Wilhelm Zdobywca - Miladora
Proza » Miniatura » Wilhelm Zdobywca
A A A
Od autora: z cyklu Opowieści wierutne.

 

Ale bogowie są straszni nawet w chwilach
łaskawości, może nawet wtedy właśnie
straszniejsi niż kiedykolwiek.
Edith Wharton
 
Wilhelm Zdobywca
 
     To było jedno z najważniejszych wydarzeń w historii naszego Narodu. Decyzja o wysłaniu Zwiadowcy podjęta została po tygodniu burzliwych debat i ogłoszona jeszcze tego samego dnia poprzez usta specjalnych wysłanników. Jednocześnie podano (za pomocą specjalnej uchwały) warunki naboru i ja, oczywiście, natychmiast zgłosiłem się po ankietę.
     Byłem w odpowiednim wieku – 2 punkty, żonaty (szczęśliwie) – 2 punkty, dzieci (odpowiednio do liczby) – 10 punktów, inteligencja, inicjatywa, talenty, zaradność, wola przetrwania, doświadczenie, sztuka przeżycia (w ekstremalnych warunkach), bezkonfliktowość, zdolności przywódcze, organizacyjne i mediatorskie – wszystko to i jeszcze więcej, w rodzaju pogody ducha, odporności fizycznej i psychicznej oraz radości istnienia, wszystko to, jak powiedziałem, i co mogłem (rzecz jasna) udokumentować, dawało w rezultacie maksymalną ilość punktów. 
Dzieci spoglądały z dumą, a Żona?… Żona przechodziła samą siebie, by okazać, jaki jestem ważny.
 
     A potem ogłoszono wyniki. Dzieci posmutniały, Żona przestała patrzeć mi w oczy i chociaż starali się tego nie okazać, tak naprawdę żadne z nich chyba nie wierzyło, żebym mógł zwyciężyć. Rada Starszych uchwaliła bowiem, że powinien pojechać ten, kto ma najwięcej szczęścia. Taki test końcowy. Zwycięzcom (było ich więcej, dużo więcej, niestety) o maksymalnej liczbie punktów (oczywiście) kazano wybrać godła i przystąpić do losowania. Wybrałem zatem, nie mówiąc nikomu, jakie ono będzie.
     W dniu, w którym los miał zdecydować o mojej przyszłości, już od rana chodziłem tam i z powrotem po ogrodzie, odmawiając mantrę:
     – Jestem szczęściarzem… jestem szczęściarzem… jestem szczęściarzem… jestem cholernym szczęściarzem… nikt nie jest takim szczęściarzem… jestem pieprzonym, cholernym szczęściarzem… cholera, ale jestem szczęściarzem… jestem najbardziej cholernie cholernym pieprzonym szczęściarzem… Kurwa mać! Ja nie mogę przegrać!!!
 
     Najstarszy ze Starszych ujął podaną mu kopertę (zapomniałem powiedzieć, że skonstruowano specjalną mechaniczną łapkę sterowaną z zamkniętego i bez okien pokoju przez Seniora naszego Narodu, który był głuchy, ślepy i nic już nie kojarzył, co siłą rzeczy gwarantowało bezstronność), tak więc Najstarszy ujął kopertę w obie ręce, podniósł ją jak hostię, obrócił w każdą stronę, dwóch Vice podciągnęło mu rękawy (żeby nie było żadnych wątpliwości, że nic w nich nie ukrywa), a trzeci, gdy koperta zniżyła się do poziomu stołu (z absolutnie pustym blatem), sięgnął po złoty nożyk i z namaszczeniem ją przeciął.
     Tłum wstrzymał oddech. Z koperty, na podstawioną paterę (pustą i ze złota oczywiście), wypadła karteczka. Najstarszy złotą pęsetą odwrócił ją godłem do góry. Rada otoczyła go kołem i w tłum rzucono dziesięć złotych piłeczek. Ci, którzy je złapali, mieli przedefilować kolejno przed paterą i potwierdzić Wybrańca. 
A potem publicznie odczytano godło.
     – Wilhelm Zdobywca! – ogłosił Najstarszy, a mnie zaszumiało w uszach, przyćmiło wzrok i nawet nie spostrzegłem, że Żona i Dzieci patrzą na mnie z troską.
 
     To był piękny, najpiękniejszy i najbardziej podniosły moment w moim życiu, kiedy wchodziłem, tam, na podium, by ukazać się Braciom. Żona oczywiście płakała. Dzieci natychmiast otoczył tłum wielbicieli, prosząc o autografy.
A mnie wręczono uroczyście złoty identyfikator z napisem:                         
Zwiadowca numer  000000000000000000000000000000000............................................. 1!
 
     Nie dano mi dużo czasu na przygotowania. Rada Starszych powołała natychmiast Ekipę Specjalistów do Czynności Wprowadzenia na Pokład, Ekipę Techniczno-Rozpoznawczą, Ekipę do Spraw Wewnętrznych i Warunków Bytowych, Eksperta od Kamuflażu i Zdolności Przetrwania, Zespół Analityków do Spraw Interpretowania Danych, Dietetyka, Biegłego od Adaptacji, a także Lektora. I Psychologa.
A potem zaczęła się Wielka Wyprawa.
 
     Byłem Bohaterem. Dawałem popis nadludzkich zdolności, by przetrwać. Dawałem popis jeszcze bardziej nadludzkich wysiłków, żeby nie zawieść, i w tych trudnych momentach, których już nie zliczę, podtrzymywała mnie wiara Rodaków, świętość Misji i  świadomość, że jeżeli wytrzymam, Naród otrzyma Wielką Szansę Na Przyszłość.
     Czasem też, gdy wydawało się, że za chwilę zginę, widziałem twarze Dzieci, patrzących z ufnością, oczy Żony, pełne dumy, a głosy Przyjaciół zachęcały, bym wytrwał. Wytrwałem więc, choć rejs zdawał się ciągnąć w nieskończoność, a sił zbywało coraz bardziej. Jak mógłbym zresztą zawieść swoich Braci, swój Naród, Rodzinę, swoje Ideały?
     Wytrwałem więc… Może dlatego, że zwykłem był w najcięższych chwilach odmawiać odpowiednią mantrę. Zaciskałem powieki i chodząc (w myślach) tam i z powrotem, mówiłem do siebie: – Jestem Szczęściarzem… jestem Zwiadowcą… jestem Bohaterem… jestem cholernym Bohaterem… jestem kurwa jego mać cholernym pieprzonym szlag by to trafił… idiotą! Żebym tylko przetrwał! Ratunku!!! W życiu nie wsiądę już na żaden statek!
Może to i nie była modlitwa, ale jednak działała.
 
     Wreszcie, któregoś dnia, pojazd wylądował. Czas było zabrać się za wykonanie planu. Wyczekałem na odpowiedni moment i wśliznąłem się do sondy. Dotarłem na powierzchnię, wyściubiłem nos i… zatkało mnie. Całkiem dosłownie. 
Tam nie było czym oddychać!
     W dodatku zlodowaciałem kompletnie. W ostatniej chwili, zanim znalazłem jakieś ciepłe łącze, do którego mogłem się przytulić, rzuciłem okiem na ekran. Misja przede wszystkim. No i sparaliżowało mnie ze strachu. Tam nie było Nic!!!
I to właśnie Wielkie Nic ciągle jeszcze śnię po nocach, po których wstaję kompletnie zesztywniały. Tak zesztywniały jak wtedy, kiedy mnie znaleźli.
 
     – O, kurwa! – usłyszałem. – Karaluch! Jak on tutaj przetrwał, pieprzony szczęściarz?!

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Miladora · dnia 13.12.2017 11:00 · Czytań: 226 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 8
Komentarze
JOLA S. dnia 13.12.2017 11:40 Ocena: Świetne!
Droga Milu,
jako piszącą - uważam Cię niewątpliwie za bardzo zdolną, czemu już wielokrotnie dawałam wyraz w komentarzach. Zresztą, dzięki Tobie powstało kilka moich tekstów, a ściśle ich fragmentów. :)
Tak więc oddziałujemy na siebie czy tego chcemy, czy nie.

Wielki CMOK i dzięki za kolejną ucztę. :)
Miladora dnia 13.12.2017 13:27
Bardzo dziękuję, Mróweńko. :)
Że czytasz i wracasz.

Serdeczności. :)
dodatek111 dnia 13.12.2017 16:15
Pomysł się podoba i styl i puenta. Po zastanowieniu się, nie dziwi, że karaluchy używają takiego słownictwa :) Pozdrawiam :)
Miladora dnia 13.12.2017 16:26
dodatek111 napisał:
że karaluchy używają takiego słownictwa

Nauczyły się od ludzi, Dod. :)
Od których zresztą są starsze.

Dzięki serdeczne za rejs z Wilhelmem. :)
Miłego.
Hubert Z dnia 26.12.2017 18:28 Ocena: Świetne!
Milu
„Uczta” oj tak uczta dla zmysłów.
Czas na kolejny.
Pozdrowionka. :)
Miladora dnia 28.12.2017 13:10
Hubert Z napisał:
Czas na kolejny.

To miłe niespodzianki, Hubercie. :)
Dziękuję serdecznie.

I dobrego dnia. :)
Alen Dagam dnia 13.01.2018 12:07
Zorganizowane insekty... i to zorganizowane, w wielu rzeczach, lepiej od ludzi. To są zatem ci nasi Obcy? Tak po prostu?

No tak. To ma swój sens. Perwersyjny, och, i jakże przewrotny! Czyli to, co tygryski lubią najbardziej.
Miladora dnia 14.01.2018 18:46
Alen Dagam napisała:
To są zatem ci nasi Obcy?

A może to my jesteśmy po prostu takimi karaluchami świata? :)

Serdeczności z podziękowaniem za rejs z Wilhelmem, Alen. :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
ClakierCat
22/07/2018 05:58
Z altankowych rozmówek: Zaproszenie … i jeśli można… »
AntoniGrycuk
21/07/2018 23:00
Hej, Wreszcie znalazłem czas, aby przeczytać co nieco.… »
kamyczek
21/07/2018 22:46
Do Altanki zawsze warto było wpadać na pogaduchy, bo… »
kamyczek
21/07/2018 22:29
Zgadzam się z Al-szamanką, piękne porównanie kobiety do… »
Carvedilol
21/07/2018 22:25
Darcon Kazjuno Dzięki za komentarze. Jak widać po nich… »
kamyczek
21/07/2018 22:04
Vanillivi, dziękuję bardzo za komentarz, pozdrawiam również… »
Lilah
21/07/2018 21:46
Pewnie. Dzięki, ajw. Pozdrawiam serdecznie :) »
Silvus
21/07/2018 21:44
Tytuł mi się podoba (być może też dlatego, że go już znam… »
aintone
21/07/2018 21:26
Dziekuje wam as komentarze »
allaska
21/07/2018 21:17
Nie jest to dobry tekst. Za dużo "jak". Myślę że… »
ajw
21/07/2018 21:10
Wszystko co naturalne jest najpiękniejsze, al-szamanko :) »
Silvus
21/07/2018 21:09
Ciekawa koncepcja – takiego snu bez końca, czy też: snu… »
ajw
21/07/2018 21:09
Przepiękny wiersz Abi, można się w nim zanurzyć po… »
ajw
21/07/2018 21:08
Świetne to porównanie do jaszczurki. W ogóle cały wiersz… »
BlueRiver
21/07/2018 21:06
Jestem w środku snu, ten sen zaczyna się… »
ShoutBox
  • Fuksiarz
  • 19/07/2018 07:45
  • Hejka, jak widzicie mój nowy wiersz? Wprowadziłem poprawki, raczej wiedzę, którą nabyłem dzięki podzieleniu się komentatora przy wcześniejszym moim wierszu w komentarzu, dziękuję : )
  • mariaczekanska
  • 18/07/2018 23:26
  • Silvus - dokładnie tak, że przydatne dla czytelnika :)
  • allaska
  • 18/07/2018 22:01
  • dziś poczytałam o niepełnosprawnym dziecku pewnej znanej poetki. straszne myślę sobie... a poetka wysyła mi zdjęcie chorego synka i z uśmiechem pisze: zobacz jaki słodziak, no wzruszające kurka wodna
  • allaska
  • 18/07/2018 21:59
  • pada. i pada. dziś zabawa- dziecka stopa nadepnęła na kretowisko, z kolejnego kretowiska wytrysnęła woda. wzlatywały jeden za drugim w górę wodne wulkany. płonę. dzięki dziecku dotarłam do jądra :)
  • Silvus
  • 18/07/2018 21:53
  • Content-marketingowe? W sensie, przydatne? Będę pisać, jeśli coś mi przyjdzie do głowy. Dziękuję. :) :)
  • mariaczekanska
  • 18/07/2018 20:57
  • Ale fajnie, poradnikowe. Mocno content marketingowe Silvus. Good job. Pisz dalej.
  • Silvus
  • 18/07/2018 19:15
  • Mario, dziękuję. :) Nie nazywałbym tego blogiem, ot, luźne przemyślenia.
  • Silvus
  • 18/07/2018 16:54
  • Chciałbym pochwalić się, że wreszcie udało mi się stworzyć coś jak blog (całość po angielsku): [link] :) Tematyka: głównie programowanie. Zresztą nie wiem, czy jeszcze coś napiszę.
  • Silvus
  • 18/07/2018 02:48
  • @all, no mnie smaku narobiłaś, aczkolwiek nie lubię chyba cukinii, zresztą nie wiem. Co do oszukania, to trudno mi powiedzieć.
Ostatnio widziani
Gości online:10
Najnowszy:Michellcin
Wspierają nas