królowa parkietu - Gramofon
Proza » Miniatura » królowa parkietu
A A A

 

 

Krew spływała po nierównej powierzchni chodnika, tworząc kałużę  przy krawężniku. Pojedyncze krople rzucały się na ulicę, rozbryzgując swoje sfery bezpowrotnie. Przechodnie śpieszyli się na opóźnione autobusy, by wrócić do swych domów po ciężkim dniu pracy.
- Błagam, nie umieraj. Nie możesz mnie zostawić – szlochała - będziemy mieli dziecko. Słyszysz? Nie możesz odejść, błagam.
 
 
 
- Świetnie tańczysz.
- Dzięki, ty też nieźle się ruszasz - skłamała.
- Postawić ci drinka?
- Najlepiej od razu dwa – puściła mu oczko.
- Jesteś niesamowita, zaraz przyniosę.
- Dzięki. – Wypiła jeden za drugim, zaraz po tym jak je dostała i skierowała się w stronę wyjścia.
- Gdzie idziesz? – spytał zdezorientowany.
- Do domu.
- Już? Jak to? Myślałem…może cię odprowadzić?
- Wal się zboku – odrzekła i puściła mu latającego całusa.
 
 
 
- Widziałeś tą nową?
- Odradzam. Nie napalaj się.
- Jak to? Co ty gadasz?
- Za młody jesteś.
- Nie jestem jakimś gówniarzem z podstawówki. Mam dwa lata więcej od niej, chyba że nie zdała.
- Moja kuzynka spod miasta chodziła z nią do klasy.
- No i co?
- Kiedyś widziała jak całowała się z jakimś starym kolesiem.
- Może to jej stary był.
- Ta, stary, wepchała mu jęzor w gardło, aż mu gały wyszły. Mówię ci.
- Widziałeś to? Może twojej kuzynce się coś przewidziało. Spójrz na nią. Wygląda tak niewinnie. Okulary, rozciągnięty sweter, kto by w ogóle ją zauważył. Pewnie jest dziewicą.
- Rób co chcesz, ale pamiętaj, że cię ostrzegałem. Myślisz, że czemu się tu przeniosła? Afera się zrobiła, w małym miasteczku, to każdy wszystko wie, a tu jest bardziej anonimowa.
 - Tak, tak.
 
 
 
- Często tu jesteś? Widziałem cię w piątek. Miałaś na sobie czerwoną bluzkę z koronką. Niesamowicie się ruszałaś na parkiecie. Istna królowa tańca, wszyscy patrzyli tylko na ciebie.
Spojrzała na niego znad szklanki, nie wyciągając słomki z ust. Wysiorbała resztki rozpuszczonego lodu i zalotnie zatrzepotała rzęsami.
- Dla mnie whisky, a dla tej młodej damy to samo.
- Wolę wódkę.
- Dla tej pani wódka.
- Czysta, potrójna. – Wypiła całość jednym łykiem, ani trochę się nie skrzywiła.
- Pójdziemy do mnie? Mieszkam niedaleko.
Kątem oka zobaczyła ochroniarza, więc zeskoczyła z krzesła i złapała swojego towarzysza za krawat. Prowadziła go jak na postronku do samego wyjścia.
 
 
 
- Zobacz, to jest chyba ojciec tej dziewczyny.
- Nie wygląda na groźnego.
- Mordercy zawsze udają potulnych i kochających.
- Spójrz na niego. Taki mały, w za dużym płaszczu. Wygląda jakby się bał własnego cienia.
- Dobrze się maskuje.
- Co ty bredzisz? Chodź za nim.
- Chcesz go śledzić? Po co?
- Nie wiem. Chodź.
 
 
 
- Tam jest łazienka, gdybyś potrzebowała, ale nie musisz. Lubię zapach potu.
Podeszła do niego. Spojrzała mu głęboko w oczy, aż poczuł mrowienie w lędźwiach. Zdjęła mu krawat i zawiązała na nadgarstku. Drugi koniec przywiązała do łóżka.
- Lubisz takie zabawy mała? Dobrze – rozochocił się.
Ściągnęła mu spodnie. Paskiem przywiązała drugą rękę.
- Nie tak mocno suko! – syknął niezadowolony.
Zdjęła mu majtki. Mała zakrzywiona fujarka wystrzeliła na światło dzienne jak pękająca struna gitary. Zaśmiała się w duchu i wepchała mu slipy do ust.
- Pieprzony zbok! – napluła w jego zdumioną twarz i wyszła, kręcąc biodrami, żeby wiedział co stracił.
 
 
 
- Jest! Patrz! Macha do niego ręką. Pójdziemy za nimi i będę wiedział gdzie mieszka.
- No i co zrobisz? Będziesz śpiewał serenady pod oknem?
- Czekaj, chyba się kłócą. Trzeba jej pomóc.
- Stój! Nie rób nic głupiego!
 
 
 
- Dowód poproszę.
- Jaki dowód? Po co?
- Wejście od osiemnastego roku życia. Nie wpuszczę cię bez dowodu.
- Byłam tu wczoraj. Zostawiłam dowód w domu.
- To idź po niego i wróć. Inaczej cię nie wpuszczę.
- Potrafię się odwdzięczyć – szepnęła ochroniarzowi do ucha, kładąc dłoń na jego kroczu.
- Spadaj stąd, bo zadzwonię po policje!
Odwróciła się na pięcie i spostrzegła swego ojca.
- Tato! Tato! – Machała energicznie ręką, żeby ją zauważył.
- Czemu nie było cię znowu w szkole. Martwiłem się, że coś ci się stało. Dlaczego milczysz? Nie mam już siły. Nie daję sobie rady. – mówiąc to patrzył na walczące o okruszki gołębie.
- Tato. – Złapała go za rękę.
Podniósł głowę. Chciał jej założyć włosy za ucho, jak miał w zwyczaju robić, gdy chciał jej pokazać, że już się na nią nie gniewa, ale nie zdążył. W chwili kiedy podniósł rękę, otrzymał potężny cios w tył głowy.
 
 
 
- Tato, proszę cię. Wytrzymaj. Zaraz przyjedzie karetka. – Całowała go po zakrwawionej twarzy. Otworzył oczy.
- Jestem przy tobie. Tak jak obiecałam. Pamiętasz? Jak umarła mama, dzień przed moimi szesnastymi urodzinami, przyszłam do ciebie w nocy. Wtuliłam się w twoją pierś. Była mokra od łez. Obudziłeś się i myślałeś, że to mama. Całowałeś mnie po rękach nie mogąc uwierzyć. Wyglądałeś na takiego szczęśliwego. Przestraszyłam się, ale zrozumiałam, że tak musi być. Wtedy obiecałam ci, że nigdy cię nie zostawię i zastąpię mamę. Będziemy razem przeciw wszystkim. Nie możesz tak po prostu umrzeć. Nie dam sobie rady sama z dzieckiem, z naszym dzieckiem.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Gramofon · dnia 10.02.2017 14:54 · Czytań: 274 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 6
Komentarze
viktoria12 dnia 13.02.2017 09:03
Królowa parkietu & Królowa życia - te dwa były moimi faworytami, ale żeś się wplątał w niepotrzebną dyskusję i, jak to typowe dla nerwusa raptusa - poszedł po całości, czyli zrobił na portalu zbyteczną rewoltę. Heh.

Jak wspomniałam powyżej - Królowa parkietu to nasz faworyt. ,, Nasz" - tzn. moich najbliższych też, bo tutaj zaglądają. Miałbyś podium. No, cóż. Heh.
Gramofon dnia 13.02.2017 13:55
Miło mi to słyszeć, opowiadanie poszło na konkurs nie dla wygranej, tylko żeby dotrzeć do większej ilości czytelników. Wiadomo, wygrana czy jakiekolwiek wyższe miejsce byłoby czymś niezmiernie miłym i fajnym, ale wyszło jak wyszło.


Jeszcze raz dziękuję.
euterpe dnia 17.02.2017 14:12 Ocena: Bardzo dobre
Przeszkadzało mi trochę zakończenie. Takie prowadzenie czytelnika za rączkę. Wiem, że w konkursie liczą się słowa i to pewnie z tego powodu takie zagranie. Trochę jednak nienaturalne. Mimo wszystko podoba mi się bardzo pomysł i wykonanie.
Pozdrawiam,
Ewa
Gramofon dnia 17.02.2017 15:53
Zakończenie w sensie fakt, że się okazało, że ma dziecko z własnym ojcem, czy ten dodatek w formie opowiastki jak to córka przyszła do ojca w nocy, a on myślał, że to żona?
euterpe dnia 17.02.2017 18:38 Ocena: Bardzo dobre
Nie chodzi o fakty jakie przedstawiłeś, tylko sposób w jaki to zrobiłeś. W jednej wypowiedzi wszystko się wyjaśniło, chociaż już wcześniej można było przypuszczać, że może chodzić tu o związek kazirodczy.
Cytat:
Ta, stary, we­pcha­ła mu jęzor w gar­dło, aż mu gały wy­szły.

Myślę, że zamiast tej całej wypowiedzi, bardziej naturalne byłoby powiedzenie czegoś takiego jak np. - Tato, nie zostawiaj mnie! Co będzie z naszym dzieckiem?
Coś w tym stylu. Tak myślę, ale to tylko moje zdanie ;)
Pozdrawiam,
Ewa
Gramofon dnia 17.02.2017 18:50
No wyjaśniło się, bo to koniec opowiadania, to się mogło wyjaśnić, nie chciałem zostawiać zbyt dużych niedomówień, żeby czytelnicy tylko na ojcu psy wieszali, bo nic nie jest ani białe ani czarne.

No ja nie wiem co jest naturalne w takich sytuacjach, bo nigdy nie trzymałem za rękę kogoś kto umiera, ale wydaję mi się, że reakcji i słów wypowiadanych w takich chwilach jest tyle ile osobowości.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Jacek Podgorski
27/03/2017 23:32
Kiedy wracam do tego tekstu, zawsze nachodzi mnie podobna… »
Jacek Podgorski
27/03/2017 23:31
Niezmiernie mi miło :) »
kamyczek
27/03/2017 23:28
Witaj, byłam już pod tym wierszem, ale „chroniczny brak… »
Zingara
27/03/2017 23:22
gabi dziękuję za miły komentarz :) »
Izabea Bocian
27/03/2017 22:33
Szkoda. »
Izabea Bocian
27/03/2017 22:29
no i gitara. Kupuję wszystko. »
Grain
27/03/2017 21:46
Pomyślę kusicielko. Serdeczne dzięki. »
gabi
27/03/2017 21:42
Ciekawy tekst, ale warto się pokusić o inna… »
gabi
27/03/2017 21:35
Aleksandrze - Zaręczam Ci, że opinie nieraz „brałam na… »
gabi
27/03/2017 21:31
Niezwykle urokliwy i malowniczy wiersz (zwłaszcza druga… »
GregoryJ
27/03/2017 20:32
Witaj ponownie Aronio. Gregory Peck powiadasz. Nie wiem, czy… »
aleksander81
27/03/2017 20:07
Hej, Gabi - jasne, że gdy przypatruję się własnym tworom, to… »
skroplami
27/03/2017 19:03
Alfred Kubin "Po tamtej stronie" w wersji mikro… »
trawa1965
27/03/2017 18:57
Do tego wiersza mam najbardziej krytyczny stosunek ze… »
introwerka
27/03/2017 18:33
Gabi, cieszę się, że zaglądasz, tym bardziej, że wskutek… »
ShoutBox
  • Zola111
  • 27/03/2017 23:40
  • Głosujcie na wiersze w Zaśrodkowaniu. Jest w czym wybrać, proszę mi wierzyć :)
  • Aronia23
  • 27/03/2017 23:11
  • W tym miejscu, w którym wysiadłam z pocią, aby kupić wsch. marki. Tam była granica, ale nie można było wysiadać. Awantura ,ło, matko. A ja tam pracowałam na polach, zbierałam pory. Sniły się w nocyPA
  • Aronia23
  • 27/03/2017 23:01
  • Marka stała b. wysoko. Pamiętam zarobki mojej mamy 36 tyś. zł. A marka zach. koszt. 4 tyś. Tato mówił, że kiedy zużyło się pastę do oddania było to opak. - zużytej, dopiero mogłeś opakow. n. pasty.
  • Aronia23
  • 27/03/2017 22:51
  • miki, takie określenia? Wszem i wobec! Och, nie. Czyli z butami nie tylko ja miałam problem, to śmieszne było. A kiedyś jechałam pociągiem z Niemiec zach. Miałam bilet tylko do ostatniego miasta zacho
  • mike17
  • 27/03/2017 22:36
  • Miejmy nadzieję, że Albin się solidnie wysrał.
  • Gramofon
  • 27/03/2017 21:07
  • też kiedyś miałem w szkole jeden trampek swój a drugi brata o 3 numery większy :p
  • Aronia23
  • 27/03/2017 18:36
  • [link] No jajca były, buty na kartki. Raz wzięłam do szkoły but mojej siostry a drugi. Były takie same, różniły się numerami. A papieru też nie było. Albin S. Dno
  • mike17
  • 27/03/2017 18:30
  • Widziałem kiedyś foto Albina Siwaka przepasanego papierem toaletowym z napisem - MAM JESZCZE KUPĘ DO ZROBIENIA :)
  • Aronia23
  • 27/03/2017 18:19
  • Ernesto Che Guevara, ten nie żył zbyt długo. Kiedyś śmiano się z środka antykoncepcyjnego. Na ścianie napisać "I ty możesz urodzić Albina Siwaka'a ZARAZ PIOSNKE ZAPODAM.
Ostatnio widziani
Gości online:29
Najnowszy:julittasokolows