Jesteś moja, kochanie: rozdział 1.Rozalia - Daniela2587
Proza » Dla dzieci i młodzieży » Jesteś moja, kochanie: rozdział 1.Rozalia
A A A

   Przyglądam się swojej przyjaciółce, która wyszła właśnie z przymierzalni w nowej sukience. Jest ona w kolorze miętowym. Pomimo delikatnego koloru krój taki nie jest; nie zostawia zbyt wielkiego pola dla wyobraźni facetów. Ale kolor współgra z bladą cerą Oli.
     - I jak? - pyta i okręca się dookoła.
     - Ładna - przyznaję. - I wyzywająca. Planujesz jakiś podryw?
   Szatynka uśmiecha się tajemniczo.
     - Możliwe. - I znika z powrotem w przebieralni.
   Wzdycham i wyglądam przez okno sklepu. Dobrze, że moja przyjaciółka ma w głowie GPS z mapą Świdnicy. Ja mieszkam tu od czterech lat, a nadal nie mogę zapamiętać ulic i miejsc. Wiem, gdzie jest moja szkoła, kawiarnia i sklep. No i sala treningowa. Cud jest w dniu, w którym nie gubię się w rynku.
     - A ty nic nie mierzysz? - Ola wychodzi z przymierzalni w swoich ciuchach z sukienką przewieszoną przez ramię.
   Kręcę głową.
     - Dzisiaj nie. A poza tym dopiero co sobie kupiłam dwa dni temu.
   Przewraca oczami.
     - Nowa bokserka na treningi się nie liczy.
   Macham ręką na znak zakończenia tematu, co całe szczęście ona rozumie i kieruje się do kasy, a ja za nią.
     - Idziemy na kawę? - pytam po wyjściu ze sklepu. - Mam czas, zanim pójdę na trening.
   Trenuję różne sztuki walki... Szczególnie krav magę. Kocham ten sport. Zawsze mogę się wyżyć. Zwłaszcza gdy jest Marcel, mój przyjaciel, którego poznałam podczas wakacji w Koszalinie. Przeprowadził się do Świdnicy rok temu. I lepiej się porusza po tym mieście ode mnie.
     - Okej - mruczy, przechodząc przez ulicę, nie zwracając uwagi na to, że nie ma tutaj pasów.
   Kręcę głową i idę za nią. Po jakiś pięciu minutach jesteśmy w kawiarni.
     - Latte i cappucino, poproszę - mówię przy ladzie do kobiety na oko mającej około dwudziestu lat.
   Płacę i czekam na swoje zamówienie, a po jego otrzymaniu idę do stolika, przy którym siedzi Ola.
     - Może pojechałybyśmy gdzieś na małą plażę - proponuje i miesza swoje cappucino. - Opaliłybyśmy się. Może byliby jacyś przystojniacy?
     - Na plaży? Takiej małej? - Śmieję się. - Może i byliby. Ale z pewnością zajęci.
   Robi zawiedzioną minę.
     - Dzięki, zniszczyłaś moje nadzieje.
   Przewracam oczami.
     - Mało ci? Nie wystarczająco dużo facetów tutaj ogląda się za tobą, gdy tak kręcisz tyłkiem?
     - Ha! Ja kręcę?
     - A nie?
     - A ty może nie kręcisz, co? Za tobą ile się ogląda!
   Prycham.
     - Ja nie kręcę, tylko chodzę. Wiesz, stopa przed stopą. I wcale się za mną tak nie oglądają. Od czasu do czasu jakiś zerknie, a i tak nie działa.
   Teraz ona prycha.
     - Nic dziwnego. Zaraz studzisz ich zapał gdy słyszą o twoich treningach albo widzą cię z Marcelem.
     - A co z tym ma wspólnego Marcel? - Czuję, że muszę bronić przyjaciela i przy okazji siebie.
     - Co ma wspólnego? Wyglądacie jak para.
     - Niezły żart. Dobrze wiesz, że jesteśmy tylko przyjaciółmi.
   Unosi brwi, ale nie odpowiada.
   I dobrze. Przypuszczenia, że ja i Marcel to coś więcej niż przyjaciele... Skąd jej to przyszło do głowy?
   Resztę czasu rozmawiamy o ciuchach, plotkach na temat chłopaka z naszego liceum (podobno zaciągnął dług u jakiegoś cichego, ale groźnego gangu) i o możliwości wyjazdu na wakacje.
   Po jakieś godzinie żegnamy się w pobliżu mojego domu. Umawiamy się, że zadzwonię do niej po treningu. Szybko wzięłam z domu przygotowaną wcześniej torbę sportową i wyszłam z domu.
   Ze słuchawkami w uszach skierowałam się w stronę hali, gdzie mam treningi. Są one w sumie prywatnie. Na początku zapisałam się do takiej prawdziwej... firmy? zajmującej się tym. Jednak atmosfera była do dupy. Tobiasz, chłopak, którego spotkałam na tych zajęciach, polecił mi amatorską grupę założoną przez jego znajomego, Jacka. Zgodziłam się. Nie dość, że jest tam fajniej, to jeszcze więcej się nauczyłam! No i Ilona, narzeczona Jacka, jest super. Zaprzyjaźniłyśmy się ze sobą już po dziesięciu minutach znajomości.
   Zatopiona w myślach i odcięta od harmideru miasta nagle wpadam na coś ni to twardego, ni to miękkiego i odbijam się. Nie mam okazji wykazać swojego refleksu i koncetracji w utrzymaniu równowagi, bo ktoś łapie mnie za ramię.
   Mamroczę ciche ''Przepraszam" i chcę odejść, ale ten ktoś nadal mnie trzyma. Trochę przez to zła ściągam słuchawki i spoglądam w górę. I mnie zatyka.
   Przede mną stoi opalony, nieprzesadnie umięśniony, cholernie przystojny chłopak. Ma czarne włosy, krótko przycięte, lekko nastroszone przez markowe okulary przeciwsłoneczne. Ubrany w sprane jeansy i szarą koszulkę. Przez ten obojętny styl jest jeszcze bardziej seksowny. Ale gdy spoglądam w jego brązowe, prawie czarne oczy... Czuję się, jakbym tonęła.
   Uśmiecha się, ukazując białe zęby.
   Czy mówiłam, że mam dobry refleks i koncentrację? Chyba muszę to cofnąć, ponieważ czuję, jakbym zamiast kości w kolanach miała galaretę. O nie! Już dawno nie reagowałam tak na mężczyznę. I źle się to wtedy skończyło.
     - Cześć - mówi nieznajomy.
     - Hej - mamroczę. - Możesz mnie puścić?
   Ignoruje moje pytanie i nadal mi się przypatruje intensywnie.
     - Jestem Zachariasz - przedstawia się w końcu. - A ty?
     - Rozalia.
   Biegnie wzrokiem po moim ciele, jakby oceniając. Dupek.
     - Może poszlibyśmy na kawę? - proponuje.
     - Nie mogę.
   Robi zawiedzioną minę, ale zaraz wraca na nią uśmiech.
      - To może jutro?
     - Jestem zajęta.
     - To kiedy będziesz miała czas?
     - Nie spotkamy się. Nigdy - próbuję przekazać mu do wiadomości rzecz oczywistą.
     - Tak? A to niby dlaczego? - Wygląda na strasznie pewnego siebie.
     Ugh. Czas to zmienić.
     - Ponieważ mojemu chłopakowi by się to nie spodobało. - Nie wiem, dlaczego powiedziałam akurat to, ale zadziałało.
   Momentalnie ode mnie odskakuje.
     - Żegnam. - I trochę zadowolona, trochę zawiedziona, odchodzę.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Daniela2587 · dnia 16.02.2017 09:50 · Czytań: 400 · Średnia ocena: 2 · Komentarzy: 1
Komentarze
Krzysztof Konrad dnia 20.02.2017 14:46 Ocena: Przeciętne
Okej, widzę, że dość systematycznie wklejasz kolejne części Twojego opowiadania. To dobrze:)
Najpierw, zadbaj o to, aby w tekście nie szalało tak wiele zaimków (wypowiadam się w kontekście wszystkich jak dotąd dodanych partii). Tak naprawdę, żaden tekst literacki tego nie potrzebuje.
Mam wrażenie, jakby czasem brakowało Tobie słów, jakbyś chciała dla spokoju, tudzież "aby było szybciej, więcej" - zapełnić słowami pusty ekran edytora tekstu, zwłaszcza dialogami. Zwróć uwagę na powtarzalność fraz, zaimkozę i będzie naprawdę ciekawiej. Pozdrawiam :).
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Alen Dagam
23/02/2018 02:09
Cześć, Esy :) Widzę, że przeprowadziłaś tutaj ekshumację… »
Maly
23/02/2018 01:03
To bardzo proste, zabijasz wszystkich tych bohaterów,… »
Maly
23/02/2018 00:44
Zapowiada się na jakąś jatkę rodem z Tarantino ;) Dobrze… »
Maly
23/02/2018 00:24
Wprowadzić, nawet nie pytaj :) »
Gatsby
22/02/2018 23:44
Przeczytałem jednym tchem! Jeszcze inna fantastyka niż… »
Gatsby
22/02/2018 23:31
Dziękuję bardzo za czytanie i za komentarz! :) Myślę,… »
introwerka
22/02/2018 23:25
Kamyczku, Zolu, Lilu, dziękuję Wam bardzo serdecznie za… »
Maly
22/02/2018 23:02
Podoba się. Zaskakujesz na sam koniec, jak ci scenarzysci,… »
ClakierCat
22/02/2018 22:53
Czytelnik nie zawsze wie co w trawie piszczy, a ja tak… »
albertyna
22/02/2018 22:42
ClakierCat, niezmiernie dziękuję za komentarz, który… »
Lilah
22/02/2018 22:20
Zainteresował mnie tytuł (raczej nietypowy dla Ciebie,… »
Niczyja
22/02/2018 21:50
Podoba mi się zajawka Twojej powieści, autorze o dziwnym… »
mike17
22/02/2018 21:37
Chorwacki nazizm był okrutniejszy od hitlerowskiego.… »
Darcon
22/02/2018 21:25
Nie podeszło mi, Zulo. Z dwóch powodów. Po pierwsze zadajesz… »
Ania_Basnik
22/02/2018 21:18
Jasenovac - aż musiałam się dokształcić w tej dziedzinie.… »
ShoutBox
  • Alen Dagam
  • 23/02/2018 02:16
  • Czytajcie i komentujcie wirtajki, kochani! Mamy sporo debiutów :) Pokażcie, że to nasz wspólny projekt, napiszcie choć parę słow! [link]
  • dodatek111
  • 22/02/2018 12:46
  • Dzięki Silvus, czekam cierpliwie aż wróci:)
  • Silvus
  • 22/02/2018 12:12
  • Z tego, co ja wiem, @Dod, to zdjęcia dodaje Wiktor, a widać, go nie ma.
  • dodatek111
  • 22/02/2018 12:04
  • Co się dzieje ze zdjęciami? Dodałem ponad tydzień temu, jako ilustracje do wierszy. Wiersze się zestarzały, a zdjęć nie ma:)
  • kamyczek
  • 21/02/2018 16:20
  • Panel użytkownika - utwór, który chcesz przenieść klikasz edytuj. Edycja artykułu, kategoria np. masz kategoria: wiersze - zmieniasz na kategorię Wirtajki.pl. Na koniec klikasz na pasek: Zapisz zmiany
  • Hubert Z
  • 21/02/2018 16:06
  • Jak zgłosić opublikowany już wiersz do Wirtajek?
  • mike17
  • 17/02/2018 19:07
  • Jeden z najbardziej kultowych duetów wszech czasów. Pamiętam go z wczesnego dzieciństwa, to dopiero był hicior : [link] Oni do dziś go wykonują, co jest zacne :)
  • Darcon
  • 17/02/2018 13:04
  • Zgodnie z regulaminem, nie może poczekać. Każdy użytkownik patrzy ze swojego punktu widzenia. A gdyby każdy z użytkowników wrzucał teksty tak, jak chciał, to co byśmy mieli w poczekalni, Dodatku?
  • dodatek111
  • 16/02/2018 22:09
  • Dlaczego drugi tekst, dodany w tym samym dniu, nie może czekać w poczekalni, tylko zostaje odrzucony. Salon odrzuconych.
Ostatnio widziani
Gości online:14
Najnowszy:dertysawero
Wspierają nas