Przychodzi taki moment... - maga
Proza » Miniatura » Przychodzi taki moment...
A A A

"Skończę z tym raz na zawsze. Tak będzie łatwiej. Przecież nawet nikt nie zauważy tej straty. Świat nadal będzie biegł swoim tempem…"

Stojąc na moście w strugach gęstego deszczu, patrząc w nurt czarnej rzeki, ta myśl, ten krzyk udręczonej samotnością duszy, właśnie to, wydało mi się najwspanialszą drogą ucieczki od wszystkiego.

Wszystko jest ostatnio coraz bardziej depresyjne. Czuję się jak nikomu niepotrzebny przedmiot. Dawno też nie pojawiła się w moim życiu osoba, która mogłaby pomyśleć o mnie inaczej. Tak to już jest, że w sytuacjach kiedy wiemy, że ludzie żyją obok nas, ale nie z nami, człowiek uczy się żyć sam ze sobą, polegać sam na sobie. Prościej - uczy się żyć w swoim świecie. Odkrywa nagle zakopane głęboko w sobie pasje i umiejętności. Wszystko to by odwrócić od siebie uwagę od poczucia ciągłej samotności.

W moim przypadku ukrytą pasją stało się rysowanie. Gra na cienie, gra na wyrazy twarzy, gra na kreski i kropki. Papier jeszcze nigdy nie odmówił mi swojego towarzystwa. Biała kartka jest jak przyjaciółka, która czeka aż przeleję na nią wszystkie swoje myśli. Ale nawet ona musi ostatnio wykazać wiele cierpliwości. Nawet na nią ostatnio ciężko mi spojrzeć. I ja i ona dobrze wiemy, że po raz kolejny obarczę ją tym samym…

Jeżeli ona nie mogła sprawić by samopoczucie było lepsze więc co innego może? Marilyn Monroe powiedziała kiedyś, że "to zakupy dają szczęście". Należało więc to sprawdzić.

Po długim chodzeniu po korytarzach galerii, mijając zakochanych i szczęśliwe rodziny, nawet te głupie zakupy okazały się traumą. Przymierzanie najnowszego wzoru marynarek, tego ze stylem militarnym lub królewskim doprowadziło mnie w ostateczności do rozpaczy. Wszyscy wyglądają w nich pięknie. Mężczyźni, kobiety, dzieci. Wszyscy, ale nie ja. Ja wyglądam w nich jak kolejarz…


Oglądając się w odbiciu lustra, spoglądając w swoje przekrwione oczy, których barwę pogłębiał granatowy kolor marynarki, przypomniało mi się, że i tak nie mogę jej kupić. Nie wypada mi nosić tego koloru… Przecież nadal jestem w żałobie…

To między innymi dla niego chcę to zrobić. Odejście z tego świata byłoby ukojeniem dla mojej duszy. Ratunkiem od bólu. Bólu doprowadzającego do bezradności. Bezradności uniemożliwiającej wykonanie najprostszej czynności, aż w końcu, bezradności tak silnej, że każda kolejna minuta egzystencji kosztuje mnie wiele wysiłku.

Zobaczyć Jego piękne oczy, dotknąć Jego miękkiej skóry, słuchać Jego anielskiego głosu.

Przeżyć to raz jeszcze z nim? Warte jest grzechu. Nawet tego najcięższego.

Przed swoim odejściem zwykł mi mówić: "lubię słońce. Zawsze gdy w nie patrzę mam wrażenie, że moi bliscy, którzy mnie opuścili, wysyłają mi z nieba trochę miłości. Miłości tak ciepłej, że jest w stanie roztopić nawet najzimniejsze ludzkie serce".

Krótko po Jego śmierci patrzenie w słońce, nawet te ukryte pod warstwą chmur, dawało mi jedyną nadzieję i powód, dla którego warto było wstawać każdego dnia. To był także jedyny powód, dla którego wyjście poza mury domu, stawało się chęcią a nie przymusem. Bo zdarza się, że muszę wyjść. Wszystko to za sprawą mojej współlokatorki. Wiem, Ana mniewa mnie serdecznie dosyć. Tzn. nigdy mi tego nie powiedziała wprost, co bierze się z faktu, że jest miłą osobą, ale czuję, że męczy się ze mną. To nie z jej własnego wyboru musi mieszkać z taką osobą jak ja. Dla jej usprawiedliwienia powiem – życie ją do tego zmusiło. Ucieczka od ulicy ją do tego zmusiła. Bo jak często powtarza – wszystko jest lepsze od ulicy. Wszystko. Ale kiedy na nią czasem patrzę to mam wrażenie, że na pewno wolałaby bardziej wyluzowaną kumpelę niż mnie. Niestety trafiła na mnie. Stąd moje częste przebywanie poza domem. Swego rodzaju prezent dla niej ode mnie. By nie musiała znosić mojej obecności i męczyć się.

Zresztą wolę wspominać Go w samotności. W ciszy. A w domu nie mogę sobie na to pozwolić. Bo Ana rzadko wychodzi poza pokój. Siedzi w nim prawie zawsze. I albo ogląda TV albo słucha muzyki. Głośno. Nie umiem wtedy pozbierać myśli. Nie umiem wtedy cieszyć się książkami, które tak bardzo kocham czytać. Nie umiem wtedy wspominać tych wszystkich słodkich chwil spędzonych ze swoim aniołkiem.

Swego czasu noc była moją ulubioną porą doby. Kiedy tylko ciało i umysł oddaje się w objęcia Morfeusza, ma się się wrażenie bycia w innej rzeczywistości, w innym wymiarze. Zwłaszcza, gdy moje sny były tak realne, tak namacalne. Szczęściem było dla mnie otrzymać możliwość spędzić z Nim jeszcze kilka kolejnych chwil. Słyszeć Jego głos, czuć Jego dotyk, smak Jego ust. Przeżyć to co nie było nam dane. Piękne. Tylko sen mógł zrekompensować odczuwanie silnej tęsknoty. Tęsknoty za Nim i za Jego bliskością.

Nawet te mikrosekundy szczęścia musiały zostać mi odebrane. Wszystko było takie piękne do czasu, kiedy kilka tygodni temu pojawiła się ona…Bezlitosna, okropna, męcząca bezsenność.

Przychodzi nawet wtedy kiedy moje ciało domaga się odpoczynku, stopy pragną odprężenia, a głowa bezwładnie chce opaść na poduszce. Nawet w stanie wycieńczenia fizycznego ona jest silniejsza. Przychodzi, stanie nade mną i śmieje się głośno. A z nią są one… najgorsze i najczarniejsze myśli.

Czuję wtedy słabość i niemożność uwolnienia się od pułapki własnego umysłu. Wszelkie poniżenia, uwagi i słowa krytyki nabierają wyraźniejszego kształtu. Docierają w głąb mnie. Zbiera się we mnie wtedy płacz. I płaczę. Cicho. W poduszkę. Tak żeby Ana nie słyszała. A jak już płaczę i płyną mi łzy, to lecą też łzy dla Niego. Tęsknię za Nim tak mocno.


A teraz stojąc tutaj dochodzę do wniosku, że tego wszystkiego jest zbyt dużo. Uciekam. Ucieczka to najlepszy sposób by wyrwać się od okropnej teraźniejszości. Jedyne wyjście by być z Nim. Jedyną bratnią duszą i przyjacielem.

Nikt nie będzie szydził z tego jakiej muzyki słucham, jakich książek czytam, jaki mam kolor skóry, już nikt nie powie o mnie "zasrany emigrancie zabierający miejsce tutejszym", nikt nie krzyknie za mną "dostaniesz wpierdol ty czarny pedale".

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
maga · dnia 13.05.2013 08:32 · Czytań: 564 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 3
Komentarze
shinobi dnia 13.05.2013 10:23
Bardzo mi się podobało. Trafiasz w jakimś stopniu w moją, a mam ją chyba w zaniku, wrażliwość, odczuwanie niechęci i przytłoczenia. Na upartego może wyszperałbym w tekście jakąś zagubioną literkę, ale mi się nie chce. Ogólnie: jest sprawnie, prawdziwie i czytałem z zainteresowaniem. Dobry debiut.
zajacanka dnia 15.05.2013 17:36
Cytat:
Wszyst­ko to by od­wró­cić od sie­bie uwagę od po­czu­cia cią­głej sa­mot­no­ści.

Jakoś niezgrabnie brzmi to zdanie. Może usuń "od siebie", już będzie lepiej. Wiadomo, że "od siebie"
Cytat:
Oglą­da­jąc się w od­bi­ciu lu­stra,

Oglądamy się w lustrze, nie w jego odbiciu. W lustrze widać nasze odbicie.
Cytat:
nawet te ukry­te pod war­stwą

to ukryte
Cytat:
otrzy­mać moż­li­wość spę­dzić z Nim

możliwość spędzenia
Cytat:
po­ja­wi­ła się ona…Bez­li­to­sna, okrop­na,

Brak spacji po wielokropku
Cytat:
ja­kich ksią­żek czy­tam,

jakie książki

interpunkcja do poprawy

Hmmm,
ucieczka nie jest najlepszym sposobem na rozwiązywanie problemów, ale to Twój bohater, drogi autorze. Wiele ważnych problemów zawarłeś/łaś w tej miniaturce, a to mi się bardzo podoba, niemniej całość bardzo smutna, beznadzieja, rozdarcie uczuć bohatera powodują, że chciałoby się wstać i wyciągnąć do niego pomocną rękę.
Całość na duży plus.

Pozdrawiam!
maga dnia 13.06.2013 17:36
Dziękuję bardzo za komentarze i uwagi. Porawię tekst zgodnie z Twoimi sugestiami Zajacanka :) Taki mam właśnie styl - piszę niewielkie teksty, ale staram się w nich zawrzeć całą esencję poruszanego problemu. Tekst owszem smutny ponieważ powstawał w okresie, kiedy i mi nie było najłatwiej. Ucieczka ma tutaj na celu pokazać nie tyle słabość bohatera, co zaangażować otoczenie osób cierpiących. Stajemy się coraz bardziej obojętni na innych, a niekiedy jedna rozmowa, zwrócenie uwagi na cierpiących, mogłoby stanowić dla nich pierwszy krok w wyjściu z depresji.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kazjuno
16/09/2019 13:09
Ależ Kapeluszniku! Byłbym zaszczycony, gdybyś kontynuował… »
BasiaL
16/09/2019 12:31
Mroczne, klimatyczne, refleksyjne i co ważne nie za długie i… »
Kapelusznik
16/09/2019 12:26
... Cóż - piszę z moich odczuć - więc tak - widocznie… »
BasiaL
16/09/2019 12:14
Świetny, oryginalny tytuł i do tego fajne zakończenie :) »
Zola111
16/09/2019 12:01
I ja dziękuję, Retro. Tekst po korekcie.… »
Kazjuno
16/09/2019 09:48
Kapeluszniku. Na początku miałem dysonans poznawczy.… »
Wiktor Mazurkiewicz
16/09/2019 08:40
bruliben Serdeczne dzięki za słówko. »
retro
16/09/2019 06:58
Dziękuję za współpracę oraz miłe słowa, które zachęcają do… »
andro
15/09/2019 23:00
i nikt nie przystaje - w sensie, że za mało w nich… »
bruliben
15/09/2019 22:51
Sugestywnie napisane o muzyce i wspomnieniach. Te pocztówki… »
bruliben
15/09/2019 22:44
Rzeczywiście widać w tekście częste obcowanie za śmiercią.… »
Kapelusznik
15/09/2019 21:59
Oj... A myślałem że to ja piszę długie opisy... hooo...… »
Bartek Otremba
15/09/2019 21:29
Fakt, zdecydowanie do poprawy — też naszła mnie taka… »
voytek72
15/09/2019 19:08
Madawydar - podziękowania za wizytę i opinię :) »
AntoniGrycuk
15/09/2019 18:46
Tak, zaduma spowodowana śmiercią... Ja wiem jedno, co… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 16/09/2019 14:58
  • Rzecz o chłopcu, który wymyślił.sobie, że jest przyjacielem Hitlera. [link]
  • Dobra Cobra
  • 16/09/2019 14:06
  • Nie słyszeliście pewnie o najnowszej, brawurowej produkcji amerykańskiej, nagrodzonej wlasnie nagrodą publicznosci na festwalu filmowym w Toronto, pt Jo-Jo Rabbit. Gra m.in. boska Scarlett Johansson
  • mike17
  • 15/09/2019 14:25
  • Siemanko, Krzyśku :)
  • bruliben
  • 15/09/2019 00:24
  • Chciałem tam napisać, że filmy są godne polecenia :)
  • bruliben
  • 15/09/2019 00:21
  • A propos kina dzieci w Muranowie dobiega końca przegląd kina izraelskiego. Jutro ostatni dzień. Po tym co zobaczyłem do tej pory mogę z czystym sumieniem produkcje festiwalu.
Ostatnio widziani
Gości online:23
Najnowszy:2avae681ha7
Wspierają nas