Jesteś moja, kochanie: rozdział 2.Zachariasz - Daniela2587
Proza » Dla dzieci i młodzieży » Jesteś moja, kochanie: rozdział 2.Zachariasz
A A A

  Cholera. Co się z tobą dzieje, Zack? To zwykła dziewczyna! Ładna, ale istnieją ładniejsze. I znajdziesz je w klubie. Wolne, chętne na kawę, i nie tylko.
   To dlaczego niezwykle zdenerwowany idę za tą dziewczyną w pewnej odległości? Wszystko się we mnie gotuje na myśl, że może mieć faceta. Mam ochotę znaleźć go i wpakować mu kulkę w łeb. Czyżby... zazdrość?
   Nie, to niemożliwe. Ostatnim razem byłem zazdrosny, gdy...
   Nie brnę dalej w tą myśl. To niebezpieczne. Ta sprawa z przeszłości jest już zakończona, klapa zamknięta.
   Nasunąłem na nos okulary przeciwsłoneczne, abym był odrobinę mniej rozpoznawalny. Parę ludzi na ulicy mogłoby mnie rozpoznać. W końcu jestem szefem gangu lubującego się w nielegalnych wyścigach, szybkich samochodach i broni, szczególnie.
   Tak naprawdę nasz gang nie ma stałej nazwy. Ludzie zwykle nazywają go gangiem "cichym" lub "szybkiej śmierci", czy coś w tym stylu. Pewnie dlatego, że jako jeden z niewielu gangów nie ma problemów z policją (pomimo łamania prawa) i z racji tego, jak zabijamy - szybko, ale boleśnie.  
   Dziewczyna, za którą idę wchodzi do budynku hali sportowej. Przez całą drogę nie potrafiłem oderwać wzroku od jej ciała. Na oko ma jakieś niecałe metr sześćdziesiąt wzrostu. Włosy ma proste, koloru ciemny blond, a zaraz koło grzywki ma różowe pasemko, które wygląda dziecinnie i zarazem seksownie. Oczy niesamowicie zielone, z brązowymi refleksami w świetle. Patrzyłem się na jej ciemnoróżowe usta i miałem ochotę się w nie wpić. W jej wzroku też dostrzegłem pożądanie, ale tylko na chwilę. Potem próbowała się mnie szybko pozbyć.
   Śmieję się. Co to, to nie.
   Wybieram numer do Kamila, mojej prawej ręki.
     - Co jest? - słyszę już po pierwszym sygnale.
     - Dziewczyna.
   Parska.
     - Laska ci chyba w głowie zawróciła, co? Ładna?
     - Ładna - przyznaję.
     - Aż ciekawe - mamrocze. - No i co z nią?
     - Ona ma faceta i jest obojętna wobec mnie. Spławiła mnie.
   Gwiżdże.
     - Może odpuść sobie, co? I tak cię spławiła.
     - Nie mam mowy. Ona będzie moja.
   Przez długą chwilę w słuchawce trwa cisza. Już mam powtórzyć moje zdanie, jednak on tylko pyta:
     - Kto? - pyta, mając na myśli to, kto będzie jej szukał.
   Oddycham z ulgą. Odpuścił.
     - Ja. Przejmiesz chwilowo stery.
     - Imię?
     - Ma na imię Rozalia, nie znam nazwiska. Ciemna blondynka, zielone oczy, średni wzrost. - Przymykam oczy i przypominam sobie jej twarz. - Różowe pasemko. Mała blizna koło ust. Widziałem, jak wchodzi na halę sportową.
   Skrobanie po drugiej stronie informuje mnie, że Kamil notuje informacje.
     - Za jakieś dwie godziny informacje znajdą się na twoim biurku. Będziesz dzisiaj, no nie? Dzisiaj miała odbyć się transakcja.
     - Będę i pokieruję akcją - potwierdzam.
     - Spoko. Co teraz będziesz robił? - Mój przyjaciel jest dzisiaj nad wyraz ciekawy.
     - Myślałem, czy nie zajrzeć na tą halę.
   Ten się krótko śmieje.
     - Jesteś pewien, że będzie zadowolona?
     - Nawet mnie nie zauważy.
     - Na pewno?
   Marszczę brwi.
     - Do czego zmierzasz, Kamil?
     - Nigdy jeszcze nie ganiałeś tak za dziewczyną. Co się może stać, jeśli będzie tam jej chłopak? Chyba nie podejdziesz i mu nie przyłożysz? - chce wiedzieć chłopak.
   Zaciskam zęby.
     - Szczerze? Nie wiem, co wtedy zrobię. - Rozłączam się.
   Naprawdę nie wiem, co zrobię, jeśli ją zobaczę z innym. Wątpię, żeby było to coś przyjemnego.
   Wchodzę do budynku i rozglądam się. Jest cicho i nigdzie nie widzę Rozalii. Nawet nie przyglądam się otoczeniu tylko idę wzdłuż korytarza. Gdy jestem przy zakręcie wpada na mnie jakaś dziewczyna.
   Uśmiecha się szeroko na mój widok.
     - Nie widziałam tu nigdy pana... Chce się pan może zapisać na jakieś zajęcia? - pyta.
     Już mam pokręcić przecząco głową, jednak się rozmyślam.
     - Właściwie... Jakie są teraz zajęcia?
   Dziewczyna się zamyśla.
     - Sama nie wiem, ja jestem tu na fitnessie. Chłopaki na podwórku mają trening piłki nożnej. A ty? Co tak naprawdę cię interesuje? - mruczy.
     Pewna dziewczyna, jednak nie jesteś nią ty, więc nie wypinaj tak biustu w moją stronę.
     - Po prostu pomyślałem, że przydałby mi się jakiś trening. No wiesz.
   Jeździ po mnie wzrokiem.
     - Masz mięśnie. Nie przesadzaj z nimi. Nie każda kobieta lubi aż nazbyt napakowanego mężczynę - radzi.
     Na przykład ty?
   Z drugiej strony również uważam, że co za dużo, to niezdrowo - nawet jeśli chodzi o mięśnie. Jestem wysportowany, umięśniony wystarczająco, aby pokonać niejednego. A w sprycie wielkie muskuły nie są mi potrzebne.
   Uśmiecham się.
     - Dzięki. Jednak rozejrzę się jeszcze.
     - Jasne. Jakby coś było nie zrozumiałe, podejdź do mnie. Może coś ci wpadnie w oko. - Mruga i odchodzi, kręcąc biodrami.
   Nie wiem, czy coś i wpadnie w oko, ale ktoś na pewno.
   Chodzę po budynku już jakieś dwadzieścia minut, wchodziłem do różnych sal, jednak nigdzie jej nie ma. Cholera. Już wcześniej stwierdziłem, że lepiej nie pytać się personelu o nią. Nie wiadomo, czy powiedzieliby mi, a równie dobrze później mogli powiedzieć o mnie dziewczynie. Obawiam się, że mogłaby nie przyjąć tego najlepiej.
   Wzdycham ciężko i wchodzę z hali sportowej. Nie znalazłem jej. Ale i tak jeszcze dzisiaj powinienem mieć o niej informacje na biurku, a transakcja odciągnie mnie od myślenia o niej na jakiś czas. A taką przynajmniej mam nadzieję.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Daniela2587 · dnia 17.02.2017 09:26 · Czytań: 274 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 0
Komentarze

Ten tekst nie został jeszcze skomentowany. Jeśli chcesz dodać komentarz, musisz być zalogowany.

Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
introwerka
22/11/2017 10:18
Braparbie, dziękuję za ciekawy wiersz Anny… »
faith
22/11/2017 09:53
Benku, baaardzo mnie cieszy Twój powrót! Dużo się w mojej… »
dodatek111
22/11/2017 09:46
choć my już nie dzieci to lubimy smoka Kraków też kochamy… »
Jaga
22/11/2017 09:21
Miękka, ciepła, słodka pocieszka. Jak dla mnie super! Dzieci… »
Jaga
22/11/2017 09:15
Jestem pełna podziwu dla Ciebie. Twierdzisz , że nie pisałeś… »
braparb
22/11/2017 08:54
Introwerko, Twój utwór przypomniał mi taki o to wiersz Anny… »
Hubert Z
22/11/2017 08:53
Witaj Mike Jak napisalem tak zrobilem, "Super"… »
Miladora
22/11/2017 04:16
No to się pobawimy, Hope. :) Nie mieszaj czasów - śnił,… »
Miladora
22/11/2017 03:43
Urokliwe wiersze-gawędy - spodobają się dzieciom. :) Z… »
Leszek Sobeczko
22/11/2017 01:21
warto, naprawdę, chociażby dla ostatniej świetnej cząstki… »
Berele
22/11/2017 01:08
Rozprawiłem się z wybranymi miesiącami, które nie należą do… »
Leszek Sobeczko
22/11/2017 00:48
"lutego, cynicznego" nie jestem inkwizytorem… »
Miladora
22/11/2017 00:41
W takim rozumieniu też już prawie dojechałam. ;) A smok… »
pociengiel
22/11/2017 00:33
Dawno, dawno temu podróżowałem BMW 126P z dwojgiem… »
pociengiel
22/11/2017 00:21
Jakie to piękne, jakie to smutne. Autor - Lechutek.… »
ShoutBox
  • Esy Floresy
  • 22/11/2017 00:30
  • Ja to raczej psocę i knocę ;)
  • Miladora
  • 22/11/2017 00:27
  • Zolcia - spróbuj teraz! Esy naprawia.
  • Nalka31
  • 22/11/2017 00:23
  • Są w innej części, ale link do Wirtajek pozostał :)
  • Silvus
  • 22/11/2017 00:21
  • Ano, zniknęły. <zastanawia się>
  • Zola111
  • 22/11/2017 00:15
  • Ale Wirtajki zniknęły z Prozy.
  • Miladora
  • 22/11/2017 00:11
  • Maaczku - miałam zamiar Cię poszukać, żebyś wstawił swoje bajki - dobrze, że jesteś :)
  • maak
  • 21/11/2017 23:52
  • No proszę :). Chwilkę człowieka nie ma na PP, a tu takie niespodzianki. Może chłopaczkowie nadali by się na Wirtajki?
  • Nalka31
  • 21/11/2017 22:51
  • Powoli nam się rozrasta :) I o to chodzi. :)
Ostatnio widziani
Gości online:21
Najnowszy:Szymczakowski
Wspierają nas