła nawet trumienną suknię, w której miała wystąpić królowa, suknię inkrustowaną delikatnie rozrzuconymi błyskotkami, przetykaną złotą nicią, suknię niezwyczajną, monarszą, pełną życia, suknię skrojoną przez człowieka, chcącego z premedytacją zagrać śmierci na nosie. Nic z tego nie rozumiałem, do tej pory bowiem, chroniono mnie przed widokiem śmierci, zatykano uszy, by nie docierał do nich dźwięk ostatnich oddechów, zasłaniano oczy przed widokiem rigor mortis.

"Razu pewnego, a było to, nomen omen w Dzień Zaduszny, gówniarz siedmioletni, stałem pomiędzy rozświetlonymi, pachnącymi zieleniną i stearyną grobami, z nabożną czcią wpatrując się w nagrobny napis poświęcony zmarłej mamusinej siostrze:

Odeszłaś od nas, bo tak chciał Bóg,
myśmy zostali sami.
Tu przekroczyłaś wieczysty swój próg,
a jednak zawsze jesteś z nami.

Bez dwóch zdań, było w nim coś magicznego, niepośledniego, coś, co niedojrzałe moje nerwowe komórki zmusiło do nadproduktywności, oto bowiem, siedmiolatek, wbiwszy wzrok w kwiatowy nagrobny wazon, przeniósł się do całkowicie innego wymiaru - tam, gdzie soliści trąb anielskich, chóry niebios i wszystkie trupy świata pospołu oddawały się niezwyczajnemu misterium, za każdym razem słyszałem ich szepty, strojenie instrumentów, a w chwilę później - przedostojną polifonię, powolną rytmem, wzniosłą i absolutnie niepowtarzalną melodyczną linią. Zatykałem uszy, odwracałem głowę. Nie pomagało. Zaczynałem krzyczeć, a darcie moje, coraz to donośniejsze, rozpraszało cmentarny tłum, nie tyle - zwracało uwagę, ile - przerażało, matka, ciągnąc mnie za rękę, wraz z towarzyszącymi szeptami "szalony", "mały wariat", wyprowadzała za ogrodzenie, gdzie wszystko cichło, by w końcu zniknąć w miejskim szumie."

Dzień pochówku okazał się słoneczny, żar z nieba, skumbinowany zapewne , od samego rana odbijał się od spoconych ciał, konwektywnie czyniąc powietrze lepkim i mdłym. Przybyłek zjawił się najpierwej, postukując laskami, wtoczył się do kuchni, za nim - zapach jego, piżmowy, nieznany nam dotąd, żałobny.
- Tak, - zwalił się na ławę - ze śmiercią nikt nie wygra.
Spojrzałem - i, dotąd dumna i pewna siebie sylwetka, przeistoczyła się w karłowate esyfloresy, surogat, opakowanie zastępcze, widziałem to, naprawdę widziałem, jego cierpienie - nie z powodu zgonu, rozłąki, odejścia, nie. Przegrał, a im bardziej ta myśl zaprzątała mu głowę, tym mocniej się garbił, starzał, już nie cytował Starego Testamentu, siedział, wepchnięty w samego siebie mocą swojej porażki. Pomyślałem, że, gdyby wiedział dokąd się udać, przed jakimi drzwiami rozłożyć swój inwalidzki majdan, po których schodach się wdrapać, komu wygrażać kulami - z całą pewnością skumbinowałby i nieśmiertelność.
- Pewnie że nikt nie wygra - odparła babcia - bo trzeba się z tym pogodzić.
Milcząco skinął głową.
Doskonale go rozumiałem. Śmierć istniała jedynie na papierze, była dalekim i nierozpoznanym dziwolągiem, odstępstwem od szczęśliwej reguły - do chwili, gdy po raz pierwszy poczułem jej zapach. Tak, zapach. Mdławo - różany, piżmowy, lepki - organoleptyczny szok dla, wówczas, dziewięciolatka, dotąd chronionego przed widokiem umierania, zaciskającego w piąstce matczyną dłoń, podczas gdy obok, tuż obok, siłą nieznaną, obcy, nagle zwalony z nóg - zaczyna rzęzić, podrygiwać, drżeć, aż w końcu nieruchomieje, ostatecznie burząc do tej pory wpajany gówniarzowi, porządek świata.

"To ona - wielooktawowa, wybuchająca ostatecznymi powietrznymi bańkami, tocząca pianę z ust, różnokształtna, niczym graficzne odzwierciedlenie organowego koncertu, boleśnie regularna, swoją harmonią - majestatyczna, prowokująca ten rodzaj podniecenia, który dostępny jest jedynie czystym i otwartym umysłom. Akuratna i symetryczna, z sadystycznym zacięciem, do ostatniego wydechu, dająca nadzieję.
Podniecająca wydała mi się nie tyle jej nieuchronność, ile - od tamtej pory - jej stała obecność. Panoszyła się zapachem po kuchni, w sypialni, wieczorami - przygrywała do snu sonatowym klawesynem, a rankiem - mgłą wybuchała na zewnątrz, ogarniając ulice, przybudówki, delikatnym szronem przyprószając tafle okien, czułem, jak przechodnie nią oddychają, pozornie na przekór, poddając się jej nieoznaczoności w sposób nieuświadomiony i niekontrolowany, przynajmniej dla mnie - z czasem - zatarła się granica między światami, byłem i tu i tu, równocześnie. I, kiedy, wiele lat później, napisałem:

śmierć
nie zapuka
nagle
jak gość
ona tu jest

stwierdzono, że jestem wariatem. Być może i jestem."

Przybyłkową mieli chować na najodleglejszym, peryferyjnym miejskim cmentarzu, niestety, ani trójkołowiec kalekiego wdowca, ani trabant moich rodziców nie dałyby rady pomieścić wszystkich żałobników. Jako więc, że byłem najmłodszy z całej tej gromady, ktoś (nie pamiętam już kto) wpadł na pomysł, bym pojechał... karawanem. Nie muszę dodawać, iż tą opcję zaakceptowałem natychmiast, z uśmiechem, który, może i nie pasował do chwili, pewnie i był nie na miejscu. Ale gdzie tam, nie na miejscu!

"śmierć
nie zapuka nagle
jak gość"

- Jak się jechało na trumnie? - spytała babcia po powrocie do domu, ja zaś - wypełniony po brzegi dwoma światami - odpowiedziałem jej milczącym uśmiechem.
- No tak - dodała - dziadostwo, wszystko to dziadostwo.
Wieczór był ciepły, a poruszające się z lekkim wiatrem, wywieszone na balkonie pranie, mianowało się samozwańczo jedyną okoliczną formą życia, siedziałem wśród tych powiewających koronek, ręczników, tasiemek, siedziałem sam, na wewnętrznych powierzchniach powiek rozgrywałem festiwal ciepła i zimna, ciemności i blasku, drobinki jaskrawego złota rozchodziły się, to znów schodziły, obracały, przelatywały, niekontrolowane, tam i z powrotem, rozsadzały oczy, mroziły, tańczyły. I kiedy, w tańcu tym, ułożywszy figurę niezwyczajną, niespodziewaną, rozbrzmiały klawesynowym koncertem, uderzyły nagłym zapachem róży, gdzieś w kącie, pod spojówką, mignął mi napis świetlany, pulsujący setkami, tysiącami neonów, niepokojąco pulsujący, słowa, które kiedyś zwieńczą mój szalony czterowiersz:

"ona tu jest."

Nigdy więcej nie zobaczyłem Przybyłka. Golem, zaszywszy się w swojej grocie, w ciemności - usprawiedliwionej stertą niezapłaconych rachunków i całkowitym brakiem pędu do życia - dogorywał przez następnych kilka tygodni. W końcu - otwarto drzwi jego mieszkania, komisyjnie - dopiero wówczas, gdy słodki zapach piżma, zmieszany z pospolitym zgniłym smrodem rozkładającego się ciała skakofonizował głuchych, nieświadomych sąsiadów.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
dr_brunet · dnia 29.06.2012 18:39 · Czytań: 3147 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 7
Komentarze
zajacanka dnia 30.06.2012 01:36 Ocena: Bardzo dobre
No, cóż. Mocno, emocjonalnie o śmierci. Zderzenie starości i umierania z dziecięcym widzeniem świata. To robi wrażenie, przejmuje. Trochę poetycko napisane, i dobrze, łagodnieją odczucia.
Zastanawiam się nad tymi fragmentami w cudzysłowie. To własne cytaty? I dlaczego Skumbinowany?
A tytuł całości też bardzo wymowny.
dr_brunet dnia 30.06.2012 08:37
Kumbinować - tak mawiał Przybyłek - postać jak najbardziej realna. A w cudzysłowie są moje myśli, w oryginale są pisane kursywą, ale nie umiem tu wkleić tej czcionki:)
shinobi dnia 02.07.2012 09:16 Ocena: Bardzo dobre
Po lekturcze cz.2 i 3. powiem Ci, że jeśli utrzymasz poziom, i będzisz czuł się na siłach napisać w takim stylu 200 stron, to chyba coś wydasz. Cieszę się, że zajacanka pomogła rozwikłać sprawę "kumbinowania", nie pytałem, a też mnie nurtowało, co by nie wyjść na ignoranta. :)
dr_brunet dnia 02.07.2012 09:30
A któż by chciał takie pierdoły wydać - 200 stron - tak mało? :)
shinobi dnia 02.07.2012 09:55 Ocena: Bardzo dobre
To możesz więcej, ja np. nie mam weny by napisać 10 stron o tym samym. ;) Choć z drugiej strony, to ja chyba non stop o tym samym piszę. ;)

A wracając do Twoich tekstów. Jest w nich coś, co przyciąga, jakaś prawda i szczerość. O bardzo dobrym stylu nie będę wspominał, i tak wszyscy Ci tu słodzą, co ma swoje podstawy, bo słów używasz kunsztownie. To nie jest ważne o czym piszesz, bardzo dużo wybitnych książek jest o pierdołach, wiem, że to wiesz. :)
Wasinka dnia 03.07.2012 21:33
Krótka opowieść, a przecież sporo tu można znaleźć. Obraz nakreśliłeś intensywnie, śmierć przemówiła...
Jakowyś smętek osiadł na duszy...

Pozdrawiam z burzą za oknem.
dr_brunet dnia 05.07.2012 15:17
Shinobi - następne opowiadanie będzie nosiło tytuł "Pierdoły":)
Wasinko - smętnie, ale - mam nadzieję - prawdziwie:)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
xolowr
22/07/2019 01:06
Do wielkich liter jestem przywiązana tak samo jak do małych… »
domofon
21/07/2019 23:34
Dzięki za wnikliwe potraktowanie tekstu. Temat znam niejako… »
JOLA S.
21/07/2019 19:44
Kocanko, ogólnie tekst mi się podoba, chociaż nie… »
Leopold Mysz
21/07/2019 19:40
Wow. Właśnie mi uświadomiłeś, że gość od lobotomii dostał… »
JOLA S.
21/07/2019 19:12
Kazjuno, przepięknie jest czytać Twój komentarz. Daje… »
22227
21/07/2019 17:20
Bardzo dobry wiersz, Pan Cogito, Sofista, Zosima. Jest… »
22227
21/07/2019 17:13
Podobało mi się i fajnie, że poruszasz takie tematy. Mam… »
Kazjuno
21/07/2019 16:49
JOLU.S Spodobało mi się to krótkie i treściwe opowiadanie.… »
Opheliac
21/07/2019 12:48
Powiem tak - ogólnie niezły - ale znając już jednak Twoje… »
AntoniGrycuk
21/07/2019 11:01
Zdzichu, cały sens, jaki chciałem zawrzeć w tym wierszu,… »
Zdzislaw
21/07/2019 10:21
Konstrukcyjnie wszystko utrzymane, rytmicznie i ze… »
Indyphar
21/07/2019 01:39
@Skuul, dzięki za opinię. Co do "wyjaśniania",… »
Skuul
21/07/2019 00:11
zamiast wyjaśnić działanie dajesz czytelnikowi opinie,… »
Skuul
20/07/2019 23:42
czy wieko trumny? mocno poetyckie opisy, w całym tekście… »
Marek Adam Grabowski
20/07/2019 19:45
Patrząc na kategorię spodziewałem się jakieś baśni. Napisane… »
ShoutBox
  • Zdzislaw
  • 21/07/2019 22:15
  • Nie ma sprawy, Vinillivi :) Sprawa opóźnień wyjaśniona. Człekowi wypoczynek też należy się.
  • Vanillivi
  • 21/07/2019 15:21
  • Tak, zajmuję się prozą. Właśnie wróciłam. Odsapnę moment i wieczorem biorę się za Wasze teksty. Przepraszam za wszelkie opóźnienia.
  • Zdzislaw
  • 20/07/2019 09:36
  • Witam poranno-sobotnie. Czy red. Vanillivi (która wyjechała na dwa tygodnie) jest od prozy? Jeżeli tak, to ok. Rozumiem, czemu nie ukazuje się wysyłana proza.
  • AntoniGrycuk
  • 18/07/2019 01:06
  • Jakie jutro? Ja to wczorajszy ;)
  • czarnanna
  • 17/07/2019 23:52
  • Pozdro600 Antoni :D U Was też już prawie jutro? ;)
  • czarnanna
  • 17/07/2019 20:25
  • Miłego wieczoru :)
Ostatnio widziani
Gości online:11
Najnowszy:bertygoforo
Wspierają nas