Alesund ,miasto nadziei, miasto cudów cz.5 - hannacze
Proza » Obyczajowe » Alesund ,miasto nadziei, miasto cudów cz.5
A A A

 

ZGRYWUS

 

Nadeszła kolejna ciepła zima. Opustoszałe miasto straciło swój klimat. Rytm zaczęły wyznaczać mu sztormy, przypływy i odpływy. Szlaki górskie i niektóre drogi zostały zamknięte dla ruchu. 

Wrastam w to miasto. Zaczynam rozpoznawać jego mieszkańców. Moi znajomi to już nie tylko Polacy. Mijanym na chodniku ludziom mówię wszechobecne Hei. Kiedy myślę o domu, mam na myśli miejsce, w którym  jestem, czuję się z nim w jakiś magiczny sposób połączona.

Poznałam ją, gdy koczowałam na podłodze w sypialni znajomych, czyli reprezentowałam najniższy poziom upodlenia w tym miejscu. Kama z bratem zajmowała pokój. Miała lekko ponad trzydziestkę, była średniego wzrostu, brunetka, włosy proste do ramion, zwinięte w coś na głowie. Kiedy teraz próbuję sobie przypomnieć, co wtedy robiła z włosami, zupełnie nie wiem. Nie zwracałam uwagi na jej wygląd. Było w niej coś takiego, co zmuszało do skupienia się na tym, co sobą prezentowała.

Mieszkanie było całkiem spore. Z powodu wielu uwarunkowań, najbardziej jednak z powodu  braku kasy, mogłam cieszyć się kawałkiem sypialnianej podłogi, co i tak w sytuacji, w której się znalazłam, było całkiem niezłym rarytasem. 

Od razu ustaliłam, że z jakiegoś powodu jest warta uwagi i tego, by pozostała w mym życiu na dłużej. Miałam nawet takie przebłyski intelektu, by przymusić ją do złożenia przysięgi, że się na mnie nigdy nie wypnie. Zaprzyjaźniłyśmy się. Obserwowałam dzięki temu to, co działo się w jej życiu i to, jak spełniały się jej marzenia.

Opowiadała mi, że wyjechali z Polski, ona i jej brat Demo, wiedzeni gorączką złota. Trafili do Bergen. Zastali nie to, czego się spodziewali. Przeszli rozczarowanie utratą wszystkich zgromadzonych oszczędności. Tego dnia twierdziła, że było źle, nawet bardzo źle. Sprzedali wszystko co mieli i za ostatnie pieniądze trafili do Alesund.

Wtedy ją poznałam. Fakt, iż ktoś kupił od nich konsolę i telewizor płacąc gotówką, spowodował, że mogli wyjechać. Widziała w tym rękę opatrzności.

Wymarzyła sobie pracę w jedynej w mieście cukierni. Kochała piec.

Dostała tę pracę. Wychodziła ją sobie, codziennie zanosząc swoje CV. W końcu przyszedł dzień, gdy szefowa wezwała ją na rozmowę o pracę i już tam została.

Pewnego dnia opowiedziała mi o problemach, jakie mieli.

Jej brat Demo, dwudziestoparolatek cierpiący na chroniczne migreny, dowiedział się o możliwości kontaktu z lekarzem, który mógłby mu pomóc. Umówiła go wierząc w cud, który musiał dotyczyć również sfinansowania wizyty - dla nich, w tym momencie, zupełnie niedostępnej. Opowiadała mi, jak w czasie jednej z bezsennych nocy, pochłonął ponad 30 silnych tabletek przeciwbólowych. Kazała mu rzygać, a gdy usnął, krzyczała do Pana Boga by im pomógł.

Następnego dnia wysłała totolotka.

Podekscytowana opowiadała mi o tym, co się wydarzyło.

Wygrała dokładnie tyle, ile potrzebowała na wizytę u wspomnianego lekarza i własną wizytę u dentysty. Cały wic polegał jednak na tym, że gdyby skreśliła sześć zamiast dziewięciu, wygrałaby milion, a gdyby skreśliła dwa zamiast trzech, wygrałaby sto tysięcy. Siedziała taka podekscytowana i mówiła: "to ci ku… Zgrywus jeden". 

O tym, że była to ingerencja Zgrywusa, przekonali się bardzo szybko. Lekarz zastosował niedługą i niemal bezpłatną kurację, po której pacjent nie tylko wyszedł z chronicznej migreny, ale przestał  też w ogóle brać leki. Kama uznała to za ewidentny cud.

Bardzo nie chciała tu być. Miała pretensję o to, że sytuacja zmusiła ich do emigracji. Mam wrażenie jednak, iż wspomniane wydarzenia pogodziły ją z miastem, o którym nigdy nie mówiła "moje".

 

 

Hanna Czerwinska Alesund 1.01.2018

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
hannacze · dnia 08.01.2018 17:37 · Czytań: 144 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 5
Komentarze
Darcon dnia 08.01.2018 17:54
Nie przekonała mnie ta historia w formie relacji. To ma zawsze (dla mnie) mniejszy wydźwięk. Domyślam się, że w pierwszym fragmencie prawie każde zdanie od osobnego akapitu jest zamierzone, ale nie rozumiem powodu.
Sposób przedstawienia jej i jej brata nie wywołał u mnie specjalnych uczuć. Może przez tą anonimowość? Brak imion czy chociażby ksywek (wydaje mi się, że nie natrafiłem na żaden opis ich wyglądu) buduje pewien dystans, nie mam kogo zapamiętać. Ustawić go jakoś w historii i toczącej się akcji.
To raczej forma pamiętnika, z kilkoma skrótami myślowymi i opisami rozumianymi głównie przez Autorkę.
Pozdrawiam.
Dobra Cobra dnia 08.01.2018 23:24
Jedna z lepszych obyczajówek na PP.


hannacze,

Nie ma tu zbędnego, wysilonego sentymentalizmu ani podkręcania atmosfery. Opowieść czyta się z zainteresowaniem. Pokazana jest wolność jednostki i powodzenie, co jednym kojarzy sie z Bogiem, a innym ze zwykłym szcześciem. Obie drogi warto sprawdzić, by. Wiedziec, jak się mają sprawy pod słońcem.

Dziękuję za szczerą opowieść emigracyjną.


Pozdrawiam,

DoCo
hannacze dnia 10.01.2018 03:26
Darcon a teraz?
Darcon dnia 10.01.2018 10:36
A wiesz, że lepiej? :) Imiona łatwiej zapadają w pamięci. Myślimy wtedy o Kamie, a nie jakiejś dziewczynie, czy innej bohaterce.
Ludziska dużo czytają, a to co czytają, jest porządnie przygotowane. Sformatowane, zredagowane, po korekcie, po prostu wymuskane. Bo pomijając treść, książki są przygotowane solidnie (od redaktorskiej strony). Gdy trafia się tekst "niechlujny, nieuporządkowany" w pewien sposób zniechęca czytelnika i Autor ma już trudniej na starcie. Wiesz, każdy z nas szufladkuje ludzi, bardziej lub mniej. Żyjemy szybciej, mamy swoje życie i staramy się umieść wszystko w naszym świecie, z naszego punktu widzenia. Nie mamy czasu żeby wszystkich i wszystko poznać dogłębnie. Dlatego ważne jest pierwsze wrażenie.
Dobrze sformatowany tekst na portalu to trochę jak porządna okładka książki na półce w księgarni. Nic nie mówi o treści, nie ma z treścią wspólnego mianownika, ale jest pierwszym elementem, który widzi czytelnik.
Pozdrawiam.
hannacze dnia 10.01.2018 14:39
:)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Arrora
20/01/2018 13:59
Tam jest napisane "wieki", wszystko w porządku:… »
Lilah
20/01/2018 13:56
Dziękuję, Milu, zmieniam. Serdeczności :) »
Krzysztof Konrad
20/01/2018 13:05
Dzięki, Darcon. Aktualnie pracuję nad logiką w pisaniu. Nie… »
Darcon
20/01/2018 12:44
Widzę małą zniżkę formy, postaram się wrócić i przytoczyć… »
Darcon
20/01/2018 12:43
Jest lepiej, Konradzie. Jednak nadal w dynamicznych akcjach… »
Silvus
20/01/2018 12:35
Jeszcze wielki kurz został do poprawy. "jest… »
skroplami
20/01/2018 12:13
No tak, odpowiedzi autorki "lepsze" od tekstu ;).… »
Miladora
20/01/2018 11:47
"Dobrem" brzmi dobrze, Lil. :) »
Arrora
20/01/2018 11:44
Witaj Silvus, Bardzo dziękuję za uwagi, narobiłam tutaj… »
skroplami
20/01/2018 10:58
Ma w sobie mroźną tajemnicę, którą odczuwa bohater, i która… »
Felicjanna
20/01/2018 10:05
No nie wiem, ja odniosłam wrażenie, że ironizujesz i… »
skroplami
20/01/2018 09:56
Będzie na raz po pierwsza i na dwa po drugie ;). Po… »
Lilah
20/01/2018 09:43
Zapraszam do posłuchania:… »
dodatek111
20/01/2018 09:32
Zrobione, jeszcze raz dziękuję Milu:) »
JOLA S.
20/01/2018 09:12
Drogi Skroplami, uwielbiam Twoje komentarze. :) Na tej… »
ShoutBox
  • trawa1965
  • 20/01/2018 12:47
  • Ale przedtem była krew, pot i łzy...
  • Krzysztof Konrad
  • 20/01/2018 08:04
  • Z tego co widzę, osiagasz więcej niż większość osób z takiego dpsu, radzisz sobie, można wręcz powiedzieć, że jesteś tam ewenementem. Dlaczego mieliby nie pomóc?
  • Silvus
  • 19/01/2018 23:08
  • @Trawo, @Mike to chyba mówił trochę do mnie. :)
  • trawa1965
  • 19/01/2018 22:17
  • Dlaczego ma być inaczej? Przecież czytujesz moje utwory. Do wszystkiego doszedłem ciężką i uczciwą pracą. Oczywiście, posiadam kilka opcji na przepustkę.
  • mike17
  • 19/01/2018 19:51
  • Jeśli masz dobry towar, to go opchniesz bez picu.
  • Silvus
  • 19/01/2018 19:45
  • @Mike, spokojnie. Niektórzy decydenci potrzebują więcej czasu, żeby przemyśleć i się zgodzić.
  • mike17
  • 19/01/2018 19:42
  • Jarek, jak postawisz sprawę na ostrzu noża, to wygrasz :)
  • Silvus
  • 19/01/2018 19:17
  • Na pewno się da. Przy odrobinie dobrej ludzkiej woli!
Ostatnio widziani
Gości online:22
Najnowszy:Alukonisse1r
Wspierają nas