Czarny koń - Andre
A A A

Do Ziemi zbliżał się cholerny meteoryt, a ja zastanawiałem się tylko, czy zdążę jeszcze wypić ostatnią filiżankę kawy. Co tam filiżankę, kubek. Cały kubek gęstej i czarnej jak piekło kawy. Brazylijskiej albo kolumbijskiej. Z młynka albo z ekspresu, żadne fiu bździu. Może być espresso, byle potrójne. Normalnie miałbym w szafce spory zapas ziaren, ale byłem właśnie po przeprowadzce i jakoś tak się złożyło, że jednak nie miałem.

- Rusz się, musimy uciekać! - krzyknęła.
- Dokąd? Dokąd chcesz uciekać?
- Nie wiem, na zachód - odpowiedziała.
- Myślisz, że sklepy są otwarte?
- No rusz się!
- A czemu na zachód? - zapytałem.
- Na zachodzie zawsze było lepiej.
- Przecież dla niego nie ma różnicy - odparłem i wskazałem w kierunku telewizora, w którym od kilkunastu minut puszczali animację wielkiego kosmicznego głazu sunącego z zawrotną prędkością w kierunku naszej planety.

Meteoryt ciągnął za sobą smugę ognia, a głos z offu przekonywał, że to już pewne, że tym razem nie ma mowy o pomyłce. Za godzinę nastąpi koniec. Koniec wszystkiego.

- Jak oni mogli go przeoczyć? - zapytała i zaczęła wyciągać z szafy swoje buty. Miała chyba piętnaście par. Jestem pewny, że gdybym po kryjomu sprzedał kilka z nich, to nawet by tego nie zauważyła.
- Nie wiem. To idioci - wzruszyłem ramionami. - Idę po kawę - dodałem.
- Po kawę?
- Ty wybierasz buty, to ja chyba mogę pójść po kawę?
- Co? Wziąć te czy te?
- Weź jedne i drugie. Zaraz wracam - odparłem i wyszedłem.

Rzeczywiście było dla mnie zagadką, w jaki sposób można przeoczyć meteoryt wielkości Moskwy, który zbliża się do Ziemi od 150 lat. Nie, żeby miało to teraz jakieś szczególne znaczenie, ale spójrzcie…

Każdego roku my, ludzkość, zwiększamy dotacje na eksplorację kosmosu i wysyłamy tam mężczyzn, kobiety, a czasem także psy. Budujemy stacje orbitalne i potężne teleskopy. Obserwujemy gwiazdy, badamy kosmiczny pył i nasłuchujemy szumów z innych planet, a na całe to poznanie wszechświata wydaliśmy już jakiś tryliard dolarów.

- I chuj nam z tego przyszło - powiedział człowiek, z którym jechałem windą. Chyba musiałem mówić na głos.
- No. Myśli pan, że sklep na dole to czynny jest? - zapytałem po chwili.
- Mam nadzieję, idę po kawę - odparł.
- To jest nas dwóch.

Kiedy wyszliśmy z budynku, sąsiad przystanął, szturchnął mnie w ramię i pokazał ręką na parking.

- Patrz pan, koniec świata, meteoryt, a oni, kurwa, mandaty wypisują - krzyknął. - No, no, o was mówię, pajace! - dodał.
- Idzie tu - powiedziałem.
- Za zniewagę funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych nakładam na pana mandat karny w wysokości 500 zł - wyrecytował strażnik, który w mgnieniu oka znalazł się obok nas.
- Koniec świata... - odparł sąsiad.
- To przestępstwo z artykułu 226 Kodeksu karnego i koniec świata nie ma tu nic do rzeczy - podsumował mundurowy i wręczył mu świstek.
- Nimi się lepiej zajmij - powiedział sąsiad i wskazał na dwóch małolatów, którzy kluczem do kół próbowali rozbić parkomat.
- Parkometry pozostają w gestii Zarządu Dróg Miejskich. To nie nasza sprawa - mundurowy wzruszył ramionami i wrócił do swojego kolegi.
- Sąsiedzie, kupi mi sąsiad ziarnistą Lavazzę? A jak nie będzie to… cokolwiek - powiedziałem, dałem mu pięćdziesiątkę i poszedłem na stację metra, żeby sprawdzić czy nie stoi tam jakiś automat z kawą. Tak na wszelki wypadek.

Drogę do wejścia zagrodziło mi dwóch dżentelmenów całkiem sporej postury.

- Wejście kosztuje tysiąc złotych - powiedział jeden.
- To bilety aż tak podrożały? - zapytałem.
- Tunel jest jedynym bezpiecznym miejscem. Daj ile masz, może być telefon - odparł drugi.
- Panowie, a po co wam mój telefon, skoro za…
- Wchodzisz czy nie?

Nie wszedłem. Zawróciłem w kierunku sklepu, z którego akurat wychodził mój sąsiad.

- Wykupili, nic nie zostało! - krzyknął.

Cały zapas kawy zabrał już pierwszy klient, chwilę po tym, jak w telewizji ogłosili to, co ogłosili. Cały zapas! Dacie wiarę? Jedna osoba! Po co komu tyle kawy, skoro została mu godzina życia? Jak mój ojciec umierał, to poprosił o szklankę wody, a nie o całą cysternę. Jedną szklankę!

- Przejdziemy się po mieszkaniach, ktoś na pewno ma - zaproponował sąsiad.
- Nawet jak ma, to nie da - zauważyłem.
- Odkupimy.
- Ile pan może wypłacić? - zapytałem zerkając na bankomat.
- Sześć, siedem tysięcy. Kredytówkę mam, a pan?
- Jakieś pięć.
- Powinno wystarczyć. Chodźmy.

Kiedy ja wypłacałem pieniądze z bankomatu, do mojego sąsiada zadzwonił telefon. Jego żona zażądała rozwodu. Widzieli się pięć minut wcześniej, ale czas, przez który go nie było, wystarczył, aby podjęła decyzję. Powiedziała, że właśnie zaczyna pisać pozew. Dwadzieścia lat się męczyła, to chociaż przez te kilkadziesiąt minut będzie wolna. Sąsiad machnął tylko ręką, kazał jej, z całym szacunkiem, iść się pierdolić, a potem wyrzucił telefon do śmietnika, wypłacił pieniądze i ruszyliśmy w to nasze tournée po lokalach mieszkalnych.

- Modlimy się, dołączcie do nas - powiedział mężczyzna, który otworzył drzwi pierwszej kwatery. - Tylko Bóg może nas uratować - dodał.
- Dobrze, a nie sprzedałby nam pan wcześniej trochę kawy? - zapytał mój sąsiad.
- Nawet teraz! Nawet teraz, w takiej chwili! Za kogo wy się uważacie? To przez was, to wszystko przez takich jak wy! W naszym domu nie ma używek! Nigdy nie było! Sukinsyny! - wrzasnął i trzasnął drzwiami.

Powiedziałem, że teraz ja spróbuję, a sąsiad mi przytaknął. Drugie drzwi otworzyła młoda kobieta w kwiecistej, lekkiej sukience. Była boso. Uśmiechała się.

- Zapraszam do środka! - zagaiła, a ja poczułem, że jest nadzieja.
- Dziękuję, my tylko… - zacząłem
- Właśnie medytowałam - przerwała. - Pogodziłam się z końcem. Już się niczego nie obawiam. Oczekuję go, a wy? - zapytała.
- Nie, tak, to znaczy, chcieliśmy wypić naszą ostatnią kawę. Wtedy się pogodzimy - powiedziałem.
- Świetnie! - wykrzyknęła. - Trzeba być pogodzonym. Harmonia z samym sobą jest rzeczą… - ciągnęła, ale mój sąsiad zaczął chrząkać i spoglądać na zegarek. - Przepraszam - powiedziała i dodała, że kawy to nie ma, ale chętnie zaprosi nas na zieloną herbatę. - Liście Yunnanu oczyszczą wasze umysły - zapewniła.
- Kurwa mać - podsumował mój towarzysz.

W trzecim mieszkaniu długo nikt nie odpowiadał. Pukaliśmy coraz głośniej, bo w środku było słychać jakieś głosy, jakby domownicy naradzali się, co powinni zrobić. W końcu otworzył niski facet, w średnim wieku. Był trochę przygarbiony, na nosie miał okulary i spoglądał na nas podejrzliwie.

- Tak? - zapytał niepewnie.
- Sąsiedzie, tak po ludzku, jak człowiek z człowiekiem, nie ma sąsiad trochę kawy? Bardzo chcielibyśmy się napić, zanim to wszystko szlag trafi - powiedział mój towarzysz niedoli i dodał, że sowicie zapłacimy.
- Ile? - zapytał kurdupel, a oczy mu się zaświeciły.
- A ile sąsiad sobie życzy?
- Sto tysięcy - rzucił.
- Ile? - wytrzeszczyłem oczy.
- Sto tysięcy - powtórzył już pewny siebie.
- Ale my nie kupujemy plantacji, tylko garść ziarenek. Garść! - mój sąsiad zaczął się denerwować.
- Sto tysięcy!
- Mamy tylko dziesięć - odparłem i zacząłem wyciągać z kieszeni moją część banknotów, ale on trzasnął nam drzwiami przed nosem i zamknął je chyba na cztery zamki, a przynajmniej tyle naliczyliśmy.

Chwilę zastanawialiśmy się nawet czy nie wyważyć jakoś tych drzwi i nie próbować na siłę, ale te zamki…

- Mamy coraz mniej czasu - zauważył mój kompan.
- Chyba nic z tego nie będzie.
- Chyba nie - przytaknął.
- Zapraszam pana do siebie, na górę - powiedziałem.
- A co pan, jakimś gejem jest? - zapytał.
- Sąsiadem, po prostu.

Kiedy weszliśmy do mieszkania, w korytarzu stały dwie duże lotnicze walizki, a ona siedziała na podłodze w stercie porozrzucanych ubrań i w dwóch różnych butach na nogach. Przekroczyliśmy ten bałagan i przeszliśmy do salonu. Zegar z ekranu odliczał trzy minuty do końca. Głosu z offu już nie było. Tylko cisza. Animowany meteoryt pędził, a licznik leciał. Sekunda za sekundą. Usadziłem mojego gościa w fotelu, a sam poszedłem do kuchni, żeby zaraz wrócić z dwiema napełnionymi szklaneczkami.

- Niech pan najpierw włoży nos i powącha - powiedziałem.
- Ładnie - odparł po chwili.

Wypiliśmy.

- Irlandzka? - zapytał.
- Szkocka.
- A wie pan - zamyślił się. - To nawet lepsze niż ta kawa.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Andre · dnia 28.12.2012 09:58 · Czytań: 523 · Średnia ocena: 4,5 · Komentarzy: 5
Komentarze
mike17 dnia 28.12.2012 10:58 Ocena: Świetne!
Witaj, Andre!

Historia napisana jak się patrzy, bezbłędnie, żywym, dynamicznym językiem, poziom literacki i artystyczny na medal, wciąga od pierwszych zdań i do samego końca trzyma w napięciu, wszak nie wiadomo, jak to z tym końcem świata tak naprawdę będzie.
Zgrabna stylizacja na język potoczny i kolokwialny dodaje wiarygodności dialogom, które sporo wnoszą do utworu i są napisane z wyczucie tematu i z polotem - nie ma w nich sztuczności, ani nieadekwatności - jest rozmowa sąsiadów i innych taka, jaka zapewne mogła mieć miejsce.

Posługujesz się lekko doskonałą polszczyzną i widać, że pisanie przychodzi Ci niezwykle łatwo.
To się czuje, obcując z tekstem.
Wszystko jest na swoim miejscu, nie ma przynudzania, ani wypełniaczy, tudzież dłużyzn, które mogłyby zamordować utwór.
Opowiadanie płynie swobodnie cały czas i zachowuje wszelkie proporcje dobrego tekstu.

Na uwagę zasługuje motyw kawy.
Jest on tu "gwoździem programu", wokół którego dzieje się cała reszta, pomimo groźby nadciągającego końca świata.
Ciekawy zabieg.
Stworzyłeś też fajny, sąsiedzki, swojski klimat, panujący wśród sąsiadów domu.
A więc jest i atmosfera.

Całość mocno surrealna podoba mi się, bo lubię takie zakręcone utwory.
Z dyskretnym humorem w tle.
Z jajcem.
Napisane tak, żeby czytanie dało frajdę.
Tobie się to udało.
Andre dnia 28.12.2012 16:52
Wielkie dzięki mike17 za drugi już bardzo rzeczowy komentarz. Doceniam to! Twoja opinia naprawdę motywuje do tego, aby pisać dalej. Dzięki!
zajacanka dnia 26.02.2013 12:41 Ocena: Bardzo dobre
Bardzo dobre opowiadanie, Andre. Nieźle pokazane zachowania ludzi w chwili zagrożenia. Interesująco napisane z dużą dawką ironii i humoru. Zakończenie świetne, a sam pomysł rewelacyjny! Dobrze się bawiłam :)
Elwira dnia 01.03.2013 10:13
animację wielkiego(,) kosmicznego głaz(,)u sunącego z zawrotną prędkością



sprzedał kilka z nich, to nawet
– z nich zbędne


próbowali rozbić parkomat.
– parkometr?


wypłacić? – zapytałem(,) zerkając na bankomat.


Uśmiałam się. Nie mam pojęcia, po co komu kasa, skoro po końcu świata nie będzie można jej wydać. Chyba po to, żeby przez chwilę poczuć, że się ją ma. Taki kaprys. W sumie może nie gorszy od chęci napicia się kawy? Cóż, każdy ma, na co zasłużył.
Pozdrawiam
Wasinka dnia 07.03.2013 19:04
Mały przekrój ludzki, że tak to ujmę. Ciekawe charaktery.
Eskapada po mieszkaniach w poszukiwaniu kawy wciąga, tak samo jak humor i lekkość pióra.
Masz pomysły i zręcznie piszesz.

Ewentualnostki:
Cytat:
- Pa­r­ko­me­try po­zo­stają w ge­stii Zarządu Dróg Mie­j­ski­ch. To nie nasza spra­wa(.) - (M)u­n­du­ro­wy wzru­szył ra­mi­o­na­mi i wrócił do swo­j­ego ko­l­egi.

Cytat:
żeby spra­w­dzić(,) czy nie stoi tam jakiś au­to­mat

Cytat:
Daj(,) ile masz,

Cytat:
Chwilę za­sta­na­wi­a­liśmy się nawet(,) czy nie wyważyć



Pozdrawiam z ciemniejącym niebem.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Rafi
20/09/2019 02:33
mike17 Bardzo dziękuję za opinie :D są to moje początki,… »
mike17
19/09/2019 22:14
He he, miło mi to słyszeć :) Dobre słowo wszystkiego warte… »
Yaro
19/09/2019 21:44
Dzięki bruliben :) »
Yaro
19/09/2019 21:40
To od Mike Jagger https://youtu.be/K5_EBAzIPJM. Jakbym… »
bruliben
19/09/2019 21:40
Żonę skserować, hmmm? No pewnie, nikt nie jest doskonały.… »
bruliben
19/09/2019 21:21
Dziękuję Lilah. Miło gościć. »
bruliben
19/09/2019 21:19
Ciekawy wiersz, misternie zbudowany. Skomentuję go słowami… »
Kazjuno
19/09/2019 20:26
Droga Al Szamanko - panienko z dobrego domu. Na wstępie… »
wiosna
19/09/2019 20:02
Niejednemu się przytrafiło. I niejednemu nie udało się tak… »
mike17
19/09/2019 19:48
I miałaś w nim archaizm "shall" a nie… »
wiosna
19/09/2019 19:47
hmmm, hmmm aż się zaczęłam zastanawiać do jakiej grupy ja… »
wiosna
19/09/2019 19:38
Mike wiem, że istnieją, ale nie wiem, czy się nimi akurat w… »
mike17
19/09/2019 19:17
W każdym języku istniały/istnieją archaizmy. Pozdrawiam… »
wiosna
19/09/2019 19:15
Al, dziękuję. Miło, że Ci się podoba moje rymowanie:)»
Dobra Cobra
19/09/2019 19:14
Nie będzie nam Niemiec pluł w twarz ni dzieci nam germanił.… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:22
  • tej wytwórni. Ale sam szef D. próbuje zmienić czasy i transformację koncernu w stronę tematyki niebaśniowej. [link]
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:20
  • Disney ma nie lada orzech do zgryzienia :) . Johansson zaprosili nawet na spotkanie dyrektorów D. I ona tam jasno mówiła, że reżyser niepokorny i film też, co niespecjalnie idzie za rączkę z polityką
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:50
  • em FOXa, więc Disney nie miał nic do gadania. A czy film pojawi się w Polskich kinach? Sadzę, że tak, ale nie wszędzie i nie od razu, bo tu nie chodzi o ideologię, ale o kasę.
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:48
  • Co do filmu, ten Hitler, będzie wymyślonym przyjacielem i z tego co wiem, będzie takim diabłem na ramieniu, co mówi źle, to wbrew pozorom nie komedia. Druga sprawa film powstał praktycznie przed zakup
  • Kazjuno
  • 17/09/2019 14:16
  • Znowu przesadzasz. Jesteś wrażliwym facetem, na dodatek z intuicją muzyka, więc czułym na fałszywe nuty. Także te cecha ułatwia Ci trafne komentarze. Więc jak znajdziesz czas(?)...
  • AntoniGrycuk
  • 17/09/2019 11:55
  • Powiem tak: technicznie mam coś do powiedzenia i choć nie jest to idealne, to potrafi być pomocne, natomiast mój gust znacznie odbiega od przeciętnej i to, co mi się podoba, nie zawsze jest dobre.
  • Kazjuno
  • 17/09/2019 11:49
  • Przesadzasz Antosiu! Bardzo cenię Twoje komentarze i byłbym rad przeczytać twoje wnikliwe uwagi. Zawsze były celne. Jak znajdziesz czas to zapraszam...
  • AntoniGrycuk
  • 17/09/2019 11:38
  • Kazjuno, ja chętnie skomentowałbym Twój tekst, ale ostatnio mam urwanie głowy i jedynie czasem króciutkie komentuje. Choć z drugiej strony, co jest wart mój komentarz?
  • Dobra Cobra
  • 17/09/2019 08:09
  • Sztuka kreskówkowa jest uważana za gorszą ze sztuk pięknych. :( A tak można w kinie podziwiać i piękną Scarlett i małego Hitlerka. Jak żywych. Choć ten synek ma nadzwyczaj mądry wyraz twarzy.
Ostatnio widziani
Gości online:9
Najnowszy:6oliviac7323tc4
Wspierają nas