Fabryka - Maru
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

 

Znikam we wnętrzu betonowego molocha. Stalowa brama zamyka się za mną z donośnym hukiem, by otworzyć się znów za dwanaście godzin, gdy skończę pracę. Do tej pory pozostaję zamknięty w tej pieprzonej ciemnoszarej bryle pozbawionej okien. Z każdym wschodem słońca nienawidzę swego życia coraz bardziej. Ale wróćmy do początku – do dnia, w którym zaszły zmiany.

Mnóstwo. Poważnych. Zmian.

Wraz z nadejściem 2017 roku zjednoczona Europa przestaje istnieć. Granice zostają zamknięte, jakiekolwiek relacje międzynarodowe stają się fikcją, a w powietrzu wisi groźba wybuchu największej wojny w dziejach. Demokracja jest tylko wspomnieniem dawnych czasów, a autorytarna władza szuka oszczędności we wszystkich możliwych miejscach, rozpaczliwie próbując podreperować zrujnowany doszczętnie budżet państwa. Półki w sklepach zaczynają świecić pustkami, na ulicach coraz częściej można dostrzec wojskowe pojazdy.

Jeden wielki burdel. Jestem pewien, że tak będzie wyglądać przepowiadany od stuleci koniec świata – żadnych trzęsień ziemi, powodzi, potoków lawy i deszczy meteorytów, jak w tych efekciarskich filmach. Nie. Po prostu ludzie przeciwko ludziom. Bezmyślnie wytłuczemy się nawzajem.

Ogarnia mnie smutek na sam widok tych wszystkich osób, które mijam codziennie na ulicy. Mierzi mnie ich nieświadomość, ich ślepa wiara w iluzję bezpieczeństwa, którą roztoczył nad nami rząd. Odnoszę wrażenie, jakbym był jedynym człowiekiem zdającym sobie sprawę z tego, jak głęboko jesteśmy pogrążeni w gównie.

A jednak – sam nie wiem czemu, chyba wyłącznie po to, by nie zwariować – wciąż zachowuję pozory i żyję, jakby nie wisiało nad nami widmo rychłej globalnej rzezi. Jakbym wciąż miał nadzieję, że wszystko kiedyś wróci do normy. Mój upośledzony instynkt samozachowawczy, wbrew mojej woli nadal zmusza mnie do wstawania każdego dnia rano.

Jakbym miał choć jeden powód, by to robić.

Zaledwie kilka miesięcy temu skończyłem szkołę i zrezygnowałem ze studiów, by zostać zawodowym muzykiem. Cholera, naprawdę miałem talent, widziałem to wyraźnie. Nie tylko ja zresztą. Rozwijałem się błyskawicznie, spektakularny sukces wydawał się być wyłącznie kwestią czasu. Miałem plany, cele, marzenia...

Wszystko trafił szlag, gdy pewnego mroźnego poranka obudziłem się w nowej rzeczywistości. Z braku alternatywy – co prawda miałem do wyboru śmierć z głodu, ale wtedy ten scenariusz nie wydawał się jeszcze aż tak kuszący – musiałem zatrudnić się w Fabryce. Problem w tym, że dopiero potem dowiedziałem się, iż zarówno ten, jak i wiele innych zakładów przeszło ostatnimi czasy bardzo... Hmmm, pozwolę sobie powtórzyć.

Poważne zmiany.

O których przeciętny obywatel nie wie, a o których pracownicy nie mogą – choć najczęściej w ogóle nie chcą – mówić. Na moje nieszczęście, gdyż teraz, jako jeden z tysięcy elementów tego chorego systemu, jestem związany z Fabryką aż do śmierci. Więc śmiem przypuszczać, że raczej krótko.

Jestem odpowiedzialny za transport wewnątrzzakładowy. Codziennie, punktualnie o szóstej rano przechodzę przez bramę, żegnając się na cały dzień ze światem zewnętrznym. Podążam długimi korytarzami. Jaskrawe światło odbite od białej powierzchni ścian i sufitu sprawia, że mrużę oczy, idąc niemalże na ślepo. Odgłosy roboczych butów uderzających o zimny beton wypełniają echem sterylną przestrzeń.

Chwilę potem melduję się na stanowisku. Wraz z dwoma innymi pracownikami, nie zwlekając, chwytam za łańcuchy przymocowane do wielkiej, stalowej klatki. Ciągniemy ją do miejsca, skąd pobieramy surowiec. W niekończących się korytarzach rozbrzmiewa skrzypienie kółek, dołączając do jednostajnego rytmu naszych kroków. Milczymy, jak zwykle. Nawet nie wiem, jak mają na imię ludzie, z którymi przyszło mi pracować. Tutaj każdy odzywa się wyłącznie wtedy, gdy musi i zawsze są to pomruki i półsłówka. Nie dziwi mnie to – w obliczu horroru rozgrywającego się na naszych oczach nikt nie miałby najmniejszej ochoty na rozmowy. Pomijając fakt, że w tej sytuacji beztroskie pogawędki wydają się być co najmniej niestosowne.

Nie przeszkadza mi ten stan rzeczy. Nie chcę kontaktu z ludźmi. Chcę zostać sam na sam ze swymi myślami. Chcę wmawiać sobie, że w gruncie rzeczy nie robię niczego złego. Chcę wierzyć, że przecież to tylko praca.

A czasem – tylko czasem – chcę się, kurwa, zabić. Ale tylko czasem...

Docieramy na miejsce. Wchodzimy na teren eliptycznej hali, której wnętrze przypomina ogromną oborę pozbawioną zagród. Ale nie hodujemy tutaj zwierząt. Nie do końca.

Smród jest nie do zniesienia. Pokryte wielotygodniowym brudem oraz gnijącymi ranami stworzenia wraz z porozrzucanymi wokół dziesiątkami zwłok w różnym stopniu rozkładu stanowią mieszankę zabójczą dla zmysłu powonienia, do której nie sposób przywyknąć. Czuję, jak moim żołądkiem szarpie odruch wymiotny – gdybym zjadł rano śniadanie, właśnie wylądowałoby u moich stóp. Na szczęście już od bardzo dawna jedzenie jest dla mnie wyłącznie przykrym obowiązkiem.

Tak charakterystyczną dla korytarzy ciszę zastępuje niewyobrażalna różnorodność dźwięków. Wszystkie pomruki, jęki, warknięcia mieszają się w jeden wielki, obrzydliwy charkot. Pomimo wszechobecnego hałasu brzęk wypuszczanych z rąk łańcuchów sprawia, że wszystkie głowy zwracają się w naszą stronę.

Te ścierwa są na to wyczulone.

Setki zamglonych spojrzeń rejestrują obecność naszej milczącej trójki. Znaczna część z Nich szybko wraca do swoich spraw – snucia się wokół sennym krokiem, bezmyślnej kopulacji, pożerania martwych współtowarzyszy lub tarzania się po ziemi i rozdrapywania strupów, ociekających żółtozieloną, cuchnącą ropą.

Dostrzegam kilkoro, którzy na nasz widok podbiegają, wydając z siebie błagalny pisk, który już ani trochę nie przypomina płaczu. Nieszczęśnicy, których umysł przewrotnie zachował resztki świadomości. Nie zbliżają się jednak zanadto. Metalowe pałki nabijane ćwiekami, które wiszą przymocowane do naszych pasów stanowią aż nazbyt wyraźne ostrzeżenie.

Nagle jeden z moich współpracowników ląduje na ziemi. Po raz pierwszy słyszę, jak z jego gardła wydobywa się coś więcej, aniżeli zdawkowe odpowiedzi. Mężczyzna wydaje z siebie krzyk przerażenia, gdy ogromny skurwiel pojawia się znikąd i ląduje na jego klatce piersiowej. Obgryzione do gołej kości koniuszki palców sięgają ku nieosłoniętej materiałem uniformu szyi.

Reaguję błyskawicznie, przeklinając w duchu naszą nieuwagę. Pierwszy cios pałką trafia prosto w szeroko otwarte usta, rozbryzgując na boki cieknącą z nich mieszaninę krwi oraz pieniących się obficie strug śliny. Słychać głośny trzask miażdżonej żuchwy. Drugie uderzenie rozłupuje czaszkę, ostatecznie unieszkodliwiając napastnika. Nad truchłem szybko zbiera się nieduża grupka i rozpoczyna walkę o leżące tu i ówdzie oślizgłe fragmenty mózgu.

Natychmiast nachodzi mnie myśl, czy nie należałoby o tym incydencie poinformować przełożonego. Aplikowany narkotyk ma za zadanie ograniczyć funkcjonowanie całego układu nerwowego do minimum. Skąd więc tak skrajnie agresywne zachowanie? Poza tym martwi mnie siła, jaką wykazało się to... Coś. Ich organizmy są przecież doszczętnie zniszczone. Owszem, czasem ich zachowanie przysparza nam kłopotów, ale nigdy nie stanowili żadnego poważnego zagrożenia. A z całą pewnością żadne z Nich nie jest w stanie tak sprawnie powalić dorosłego mężczyznę. Nie ma pierdolonej możliwości, by taka sytuacja miała miejsce. Coś tu jest, kurwa, nie tak!

Podaję dłoń leżącemu pracownikowi i pomagam mu wstać. Otrzepuje ubranie, mamrocząc słowa podziękowania. Strach szybko znika z jego twarzy, skryty za maską obojętności, jednak w jego oczach wciąż dostrzegam autentyczną wdzięczność. Ale również niepokój – ewidentnie w jego głowie kotłują się teraz te same myśli.

Obawy szybko schodzą na dalszy plan – obowiązki wzywają. Nie tracąc dłużej czasu, otwieramy klatkę. Kilkoro od razu do niej włazi – to ci piszczący, którzy podbiegli do nas, gdy tylko się zjawiliśmy; nieliczni, którzy zdają sobie sprawę z tego, dokąd ich zabieramy. Resztę musimy wyławiać z cuchnącego tłumu i wprowadzać do środka. Na szczęście żaden nie stawia najmniejszego oporu. Posłusznie wloką się za nami, gapiąc się tępo gdzieś w przestrzeń.

Kursujemy tak nieprzerwanie przez kilkanaście minut aż uznajemy, że klatka jest pełna. Krata jak zwykle nie chce się zamknąć – kopiemy więc w nią, ignorując wydobywające się ze skłębionej masy ciał chrzęsty, do momentu aż się zatrzaśnie.

Ruszamy z powrotem.

Nasze ciała błyskawicznie pokrywa warstwa potu, szorstkie kombinezony nieprzyjemnie kleją się do skóry. Jednak dzisiaj nie jest to wyłącznie kwestia zmęczenia, Tamten incydent wstrząsnął nami bardziej, niż jesteśmy w stanie przyznać. Dociera do nas fakt, że coś naprawdę złego dzieje się w Fabryce. Narkotyk działa inaczej, niż zakładano. Jeśli jeden z Nich był w stanie zaatakować, to może inni także mogą być niebezpieczni?

A kilkadziesiąt tych skurwysynów znajduje się zaraz za naszymi plecami.

Ciasnota drażni Ich i stopniowo wybudza z apatii. Coraz głośniejsze jęki i piski wydawane przez tę żywą stertę gówna, którą musimy ciągnąć za sobą, doprowadzają mnie do szału. Ale nie ma się czego bać, przecież klatka wytrzyma Ich atak. Przynajmniej tak mi się wydaje – nigdy nie mieliśmy okazji tego sprawdzić.

Nagle Ich głosy zlewają się w jedno przeciągłe wycie, tworząc niespotykaną dotąd, przerażającą harmonię. Po chwili do mych uszu dociera także zgrzyt metalu.

Miałem rację – wydaje mi się.

Zatrzymuję się i wypuszczam z rąk śliskie ogniwa łańcucha. Sięgam po pałkę, po czym rzucam się w stronę klatki z dzikim wrzaskiem. Pozostali pracownicy stoją przez moment skonfundowani, po czym również chwytają za broń. Wznoszą bojowy okrzyk, idąc w moje ślady.

Machamy na oślep, uderzając w wystające między prętami, wijące się niczym wściekłe żmije, kończyny. Miażdżymy kości nóg oraz wyciąganych w naszą stronę ramion. Gruchoczemy palce zakończone popękanymi paznokciami, znajdujące się niebezpiecznie blisko naszych twarzy. Wyprowadzamy pchnięcia, trafiając losowo w żebra, plecy i głowy. Po kilku chwilach wszyscy trzej opadamy z sił i siadamy na chłodnej betonowej posadzce. W korytarzu znów zapada przytłaczająca cisza, a my, wyczerpani, spoglądamy na siebie, walcząc o oddech. Wreszcie dostrzegamy na swych twarzach ulgę.

– Przynajmniej już się nie drą – rzucam, wstając mimo drżących kolan. – No, panowie, nie ma czasu. Do roboty.

Teraz droga do hali produkcyjnej zdaje się być niemożliwa do pokonania. Czas dłuży się niemiłosiernie, a wszystkie moje mięśnie płoną żywym ogniem. Z każdym krokiem oddycham coraz ciężej, wzmaga się uporczywe kłucie w boku. Ciężkie krople potu zbierają się na podbródku i kapią na podłogę. Mężczyzna po mojej prawej wydaje z siebie niepokojące rzężenie, jego twarz przybiera intensywnie czerwoną barwę, a na szyi dostrzegam siatkę pulsujących żył. Ten drugi wygląda dużo lepiej – sapie tylko z wysiłku, raz po raz spluwając flegmą. Słyszę, jak zapamiętale mamrocze przekleństwa. Nie możemy sobie pozwolić na przerwę, mam pewność, że jesteśmy już spóźnieni – pytanie tylko, jak bardzo i jak dotkliwa będzie kara.

Gdy w końcu docieramy na miejsce, udaję się prosto do gabinetu przełożonego, choć ogarnia mnie przemożna chęć, by paść na twarz, zwinąć się w pozycji embrionalnej i spędzić w ten sposób resztę dnia.

Pukam delikatnie do drzwi i wchodzę, zanim zdążę usłyszeć odpowiedź.

– Zostaliśmy zaatakowani – oznajmiam zwięźle.

Podstarzały mężczyzna unosi swą łysą głowę znad sterty papierów porozrzucanych na blacie biurka i mierzy mnie chłodnym wzrokiem.

– Wiem – odpowiada. – I nie wy, tylko jeden z was, gwoli ścisłości.

Przecież to oczywiste. Mogłem się wcześniej domyślić, że cały teren Fabryki znajduje się pod nieustannym nadzorem kamer. Mimo że jeszcze nigdy żadnej nie dostrzegłem.

– Zgadza się, ale...

– Milcz – przerywa mi. – Opóźniliście dostawę.

W pomieszczeniu zapada złowroga cisza. Doskonalę zdaję sobie sprawę z tego, że szef nie toleruje nawet najdrobniejszych przewinień.

– Daruję wam to, o ile nie zająkniecie się słowem o tym incydencie. Ani na terenie zakładu, ani tym bardziej poza nim. To pojedynczy, nic nie znaczący wypadek. Mamy wszystko pod kontrolą, więc nie ważcie się nawet siać nam paniki.

Ten stary sukinsyn z całych sił stara się sprawiać wrażenie opanowanego, ale mnie nie oszuka. Doskonale widzę, że nawet on sam nie wierzy w to, co mówi. Powstrzymuję się od odpowiedzi.

– Kontrolujemy sytuację, jasne?

Wypowiada to pytanie tonem nie pozostawiającym wątpliwości – mamy siedzieć cicho, albo zostaniemy uciszeni.

– Pieprz się. To wy opróżniacie kolejne szpitale i więzienia. To wy stworzyliście sobie jakąś popierdoloną hodowlę, która wkrótce wymknie wam się spod kontroli. Czemu jeszcze my mamy brać udział w tej gównianej historii?

Nie mówię tego na głos – jestem zbyt tchórzliwy. A może zbyt rozsądny.

Zamiast tego rzucam krótkie „Tak jest” i bezzwłocznie opuszczam gabinet. Nie mogę patrzeć na tego idiotę.

Wracam do hali produkcyjnej i staję przed klatką. Patrzę w twarz jednego z Nich. W oczy, z których narkotyk już dawno wypalił resztki świadomości. Potem na lewe nozdrze i wypływającą z niego powoli gęstą, brązową wydzielinę. Przesuwam wzrokiem po szarej, pomarszczonej skórze, pod którą rysują się kształty kości. Obchodzę stalowy sześcian i wzrokiem wyławiam ze ściśniętej masy kolejne rachityczne sylwetki. Raz po raz zadaję sobie pytanie, czy te wątłe stworzenia rzeczywiście mogą stanowić jakiekolwiek zagrożenie. Czy to mój instynkt mnie zawiódł, a ja wysnułem pochopne wnioski? Może ten atak w istocie był zwyczajnym przypadkiem, a teraz wszystko wróci do normy?

Wygaduję bzdury. Czy ktokolwiek mógłby być na tyle szalony, aby obecną sytuację nazwać normą? Pieprzyć to.

– Ani słowa o tym, co się dziś wydarzyło – zwracam się do stojących nieopodal współpracowników, chwytając za łańcuch. – Bo będziemy udupieni.

Obaj mężczyźni kiwają głowami w milczeniu – decyzji przełożonego się nie kwestionuje. Ustawiamy klatkę w wyznaczonym czarno-żółtą taśmą miejscu i podchodzimy do konsoli.

Nie czuję smutku. Nie potrafię wykrzesać z siebie choćby namiastki współczucia. Oni nie są już ludźmi, a ja nie mogę Im pomóc. Nikt nie może. Dawno temu zrozumiałem, że wstrzykiwana substancja niszczy w Nich człowieczeństwo. Tracą wolę, emocje, rozum... Aż wreszcie dusza opuszcza ich zdewastowane ciała. Tak jakby już umarli.

Moim zadaniem jest tylko pozbycie się fizycznej powłoki.

Ludzkie odpady, nic więcej.

Wmawiam to sobie co dnia, jednocześnie nie dopuszczając do siebie myśli o tych setkach, tysiącach nieświadomych niczego ludzi, którzy poza murami Fabryki starają się prowadzić normalne życie, którzy nie mają pojęcia o tym, co tu się dzieje, którzy nie wiedzą, że...

Nie. Dość. Nie wolno mi o tym myśleć.

Ostatni raz spoglądam w szeroko otwarte, niewidzące oczy. Dostrzegam w nich swoje odbicie. Dostrzegam pustkę, słyszę jej zew, jej ogłuszające wycie dudniące w czaszce, czuję bolesne ukłucie zazdrości, bo wiem, że to stworzenie, będące kiedyś takim samym jak ja, zrozpaczonym człowiekiem, pogrążyło się już w błogiej nicości.

Dla niego koszmar się skończył. A przede mną jeszcze całe życie.

Bez przyszłości.

Zaciskam zęby, nie pozwalając, by szloch wyrwał się z moich ust. Ukradkiem ocieram napływające do oczu łzy i naciskam przycisk. Podłoga klatki otwiera się. Patrzę na kolejne ciała spadające bezwładnie do otworu i znikające w jednej chwili, jakby pochłaniane przez ciemną, złowieszczą otchłań. Po kilku sekundach jest po wszystkim. Nie dociera do nas żaden, choćby najcichszy dźwięk.

Rozpoczynamy kolejny kurs. Przed nami długi dzień.

 

**

 

Podczas gdy trzech mężczyzn znów ciągnie za sobą piekielnie ciężką konstrukcję, zrzucone do szybu ludzkie odpady docierają do szeregu stalowych walców, które, dokładnie miażdżąc tkanki oraz kości, zmieniają Ich ciała w jednolitą mięsną masę. Ta zostaje przetransportowana dalej i uformowana w pojedyncze sztuki, które zostają zapakowane w folię i umieszczone w firmowym opakowaniu.

Widnieje na nim wyraźny, jaskrawoczerwony napis: PARÓWKI.

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Maru · dnia 29.06.2017 11:44 · Czytań: 246 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 8
Inne artykuły tego autora:
Komentarze
JOLA S. dnia 30.06.2017 10:38
Maru, czytam, gapię się w tekst, płynie. Przewalają mi się przez łeb durny obrazy, pokaz slajdów niesamowitych niesamowity. Rusza wyobraźnia, wizualizacja skondensowana...
Tutaj niczego nie trzeba rozumieć, nie trzeba sobie układać w logiczne ciągi.
Cudeńka słowami z Czytelnikiem wyczyniasz.
Koniec czytania, chyba nie będę miała ochoty wrócić. Nie lubię potworności.

Pozdrawiam serdecznie :)
JOLA S.
Maru dnia 30.06.2017 17:26
Miałem tak ciężki dzień... A dzięki Twojemu komentarzowi, Jolu, po raz pierwszy dziś zdołałem się uśmiechnąć. Tak więc kliknięcie "Pomógł" jest jak najbardziej uzasadnione. ;) A do powrotu, mimo wszystko, jak najbardziej zachęcam. "Do niej" oraz inne teksty (które są już gotowe, a które wymagają kilku szlifów, bym odważył się je tu w niedalekiej przyszłości upublicznić) nie są aż tak brutalne, przynajmniej w tych fizycznych aspektach. Tylko "Sprawiedliwość" omijaj szerokim łukiem. :p
Dziękuję za komentarz i pozdrawiam. :)
Milena1 dnia 01.07.2017 16:06 Ocena: Bardzo dobre
Chociaż nie lubię tego typu makabresek, tekst mnie wciągnął i musiałam doczytać do końca :)
Czyta się bardzo lekko i łatwo, tekst płynie,niesamowita lekkość pióra :)
Natomiast sama fabuła, jak na mój gust trochę już wyeksploatowana.
Np. clipie

https://youtu.be/kAGkuPaatdc
Pozdr
Maru dnia 01.07.2017 19:00
Mój pomysł w zasadzie ograniczał się wyłącznie do dwóch ostatnich akapitów i wydał mi się na tyle, hehe, ciekawy, że ułożyłem pod niego całą resztę historii - przyznaję, trochę na siłę. Nie jest to szczyt moich możliwości. ;)
Dziękuję za miłe słowa i również pozdrawiam. :)
Projekt MaddAddam dnia 22.07.2017 14:48
Pracowałem kiedyś w fabryce produkującej drzwi i okna (nie ciągałem tam wprawdzie wagonów z mięsem, ale wiem co fabryka robi z ludzką psychiką) dlatego zaciekawił mnie tytuł, a później doczytałem do końca, bo jest to cholernie profesjonalnie napisane.

Zastanawia mnie tylko dlaczego, dysponując takim warsztatem, piszesz na tak, za przeproszeniem, serdelkowe tematy. Rozumiem, rozumiem - ćwiczenie i praca czyni mistrzem, a za parę lat będę czytał powieść nagrodzoną Nike, nieświadomy, że kiedyś czytałem już parówkowy horror autora.

Co do samym parówek, podejrzewam, że są one robione z czegoś jeszcze gorszego, co nie przeszkadza mi pożerać ich na śniadanie w wielkich ilościach.

Najlepszego!
Maru dnia 22.07.2017 22:03
Jeśli potrafię napisać opowiadanie z tak bzdurnym zakończeniem, które jednocześnie zainteresuje czytelnika do tego stopnia, aby owo zakończenie poznał... To czemu nie? ;)
Bawi mnie to - tylko tyle i aż tyle. :p
Pozdrawiam. :)
Krzysztof Konrad dnia 22.07.2017 22:48 Ocena: Bardzo dobre
O! Maru dodał tekstu. Pora na zemstę...

Żartuję. Tekst jest dobry, wręcz hiperrealistyczny lekko. Jakieś tam potknięcia były, ale tak nieznaczne, że nawet nie zacytuję. Trochę za dużo, jak długo mnie, czasowników. Może Ci się to wydawać dziwne, ale taka moja fanaberia. Jak postać "za dużo robi" czy to w myślach, czy fizycznie, to troche się zniechęcam. Rzeczywiście końcówka niszczy wszystkie gleje w czaszce :)
Maru dnia 23.07.2017 10:26
U mnie musi się dużo dziać, inaczej się nudzę. ;)
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Florian Konrad
25/07/2017 04:26
szalony tekst :) »
zbycho
24/07/2017 21:38
piękny tekst »
skroplami
24/07/2017 20:50
AJW chociaż wiem że ma być ajw :). Witaj wśród prozy. Masz… »
skroplami
24/07/2017 20:12
Przypadkiem. Nie pamiętam kiedy i gdzie czytałem tak dobry… »
skroplami
24/07/2017 20:01
Bajkowo marzenna miłość :). Dobrze, jest i niech taka… »
Toya
24/07/2017 16:45
Świetny, Alku, ale zgodzę się z puszczykiem. Za dużo tego.… »
Toya
24/07/2017 16:39
Nie porwał. Całość dość chaotyczna i przegadana. Męcząca… »
skroplami
24/07/2017 16:37
Takie spokojne a takie zaskakujące zakończenie :). No… »
skroplami
24/07/2017 15:46
Co do joty zgadzam się z JOLA S. :). S-f, thiller, horror… »
Autor
24/07/2017 15:39
Dziękuję Wiktorio. Miłego dnia :) »
wiktoria
24/07/2017 15:33
Autorze, bardzo dobrze doczytałeś, chodzi o agresję słowną,… »
Autor
24/07/2017 13:11
I to jest to, niby miniatura, a dużo akcji, wiele się… »
Autor
24/07/2017 12:57
No tak, najpierw należy wyjąć belkę ze swojego oka. W… »
Toya
24/07/2017 12:56
Robaczki, jak to robaczki. Są wszędzie. Haaa... :p »
wiktoria
24/07/2017 10:31
Autorze, nie widzisz jej, bo jej tu nie ma. Za to jest to,… »
ShoutBox
  • mr.odysseus
  • 24/07/2017 22:09
  • Tru. Ale niektórych słucha się pierońsko dobrze :)
  • Krzysztof Konrad
  • 24/07/2017 21:41
  • Mam taką teorię, że pisarze to kretacze i krasomowcy. Gadają dużo o niczym, ale sami nie wiedzą co i jak :
  • mr.odysseus
  • 24/07/2017 20:57
  • Rozumiem, nie znam niestety dobrych podręczników warsztatowych, chociaż Pinkera już mam kupionego i czeka na czytanie. Jest dużo takiej literatury po angielsku.
  • Maru
  • 24/07/2017 20:51
  • Uwaga, chwalę się! ^^ Lipcowy numer Histerii, a w nim moja "Sprawiedliwość"! :D
  • Krzysztof Konrad
  • 24/07/2017 20:38
  • Właśnie takie mnie nie interesują, gdyż nie mam kłopotów z motywacją. Jak chce to po prostu to robię. Ale byłoby miło dobrze wykonywać tę robotę.
  • mr.odysseus
  • 24/07/2017 20:37
  • Ale jeżeli ktoś lubi i potrzebuje takiego klimatu, to ksiazka spełnia swoje zadanie.
  • mr.odysseus
  • 24/07/2017 20:05
  • Krzysztof Konrad, "Będę pisarzem" Dorothei Brande jest całkiem całkiem, tylko trzeba wziac pod uwagę, że to jest poradnik czysto inspiratywny, motywujący. Nie ma tam za wiele o warsztacie.
Ostatnio widziani
Gości online:36
Najnowszy:muaser
Wspierają nas