Cunqui. Rozdział 12 - Alen Dagam
Proza » Fantastyka / Science Fiction » Cunqui. Rozdział 12
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

 

- Morska przeprawa zdrażniła podniebienie. Teraz czas bezzwłocznie ugasić pragnienie! - oznajmił stanowczo Kuku Munio, stawiając swoje pierwsze, niepewne jeszcze kroki, na suchym gruncie przystani Laviny. Kuku nie przepadał za wodą. Nie tylko tą, po której pływały łodzie. Podczas, gdy niechęć do kąpieli dzielił z innymi myśliwymi Pieczarników, Kuku miał również swój własny, bardziej specyficzny uraz do wody w większych ilościach. Zdecydowanie lepiej czuł się na nieruchomym podłożu, a jego awersja do głębin dawała się mocno we znaki i jego trojgu towarzyszom, i wszystkim innym podróżującym. Działo się tak za każdym razem, gdy zmuszano go do korzystania z tego właśnie rodzaju transportu.
 
- Zarzygałeś pół pokładu, to żaden dziw, że cię teraz suszy - warknął w odpowiedzi Płatek, po którego poplamionym i wilgotnym jeszcze odzieniu można było wywnioskować, że niemała część awersji wyrażanej podczas podróży przez Kuku musiała, prawem rozbryzgu, dostać się i jemu. Płatek był o dwie głowy większy od Kuku, a o głowę od wszystkich pozostałych. Jego ciemne włosy ostrzyżone były dość krótko, a jego głowa i ramiona pokryte były małymi białymi śnieżynkami, od których pochodził nadany mu przydomek. Wprawdzie Ci Cudowni twierdzili, że przypadłość ową można było leczyć poprzez częste mycie głowy i nacieranie jej skóry specjalnymi przygotowywanymi i sprzedawanymi przez nich olejkami, ale Płatek, z natury nieufny wobec wszelkich magicznych cudeniek, nigdy nie spróbował tego sposobu i nie miał zamiaru tego czynić. - Nigdy więcej nie usiądę koło ciebie na żadnej łodzi!
 
- Kuku, musisz wychylać się przez burtę - powiedział Arin uśmiechając się pod wąsem. Wiedział, że Płatek nie pozostawiłby Kuku swojemu własnemu losowi ani na łodzi, ani nigdzie indziej. Olbrzymi łowca wierzył święcie w to, że więksi musieli uważać na mniejszych. A Kuku był najmniejszy z nich wszystkich. - Przewoźnicy zazwyczaj uznają to za przejaw złego smaku, gdy rzyga im się na deski łodzi, prosto pod nogi. Ten tutaj już nawet groził pod koniec przeprawy, że nigdy więcej nas ze sobą nie zabierze. Dorzuciłem mu dwie królicze skórki ponad ustaloną cenę, żeby się długo nie bulwersował.
 
Arin był tylko trochę starszy od swoich towarzyszy. Czarne włosy nosił długie i nie związane z tyłu w żaden inny sposób. Jego plemię żartowało sobie, że w ten sposób starał się wyróżnić spośród pozostałych mężczyzn. Dla dodania sobie powagi zapuścił wcześnie brodę i wąsy, których także nie zaplatał i pozwalał im rosnąć dziko i swobodnie.
 
- Gdy przy wielkich falach w brzuchu jadło nie strawione, często ma tendencję wędrować w drugą stronę - bronił się Kuku przez zarzutami. - A gdy jadło nagle złym wyjściem ucieka, brak jest czasu, by przez burtę przewiesić człowieka.
 
- Już ja cię sam przewieszę następnym razem! Nogami do góry przez całą podróż będziesz wisiał! - pogroził mu Płatek otrzepując swój długi skórzany kaftan z resztek posiłku Kuku, które, jak wspomniano, zmieniły zdanie o pozostaniu w żołądku jego towarzysza i zawróciły z właściwej drogi. - Poza tym, gdzie ci się te wielkie fale uwidziały? Morze spokojne jak fiut nieboszczyka, a płynęliśmy wolniej niż Ekkla do podmywania się zabiera.
 
Krępa i nieco przysadzista niewiasta o wątpliwej nadobności zdobionej jedynie potężnym warkoczem z włosów w kolorze zużytej słomy zawiniętym wokół głowy, dzierżąca potwornych rozmiarów kuszę, łypnęła na Płatka spod oka, ale nie odezwała się ani słowem.
 
- Mówiąc o kąpieli - wtrącił Arin - to zdaje się, żeśmy się przez wyruszeniem w tę podróż trochę za mało do sprawy przyłożyli. Ludzie omijają nas szerokim łukiem i zatykają nosy. Mówiłem, żeby dłużej w wodzie zostać i ubrania uprać.
 
- E tam, wodzu - Płatek skrzywił się na wspomnienie wymuszonej na nim kąpieli. - Szkoda by było zachodu. Wrócimy do domu i zaraz znowu będziemy polowaniem i dymem z ognisk cuchnąć. Jedną noc chyba z nami wytrzymają.
 
Ci Pieczarnicy uważali, że częste kąpiele wskazane są tylko dla dzieci i panienek. Prawdziwi mężczyźni stronili od nadmiaru wody, co wśród pozostałych plemion przysporzyło im miana śmierdzieli i było powodem wielu docinków, a nawet kpin. Ochota do żartów przechodziła jednak prześmiewcom przy bezpośredniej konfrontacji z dzielnymi łowcami i ich intensywnym aromatem.
 
Kuku zaczynał się niecierpliwić.
 
- Niech inne gadanie pójdzie w zapomnienie. Ważniejsza teraz kwestia: gdzie ugasić pragnienie?
 
- Kuku ma rację - zgodził się Arin. - Trzeba znaleźć gospodę, najlepiej jakąś mniej zaludnioną. I prośmy lepiej Moc o gospodarza ze słabym powonieniem.
 
Aromatyczna gromadka ruszyła żwawo uklepanymi drogami miasteczka Lavina, rozglądając się za nadającą do noclegu gospodą. Wybór, trzeba było przyznać, był ogromny. Lavina była centralnym ośrodkiem handlu międzyplemiennego, głównym i największym portem, a co za tym idzie, tymczasowym lub stałym domem dla przewoźników, wędrujących i osiadłych kupców oraz dla wszystkich podróżnych udających się do Tych Cudownych ze swoimi dolegliwościami. Chorzy czy zdrowi, wypić lubili, rzecz jasna, wszyscy. Tutaj także zmieniały się echa, przynoszące wieści ze wszystkich stron. Raj dla plotkarzy, ciekawskich i tęskniących za wesołym towarzystwem.
 
Ci Pieczarnicy pojawiali się tu rzadko. Najczęściej przejeżdzali przez miasto z chorymi lub rannymi, których nie byli w stanie uleczyć sami, w drodze do Klakon. Na handel bliżej mieli do położonego na terenie sąsiadującego z nimi plemienia Tych Mocarnych mniejszego Kodekhor, które bylo o wiele mniej ciekawe. Tak zgodnie uznała eskorta Arina podczas swojego pierwszego pobytu w Lavinie przed rokiem. Żadne z nich trojga nie było tu wcześniej. Arin dopiero od niedawna, pod naciskiem plemienia, zgodził się na osobistą eskortę i wybrał do niej kilku młodych myśliwych, którzy od tej pory zawsze trzymali się przy nim i nie spuszczali go z oka.
 
Arin był jedynym dzieckiem starego wodza, który umarł kilka lat wcześniej, a ponieważ własnego potomka jeszcze się nie dorobił, tym bardziej należało na niego uważać. Funkcja wodza przechodziła zazwyczaj z rodzica na dziecko. Tak było w większości plemion. Nawet jednak, gdyby chciano od tej tradycji odejść, oprócz Arina kandydatów do rządzenia Pieczarami nie było żadnych. Plemię Tych Pieczarników składało się z prostych ludzi, którym ambicje były obce. Nawet myśliciele należeli tutaj do rzadkości.
 
Rok temu ten sam skład przybył do Laviny w towarzystwie młodego Koli. Chłopiec miał zaledwie piętnaście lat i jeszcze nie przeszedł inicjacji, ale Arin już wtedy dostrzegł w nim wyjątkowe zdolności, nie tylko magiczne, wyróżniające go spośród wszystkich dzieci plemienia. Zdecydował, że koniecznie trzeba było dać mu szansę nauki i osobiście odstawił do Tych Cudownych. “Gdy Kola nauczy się leczyć, nie będziemy musieli transportować rannych i chorych. Często długa droga decyduje o ich szansach na przeżycie”, powiedział Arin. Nikt inny w plemieniu by na to nie wpadł, mówili z podziwem jego poddani. Nie mówiąc już o przekonaniu Tych Cudownych do przyjęcia Koli na rok do siebie. Dlatego wszyscy radzi byli z tego, że to właśnie on był ich wodzem.
 
Ci Pieczarnicy podziwiali wzniesione w Lavinie domy z kamienia. W Kodekhor wszystko było jeszcze drewniane. Dziwili się, w jaki sposób architekci i budowniczowie zdołali łączyć ze sobą tak trwale równo ociosane kamienie. “Ale i tak nic nie może równać się z naszymi Pieczarami”, myśleli z dumą. “Ani wiatr, ani piorun, ani żadna inna klęska nigdy nie zniszczy żadnej z naszych jaskiń. Nawet domy z kamienia można zburzyć, jaskinie nie.”
 
Jedna z bocznych dróg w końcu zaprowadziła strudzonych przeprawą podróżników w odpowiednie miejsce. W gospodzie oprócz jej właściciela przebywało tylko dwóch gości. Chudy i ubrany w luźne szare szaty amator wina i mocnego tytoniu, sączący napitek z wielkiego drewnianego kubka i kopcący bez przerwy długą fajkę nie zwrócił na nich uwagi. Dryblas natomiast o szerokich ramionach, którego wygląd i ubiór świadczył o przynależności do plemienia Tych Mocarnych, wytrzymał z nimi w izbie zaledwie przez kilka minut, po czym, obrażony i zdegustowany, opuścił lokal trzaskając za sobą głośno drzwiami. Gospodarz popatrzył na Tych Pieczarników z wyrzutem.
 
- Zapłacimy podwójnie - zapewnił go spiesznie Arin, prezentując worek wypchany skórkami i zębami kocułów i wilkłaków, który wzięli ze sobą by opłacić wydatki podróżne. - Za strawę, wino…
 
- Dużo wina - wtrącił Płatek.
 
- … za trochę wina i nocleg dla nas czworga.
 
Gospodarz zastanawiał się przez chwilę. Był to grubszy mężczyzna o czerwonej twarzy.
 
- Potrójnie zapłacicie - powiedział w końcu. - I opuścicie nas z samego rana. Będe musiał dobrze po was przewietrzyć zanim się jutro ruch w gospodzie zacznie. I jeśli chcecie pić, to będę nieskończenie wdzięczny, jeśli się ulokujecie w tamtej mniejszej izbie. Wina i jadła wam doniosę.
 
Arin skinął głową na znak zgody. Wyjął z worka kilka wyprawionych króliczych futerek oraz dwie garście spiłowanych kłów i zębów.
 
- Następnym razem - mruknął pod nosem do swojej eskorty - kąpiemy się porządnie i długo. I to mydłem.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Alen Dagam · dnia 11.10.2017 09:52 · Czytań: 160 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 10
Komentarze
wioskowy52 dnia 17.10.2017 08:28
Cytat:
Mor­ska prze­pra­wa zdraż­ni­ła pod­nie­bie­nie

nie ma słowa zdraż­ni­ła
co ma przeprawa do podniebienia?
Cytat:
gdy zmu­sza­no go do ko­rzy­sta­nia z tego wła­śnie ro­dza­ju trans­por­tu.

tego? nie wiadomo do czego odnosi się to słowo
Cytat:
o dwie głowy więk­szy

chyba wyższy?
Cytat:
nie zwią­za­ne z tyłu w żaden inny spo­sób.

Określenie w żaden inny spo­sób. jest tu niezrozumiałe i wydaje się być zbędne
Cytat:
na te­re­nie są­sia­du­ją­ce­go z nimi ple­mie­nia Tych Mo­car­nych mniej­sze­go Ko­de­khor, które bylo o wiele mniej cie­ka­we

plemię?
Cytat:
Arin był je­dy­nym dziec­kiem sta­re­go wodza, który umarł kilka lat wcze­śniej, a po­nie­waż wła­sne­go po­tom­ka jesz­cze się nie do­ro­bił, tym bar­dziej na­le­ża­ło na niego uwa­żać.

wódz się nie dorobił? i czemu trzeba uważać?
Cytat:
Dry­blas na­to­miast o sze­ro­kich ra­mio­nach

Natomiast dryblas
Cytat:
kłów i zębów.

to kły nie są zębami?
Cytat:
ką­pie­my się po­rząd­nie i długo. I to my­dłem.

kąpie się mydłem?

Pozdrawiam
MarcinD dnia 24.10.2017 09:32 Ocena: Świetne!
Cytat:
Morze spo­koj­ne jak fiut nie­bosz­czy­ka, a pły­nę­li­śmy wol­niej niż Ekkla do pod­my­wa­nia się za­bie­ra.


Śmiechłem. Takiego porównania jeszcze nie słyszałem :lol:
Cytat:
- Niech inne ga­da­nie pój­dzie w za­po­mnie­nie. Waż­niej­sza teraz kwe­stia: gdzie uga­sić pra­gnie­nie?

Mam wrażenie, że gdzieś uciekł rytm: gadanie - zapomnienie, kwestia - pragnienie.
Może tak: "Ważniejsze teraz jest pytanie: gdzie ugasić pragnienie"?[

quote]Rok temu ten sam skład przy­był do La­vi­ny w to­wa­rzy­stwie mło­de­go Koli.[/quote]
Ha! Nasz młody bohater :-).

Cytat:
- Na­stęp­nym razem - mruk­nął pod nosem do swo­jej eskor­ty - ką­pie­my się po­rząd­nie i długo. I to my­dłem.

Słuszna koncepcja ;).

Ogólnie... Hmm, pojawił się mały łącznik pomiędzy historiami, pojawiło się imię Kola. No i ogólnie każdy z bohaterów jest w jakimś stopniu inny, nie mam wrażenia, że są tylko tłem dla głównego wątku. Ładny, ciekawy kolejny kawałek :-).
Alen Dagam dnia 24.10.2017 19:41
Tak, gdy przedstawiam nowych bohaterów (nie tak bardzo nowych - o wszystkich wspominał już wcześniej Kola) - stają się oni dla mnie dopiero wtedy "realni", gdy ich sobie wyraźnie zarysuję. Często szkicuję ich twarze na papierze (chociaz strasznie ze mnie marna plastyczka), ale również - przede wszystkim - mam przed oczami ich historię, tło, dzieciństwo, ich przywary i zalety. Potem mi się często śnią - co sprawia, że poznaję ich jeszcze lepiej.

Zgadza się, mam dość słabe życie towarzyskie XD
Gaston Bachelard dnia 24.10.2017 19:48
Jak słabe "towarzyskie" to zabiorę się za czytanie Twoich pisań od początku, do końca prawie tego. Dlaczego? A właśnie dlatego, że szkicujesz.
Koniec. Spadam poczytać. Alleluja.
Alen Dagam dnia 24.10.2017 19:54
Hej!

Ostrzegam, że źle szkicuję. A pisać dopiero się uczę.

Ale jak najbardziej życzę Ci miłej lektury!

Pozdrawiam serdecznie!
MarcinD dnia 24.10.2017 20:45 Ocena: Świetne!
Alen Dagam napisała:
Zgadza się, mam dość słabe życie towarzyskie XD

Nie martw się, ja nie mam żadnego ;P
Alen Dagam dnia 24.10.2017 20:58
Marcinie, ale z nas nerdy :p

Ale pisarze fantasy chyba często tak mają, że wchodząc w "swój" świat, często wolą w nim pozostawać, niż wychylać się na ten "prawdziwy". Może to wynika z potrzeby kontrolowania, bezpieczeństwa... i z niechęci do zawodów i trosk, zła świata, na które nie możemy nic poradzić.

Zdarzyło mi się już kilka razy zadurzyć w fikcyjnych postaciach - i nie odnoszę się tutaj tylko do dzieciństwa. Pierwszy był chyba Winnetou Karola Maya :p Potem Ketling z Sienkiewicza. Miałam wtedy... 7 lat? O matko... Nawet w tej opowieści jest ktoś, kto powoduje u mnie szybsze bicie serca, a przecież najmłodsza też już nie jestem. Ale z pewnych rzeczy się po prostu nie wyrasta. Podejrzewam, że przy 60-tce też tak ze mną będzie. Dowiem się za kilka dekad...

To nie jest dziwne! :)
MarcinD dnia 24.10.2017 21:02 Ocena: Świetne!
Alen Dagam napisała:
To nie jest dziwne!


Ależ skąd, to zupełnie normalne... ;-). Ja mam podobnie, z tym, że kiedyś, na samym początku mojego pisania tutaj, czy w ogóle pisania (czyli jeszcze wcześniej) moi bohaterowie opowiadań byli pewnymi projekcjami jakiś tam planów przyszłościowo-marzennych, że tak ordynarnie napiszę.
Gaston Bachelard dnia 25.10.2017 20:39
No to poczyyyyyytał ja-on! Wow.

Nigdy nie kryłem, że nikomu cenzurki nie wystawiłem i nie wystawię, leczaj, lecz i albowiem... Poczytałem jak chłop na skwarze i nic mnie nie zabolało.
Światy nie moje, bez zawijania, jednak bez drapań twarzy i mózgu się obyło.
Sporo błędów, Pięknoto, za to pstryk w noska mały.
Inne rzeczy są do zamaskowania i poprawienia.
Jak wrócisz do tych literek za rok to Będziesz już cudownie szkicowała twarze, myśli i słowotok.

Będę czytał dalej. Obiecane!
Uśmiechy i papuchy.
Znikł.
Alen Dagam dnia 27.10.2017 15:48
Witaj, Gastonie!

Im więcej błędów, tym lepiej. Niedługo będę poprawiać teksty, ale już teraz zauważyłam mnóstwo rzeczy, na które muszę uważać. Staram się pamiętać o nich pisząc nowe rozdziały. A to dopiero dwa miesiące na portalu!

Dziękuję Ci!
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Vanillivi
24/02/2018 22:41
Dostrzegam w tym pewien zaczątek refleksji, interesującej… »
ClakierCat
24/02/2018 21:54
... śliczny wiersz, w nawiązaniu do "Wróbelka".… »
Ekszyn Dupacycki
24/02/2018 21:17
No, ale zapętlenie, ponakładanie na siebie obrazów i… »
Zola111
24/02/2018 19:54
No i już wiemy, że to część długiej powieści. Jestem pod… »
Canulas
24/02/2018 19:43
Racja, że wycinek. Eksperyment w sumie. Chcę zobaczyć, jak… »
Carvedilol
24/02/2018 19:28
Ten Smiertelny Dzięki za komentarz i przeczytanie uważnie… »
hultaj
24/02/2018 19:26
Bardzo fajny wiersz... Zdecydowanie zasługuje na górna… »
Jacek Londyn
24/02/2018 19:05
Bocian może źle skończyć, bo kumak górski to taki koń… »
Darcon
24/02/2018 18:59
Trochę trwało, zanim wczułem się w klimat. Wrzucasz… »
Gatsby
24/02/2018 17:53
Poruszona przykra tematyka homoseksualnego światka... No… »
Black Mirror
24/02/2018 17:50
Na szczęście świat jest różny, ale co innego prawda… »
Zola111
24/02/2018 17:27
Liathio, piękny, wzruszający wiersz. Chciałabym wskazać… »
Wiolin
24/02/2018 16:53
Witaj Liathio. "Czuć jej z ust ojcem,… »
Lilah
24/02/2018 16:34
Rytm zaburzony. Popatrz uważnie: Stoi bocian na kamieniu,… »
Wiolin
24/02/2018 16:26
Witaj Black. Tak się złożyło temu światu że jest i czarny… »
ShoutBox
  • mike17
  • 24/02/2018 15:28
  • Ten kawałek chodzi za mną od wielu lat : [link]
  • Maly
  • 23/02/2018 12:39
  • Już działa :)
  • Silvus
  • 23/02/2018 12:35
  • Mi działa.
  • Maly
  • 23/02/2018 12:30
  • Alen Dagam, link nie działa
  • Alen Dagam
  • 23/02/2018 02:16
  • Czytajcie i komentujcie wirtajki, kochani! Mamy sporo debiutów :) Pokażcie, że to nasz wspólny projekt, napiszcie choć parę słow! [link]
  • dodatek111
  • 22/02/2018 12:46
  • Dzięki Silvus, czekam cierpliwie aż wróci:)
  • Silvus
  • 22/02/2018 12:12
  • Z tego, co ja wiem, @Dod, to zdjęcia dodaje Wiktor, a widać, go nie ma.
  • dodatek111
  • 22/02/2018 12:04
  • Co się dzieje ze zdjęciami? Dodałem ponad tydzień temu, jako ilustracje do wierszy. Wiersze się zestarzały, a zdjęć nie ma:)
Ostatnio widziani
Gości online:8
Najnowszy:dunia9c
Wspierają nas