Osobiste niebo (recenzja tomiku poezji Jarosława Kapłona) - ajw
Publicystyka » Recenzje » Osobiste niebo (recenzja tomiku poezji Jarosława Kapłona)
A A A
  • Autor książki: Jarosław Kapłon
  • Gatunek książki: tomik
  • Tytuł: Oswajanie chmur
  • Kategoria: Poezja
  • Forma książki: Mamiko ISBN 978-83-63906-80-1

 

          Nawiązując do tytułu najnowszego tomiku Jarosława Kapłona Oswajanie chmur, biel okładki – najjaśniejszy odcień szarości - jest jak wielka chmura, która przysłoniła słońce. Na szczęście nie do końca, bo w centralnym miejscu widać błękitny patchwork, uszyty ze skrawków nieba.
 Można by domniemywać, że Autor składa w całość najmniejsze ścinki, tworząc w ten sposób własną, niebieską przestrzeń.
Zastanowiło mnie, dlaczego brakuje jednego kawałka. Czyżby Autor zostawił wolne miejsce dla Czytelnika?

Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi i czytam odautorski cytat, który jest kluczem otwierającym drzwi do przedsionka świata Poety.

Codziennie rano biorę tabletkę, jakbym nieprzerwanie
próbował poskładać swój żywot w coś wątpliwego

Po tym wstępie wiem, że Jarosław Kapłon jest osobą, która patrzy na egzystencję w sposób analityczny. Przygląda się każdej chwili jak życiodajnej pastylce, obraca w dłoni, obserwując pod każdym kątem, zanim zniknie ona w ustach, by w następnej kolejności zasilić krwiobieg. Życie, w takim kontekście, to następujące po sobie dni, które łyka się niczym tabletki i umiera, kiedy się skończą.

 

… Życie wydaje się ulotne niczym piosenki
o miłości i nie ma nic wspólnego ze szczęściem
raczej z przemijaniem mimo to wciąż czegoś pragniemy …

- oświadcza już w pierwszym wierszu. Ulotność, wątpliwości, przemijanie, tęsknota, a także pragnienie - szczególnie bliskości, będą pojawiać się i znikać jak chmury na niebie.

Sześć pierwszych wierszy to rozgrzewka intelektualna, w której widzę człowieka myślącego systemowo i wizualnie, ale także odczuwającego wszystkimi zmysłami  w sposób czysto fizyczny. Wiersze są jak gra wstępna do kolejnej części. Czytając posuwam się coraz dalej, naciskając kolejne klamki do intymnego świata.

… ile razy możesz zmieścić mnie w sobie
jak mocno opleść nogami żebym wiedział
że kochasz … 
(Meandry)

… namacalne są tylko biodra wszystko inne to halucynacje
związane z uniesieniem zlizuję z ust pomadkę o zapachu rutyny
jakby świat za oknem nie zorientował się że już po wszystkim …
(Człowiek)

 

W kolejnym rozdziale o wiele mówiącym tytule Atmosfera szukałam dusznej powłoki otaczającej dwa ciała. Miałam nadzieję, że na moich oczach rozegra się coś metafizycznego pomiędzy partnerami. Okazało się jednak, że jest tak, jak w cytowanym powyżej utworze czyli  już po wszystkim. Mimo to nie czułam się zawiedziona, bo odnalazłam inne wartości oraz człowieka, który potrzebuje znacznie więcej niż fizyczne uniesienie.

… musi istnieć coś więcej niż ja i ten pokój
może miłość która iskrzy na samym początku…
(Czarna materia)

… bo kim jest człowiek kiedy tak leży
nie dopasowując się do reszty
jego wiotka nagość usycha jak roślina
której nie obiecujesz już nic
jedynie miejsce do zbliżającej się śmierci …
(Iteracja)

Świadomość śmierci krąży nad głową Autora nader często. Pojawia się w wielu miejscach tomiku i chociaż częstotliwość występowania tego tematu powinna oswajać z tym co nieuchronne, we mnie budzi niepokój.

… kiedy umrę położą mnie
w pozycji embrionalnej żebym nie patrzył
na dekiel nieba i dno ziemi
tak aby być w punkcie początku …
 (Cykl)

 

 Wiersze kolejnych rozdziałów są wyciszone i kameralne. Przewijają się przed oczami jak klatki czarno-białego filmu. Chwilami mam wrażenie, że siedzę w pustym kinie i podglądam cudzą codzienność wyświetlaną na ekranie - zwykłe życie niezwykłego człowieka. Temat z pozoru mało nośny, a jednak w wykonaniu Jarosława Kapłona interesujący, bo jest w tym wszystkim coś czystego w intencji, co przedziera się przez utwory, sprawiając, że tym bardziej odczuwalna jest ich szczerość.

Ostatni wiersz pozostawia mnie w zadumie, bo odkrywam, że towarzysząc Autorowi we wszystkich powtarzalnych, przyziemnych sprawach, oswoiłam własne chmury.

Serdecznie polecam ten doskonale napisany tomik.

                                                                                                                              

                                                                                              Iwona Niedopytalska

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
ajw · dnia 07.11.2016 19:44 · Czytań: 651 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 17
Komentarze
Dobra Cobra dnia 07.11.2016 22:26
Recenzja nienachalnie zachęca do sięgnięcia po lotną poezję Jarosława Kapłona.


Z ukłonami,

DoCo
ajw dnia 07.11.2016 23:03
Dziękuję, DoCo :)
Zola111 dnia 07.11.2016 23:21
AJW,

i ja pochwalę. Podoba mi się ujęcie tematu i połączenie z grafiką okładki. Tekst potrzebuje małej korekty. Jeśli pozwolisz:

Cytat:
błę­kit­ny „pat­chwork”,


- nie wiem, dlaczego patchwork wzięłaś w cudzysłów, przecież jest to wypisz, wymaluj patchwork.

Cytat:
Za­sta­no­wi­ło mnie(,) dla­cze­go bra­ku­je jed­ne­go ka­wał­ka.


- przecinek, bez znaku zapytania,

Cytat:
które łyka się ni­czym ta­blet­ki i umie­ra(,) kiedy się skoń­czą.


- przecinek,

Cytat:
oświad­cza już w pierw­szym wier­szu .


- kropka się przesunęła w lewo,

Cytat:
W ko­lej­nym roz­dzia­le o wiele mó­wią­cym ty­tu­le At­mos­fe­ra()szu­ka­łam dusz­nej po­wło­ki


- bez przecinka po Atmosfera,

Cytat:
zwy­kłe życie nie­zwy­kłe­go czło­wie­ka .


- kropka uciekła znów zanadto w prawo,

Cytat:
w wy­ko­na­niu Ja­ro­sła­wa Ka­pło­na nie­zwy­kle wcią­ga­ją­cy,


- zamiast wciągający proponuję coś ładniejszego stylistycznie: może interesujący, atrakcyjny, skupiający uwagę.

Zachęcasz do przeczytania, recenzja bardzo mi się podoba. Serdeczności,

z.
ajw dnia 07.11.2016 23:47
Zolu, bardzo dziękuję za Twoje cenne uwagi. Wszystkie przecinki i kropki poprawiłam :)
Nalka31 dnia 08.11.2016 00:03
Przyjemnie się czytało Ajw. Niczego nie narzucasz, sugestia do sięgnięcia po tomik bardzo delikatna. I dajesz też głos autorowi, a to ma znaczenie, jeśli kogoś zainspirują te fragmenty i zajrzy do tomiku.

Pozdrawiam serdecznie. :)
ajw dnia 08.11.2016 14:34
Nalko - dziękuję, że zajrzałaś :)
mike17 dnia 08.11.2016 14:56 Ocena: Świetne!
Bardzo spokojna, wręcz wyciszona jak jesienna pogoda recenzja.
Przebija z niej zachwyt nad poezją Autora, lecz bez hurra optymizmu, bardziej racjonalny, empiryczny i już oswojony - pewnie czytałaś już nie raz Autora, by móc wyrobić sobie tak pewne zdanie o jego twórczości.
I dla kogoś jak ja, który nie zna jej, Twoja zachęta "chwyci", bo w parze z cytatami, bez zbędnego zachwalania zachęcasz dość skutecznie do sięgnięcia po tę pozycję.

Cytaty wyjątkowo dobrze wybrałaś.
Mogą podziałać na wyobraźnię, a że Autor porusza się w sferze egzystencjalnej, jego tomik będzie nie lada gratką dla fanów dojrzałego pisania.
I choć poeta traktuje o przemijaniu, i w takiej liryce jest wiele piękna i zachwytu.

Dyskretnie podsuwasz tę poezję, lecz bez narzucania się.
I to mi się podoba - zbytni optymizm czasem działa odwrotnie.
I dlatego wielu z nas przeczyta te wiersze, jestem tego bardziej niż pewien :)
Jaroslaw Kaplon dnia 08.11.2016 21:28
Chciałbym bardzo podziękować Iwonie, naszej portalowej ajw.
Za jej wielkie zaangażowanie, za jej chęć, za poświęcony czas i za promocję,
jakby nie było mojego tomiku. To bardzo pobudzające i nieco intymne,
całe to rozbieranie na atomy. Jako autor, nie będę oceniał tej recenzji,
ani nie będę odnosił się do wierszy. Napiszę tylko, że jestem tym wydarzeniem
niezwykle podekscytowany, a jednocześnie czuję się wewnętrznie uspokojony.
Cieszy fakt, że ktoś się zatrzymał, przeczytał i wyłowił z tych tekstów, jakieś obrazy
dla siebie. Teraz mogę wrócic na swoją chmurę i stamtąd obserwować świat po swojemu :-)
ajw dnia 08.11.2016 22:30
Jarku - Twoje wiersze czytam od dawna, a czasem tylko na nie patrzę, bo obrazy same wyświetlają się w pamięci - tak dobrze je znam. Lubię ich stonowany odcień, a przede wszystkim szczerość, która je uszlachetnia. Dlatego własnie tak chętnie weszłam w głębsze warstwy, by dojść do tych intymnych i rozebrać słowa ze znaczeń..

mike - nie chciałam być nachalna, bo poezja Jarka też taka nie jest. Jest za to spokojna i wyważona :)
Opheliac dnia 08.11.2016 23:06
Za każdym razem, kiedy na PP pojawia się wiersz Jarka, z wielką ciekawością do niego zaglądam i chyba do tej pory jeszcze się nie zdarzyło, abym była kiedykolwiek rozczarowana. Zawsze mnie fascynowała ta mocno bijąca z tych tekstów codzienność, rzeczywistość - a mimo wszystko, w jakiś sposób, tak interesująca wpleciona w tę poezję, w pewnego rodzaju - odrealnienie. Ale i szczera; zmierzenie się ze światem, z tym co było, co jest teraz, obok, co będzie, mniej przewidywalne, ale i co nas czeka nieuchronnie.

Powtórzę za Poprzednikami, z którymi jak najbardziej się zgadzam - spokojna, nienachalna recenzja, Ajw, zachęcająca do sięgnięcia po zbiór wierszy Jarka, co z całą pewnością uczynię. Nie mam żadnych uwag, podoba się :)
ajw dnia 11.11.2016 22:04
Opheliac - mam tak samo czytając wiersze Jarka :)
introwerka dnia 12.11.2016 23:16 Ocena: Świetne!
Piękna, z niezwykłym smakiem i wyczuciem napisana recenzja. Najbardziej mnie w niej urzekło, że przedstawiasz swoje osobiste czucie tych wierszy, pozostawiając tekst jednocześnie dość otwartym i niedopowiedzianym, by czytelnik mógł poczuć zaciekawienie i zaintrygowanie. Tak właśnie stało się ze mną, i już wiem, że będę chciała poznać lepiej twórczość recenzowanego przez Ciebie Autora, oraz że z wielką chęcią będę czytać kolejne recenzje Twojego pióra, jeśli się o nie pokusisz :)

Pozdrawiam serdecznie :)
ajw dnia 13.11.2016 18:51
introwerko - to mój debiut, wiec cieszę się, że przypadł do gustu. Co do twórczości Jarka to warto do niej zaglądać tu na portalu, ale mając w dłoni tomik widzi się pewną całość, dającą pełniejszy odbiór :)
Ustiusza dnia 13.11.2016 21:00
Gratuluję Jarkowi tomiku. Jego teksty znam nie od dziś i zawsze dotykały "czułych miejsc" w moim sercu.
Ajw, dobra recenzja.
ajw dnia 13.11.2016 21:14
Dziękuję bardzo :)
retro dnia 17.11.2016 20:47 Ocena: Świetne!
Dziś dotarły do mnie wiersze, czy raczej to ja dotarłam do nich. Dziękuję Ajw za recenzję, która mi to umożliwiła.
Pozdrawiam serdecznie :)
ajw dnia 22.11.2016 14:08
retro - jest mi szalenie miło, ze dzięki recenzji odnalazłaś się w wierszach Jarka :)
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Procesja
21/02/2017 23:53
Jago, nie wiesz nawet jak mi dodałaś skrzydeł swoim… »
mike17
21/02/2017 22:54
Witaj,Jago, pod tym tekstem o ludzkich wyborach :) Nie były… »
Aronia23
21/02/2017 22:50
Dziękuję, Skroplami. Tych znanych postaci tyle wymieniłam,… »
Dobra Cobra
21/02/2017 22:23
Życie w związku przerasta coraz większą ilosc ludzi.… »
faith
21/02/2017 22:18
Witaj, Krzysztofie, z uwagą przeczytałam Twoje opowiadanie… »
Dobra Cobra
21/02/2017 22:11
Prawdziwy menszczyzna zna słowo: nie. euterpe,… »
Jaga
21/02/2017 22:10
Piękny, poetycki i poruszający tekst! Bardzo się wzruszyłam.… »
Dobra Cobra
21/02/2017 22:03
Tylko mogę przyklasnąć, gdy czytam, iż chciałabys stawac na… »
Antabuss
21/02/2017 21:55
dzięki za uwagi i odzew. pozdrawiam ciepło :) »
Jaga
21/02/2017 21:45
Mike, bardzo miło mnie zaskoczyłeś tym, iż pamiętasz mój… »
Gorgiasz
21/02/2017 21:43
al-szamanka, bardzo dziękuję. »
mike17
21/02/2017 21:38
Witaj, Piotrze, w tej krainie dziwnych uczuć :) Nie lubię… »
Pallas
21/02/2017 21:15
Ciekawy teks jak zawsze. Podoba mi się to przeplatanie z… »
Jaga
21/02/2017 21:10
DoCo, mam Cię w ulubionych, więc czytałam, czytam i czytać… »
Agreolik
21/02/2017 20:55
Droga Aronio, dziękuję za twój wpis. Nie sądziłam, że mój… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 21/02/2017 22:05
  • Tak, Trawa kultywuje niezwykły rodzaj prozy.
  • Jaga
  • 21/02/2017 21:03
  • Aronio, pozdrów proszę Trawę również ode mnie. Choroba to paskudna sprawa. Po wielu przemyśleniach doszłam do wniosku, że to pozytywnie zakręcony człowiek.
  • mike17
  • 21/02/2017 20:21
  • Królowie w ostatniej odsłonie : [link]
  • Bellona
  • 21/02/2017 13:40
  • Mikus mnie ucieszył ze znów coś napisał, zabieram sie do czytania.
  • Aronia23
  • 21/02/2017 13:19
  • Utiuszo, dziękuję w Jego imieniu. Na pewno będzie Mu miło. Pozdrawiam.
  • Ustiusza
  • 21/02/2017 08:12
  • Przykre to, Aronio. :((( Życz mu ode mnie powrotu do zdrowia.
  • Aronia23
  • 20/02/2017 21:10
  • faith, pytasz o Trawę. Ja nie wiem, co z nim. Ale wiem b. smutną rzecz. Powiem, bo to kolega. Apis Taur - Tomek, jest b. chory. Smutno mi.
  • Aronia23
  • 20/02/2017 20:56
  • [link] A to jest to, co kocham najbardziej. faith. Góry. Dziękuję za piękną piosenkę.
Ostatnio widziani
Gości online:34
Najnowszy:polkertmansa