Zugzwang - Krzysztof Konrad
Proza » Miniatura » Zugzwang
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

Za ośmioma blokami, w ruderze numer dziewięć, drzwi otwierały się tylko raz dziennie. Po osiedlu krążyły plotki, że w tym mieszkaniu każdego dnia rodzi się jedna zjawa i rusza w świat, żeby nawiedzać ludzi. Rzekomo każdy duch zostawiał po sobie tajemniczy zapach na klatce schodowej. A prawda jest taka, że to Jan Szary wychodził podpity do pracy, gdzie przygotowywał zmarłych do pochówku. Śmierć była jego zawodem, a małpka czystej dodawała odwagi, by stawić jej czoła. Pracował do późna. Sąsiedzi nie mogli słyszeć jego powrotów, bo już dawno spali. Tego roku walentynki wypadły w sobotę. Dzieci miały wolne od szkoły. Ustawiały się pod drzwiami numer dziewięć i wywoływały duchy, a Jan szary z bezradności tłukł butelki o ziemię.

 

– Jestem normalnym facetem, przecież do was mówię cholera! Przestańcie mnie nachodzić, głupie dzieciaki!

 

Mężczyzna molestował guzik pilota, próbując znaleźć kanał bez kolejnej romantycznej komedii, a frustrację popijał litrowym bolsem. Nagle ustały odgłosy drwin dzieci, wskazówki zegara zatrzymały się na dwudziestej trzeciej, a wódka wypłynęła z flaszki, jakby zniknęła grawitacja. Z lewitującego gluta uformował się człekopodobny karzeł. Unosił się nad stołem, a na jego plecach falowała peleryna, choć nie było wiatru. W grubej rączce trzymał łuk i strzałę zrobioną z zaostrzonej zapałki.

 

– No to się napierdoliłem – podsumował mężczyzna.

 

– Jestem prawdziwy, jak twoja samotność, Szary Janie. Wesołych walentynek. – I wycelował strzałę w jego serce.

 

– Jesteś amorem?

 

– Z takiej rasy pochodzę, a na imię mi Najebatus.

 

– I znajdziesz mi ukochaną? W końcu wyjdę z tej nory, a dzieci przestaną ze mnie drwić?

 

– Oczywiście! Tak się składa, że moja strzała dziś wbije się w twoje serce.

 

Najebatus, jako amor zjawiający się u samotników z zaczątkami alkoholizmu, łyknął czystej na odwagę i strzelił Janowi w klatkę piersiową. Ciepło rozlało się po ciele osamotnionego mężczyzny i nie był to efekt działania alkoholu. Miał wrażenie, że rosnące serce za chwilę rozerwie mu trzewia. Nie chciał tego zatrzymać, bo nie czuł w życiu nic przyjemniejszego. Amor upewnił się, że wszystko działa jak trzeba, po czym wyjął LovePada – limitowaną wersję tableta, dostępną jedynie dla aniołów miłości, raz do roku, czternastego lutego. Po przeskanowaniu klatki piersiowej, system odnalazł kobietę. Druga połowa serca Jana należała do trzydziestolatki oddalonej o kilkaset kilometrów.

 

– Janie, oto twoja… – Szybko zresetował LovePada. Pomyślał, że najwyraźniej coś się zepsuło.

 

– Znalazłeś? Jaka ona jest?

 

Najebatus przetarł oczy i przeprosił.

 

– Wybacz, ale to jeszcze nie twój moment, a tymczasem muszę lecieć.

 

Przed oczami Jana przewinęły się przykre wspomnienia z całego życia. Nie chciał samotności ani chwili dłużej. Zwłaszcza po tym wspaniałym uczuciu rosnącego serca. Gdy amor przygotował się do odlotu, mężczyzna wsadził go do butelki i zakręcił korek.

 

– Mów gdzie mieszka!

 

– Nie mogę, nie jest dla ciebie odpowiednia.

 

Jan Szary nie chciał tego słuchać, więc zagroził, że zrobi kupę do butelki z uwięzionym aniołem. Najebatus się ugiął i wyjawił adres, pod którym znajdowała się kobieta.

 

– Musisz wiedzieć, że ona jest… – Drzwi się zatrzasnęły, zanim amor dokończył zdanie.

 

Mężczyzna przyjechał pod wskazany adres. Stanął przy furtce z przywieszoną tabliczką, a za nią znajdował się oszklony budynek, pod którym roiło się od niedopałków po papierosach. Na tabliczce widniał napis „Poradnia Onkologiczna”.

 

------------------------------------

Nie jest to najambitniejszy tekst, ale w tej krótkiej miniaturce chciałbym przekazać Wam, nie tylko kobietom. Że trzeba żyć, by móc cieszyć się miłością. A żeby żyć, trzeba o siebie dbać i czasem się zbadać. Bo gdzieś daleko jest jakiś Jan Szary. I zamiast spotkać się z nim za życia, on zobaczy Was tylko w swojej pracy. Bo każdy może się skończyć, zanim cokolwiek się zacznie.

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Krzysztof Konrad · dnia 14.02.2018 21:09 · Czytań: 121 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 1
Komentarze
Decand dnia 14.02.2018 22:20
Tęskniłeś?

Przychodzi mi jedno słowo do głowy - konsternacja. Nie wiem czy pozytywna czy nie. Na pewno wymusiła reakcję. A więc miniaturka kolejna się pojawiła, czytam ją sobie i mam z nią pewne problemy, nie tyle ortograficzne, co bardziej powiązane z samą tematyką i prezentacją utworu.
Strzelam, jak ten amor zresztą, że ten tekst miał wpaść trochę pomiędzy śmiech przez łzy albo mocno niestonowany absurd. Moim zdaniem za dużo w tym tekście patosu, za bardzo wciskania rzeczy wyolbrzymionych w samej historii. Znów pojawiają się, moim zdaniem, fragmenty bez jakiegoś toku. Po co mi wiedzieć, że Jan jest grabarzem? Czy to wprowadza jakiś walor do tekstu? Czy ten zawód zmienia jakoś, w sposób istotny, formę z jaką czytelnik patrzy na bohatera? Czy zmieniłoby się w historii cokolwiek gdyby Jan był listonoszem?

Drugie - ten Najebatus... Błagam, Najebatus? Ze wszystkich imion świata musiałeś wykreować aż takie, które, przynajmniej u mnie, wywołuje żenadę kojarzącą się z polską sceną kabaretową? "Jan się najebał, c'nie? To nazwijmy tego amora Najebatus!". Nawet Staszek byłby imieniem lepszym, a do Staszków mam okropną awersję.

Jeszcze jedno - nie ma w tym tekście przestrzeni. Miniaturka, w której dzieje się wszystko szybko. Można powiedzieć, że za szybko. O tu przylatuje, hyc, mówi mu o związku, hyc, już ucieka. Koniec. Taka literacka Formuła 1. Jakbyś chciał wcisnąć długaśny fragment czasowy do miniatury. Myślę, że przy chęci dokładniejszego doprecyzowania tekstu, tego czy innego, wyszedłby większy klops. Chyba, zwyczajnie, brakuje mi oddechu dla sytuacji, jakiejś przestrzeni, środka.

Szczerze mówiąc ten komentarz końcowy odbił mnie zupełnie od utworu, bo samo zakońzcenie utworu trzyma się kupy i jest dobrym punchline'm do całej historyjki. Czy ten komentarz rzeczywiście jest on aż na tyle potrzebny? Moim zdaniem nie, bo zupełnie nie pozwala na własną interpretację tekstu. Być może nie miałeś takiego zamysłu, ale szansę mi dać warto. A nuż znajdę w tym sens, który zupełnie nie przyszedł Ci do głowy, a tu bam - autor miał to na myśli, pocałuj mnie w rondo Mogilskie.

Inna sprawa, że, ortograficznie, nie mogę przyczepić się to zbyt wielu rzeczy. Bolsa, jako nazwę własną, znów potraktowałeś małą literą (już kolejna taka uwaga), W jednym zdaniu brakuje Ci przecinka, w innym jest go za dużo. Ale to tyle, nic co nie mogłaby wykryć późniejsza korekta.

I tyle, co ja mogę więcej powiedzieć. Tekst jest, jak każdy widzi. Mnie nie powalił, lekko zażenował i przeszedł. Przynajmniej komentarz jest z tego.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Zola111
18/08/2018 02:46
Zaskoczyłaś mnie tym tekstem, Intro. Przede wszystkim -… »
Zola111
18/08/2018 02:31
Ładnie mówisz o lęku wobec mało znanej choroby, alke.… »
Zola111
18/08/2018 02:14
Liathio, bardzo ciekawy, intrygujący obraz. Jest tu tyle… »
Zola111
18/08/2018 01:47
Ha, coś w tym jest. Od razu się przestawiłam na mężczyzn ze… »
Zola111
18/08/2018 01:22
To bardzo dobry wiersz. Warsztatowo - pokaz rymów odległych,… »
Zola111
18/08/2018 01:09
Jeszcze: — No, to zaczynamy — polecił. // albo: — No to… »
JOLA S.
17/08/2018 23:45
Ok, poprawiłam :) Wielkie dzięki :) »
wodniczka
17/08/2018 23:32
-dostali ust- Piękna metafora z tym szeptem i narodzinami… »
wodniczka
17/08/2018 23:28
:D. »
wodniczka
17/08/2018 23:27
Ale to piękne!Zaczytałam się i zamyśliłam. Obraz malował się… »
Prat Bart Pao
17/08/2018 23:24
To na cześć dyrektora za to, że wziął 2 dni urlopu. B) »
wodniczka
17/08/2018 23:18
Muszę przyznać, że masz specyficzny sposób pisania. A jak… »
wodniczka
17/08/2018 23:15
Ciekawy-dający myśleć. Można wysnuć wiele obrazów a oto… »
Zola111
17/08/2018 23:12
Jolu, przepraszam, bo to ja przeoczyłam. Jeszcze: -… »
wodniczka
17/08/2018 23:08
witaj Prat Bart Pao Czy celowe...hm. Można cosik różnie… »
ShoutBox
  • Vanillivi
  • 18/08/2018 00:29
  • Wodniczko, jeśli potrzebujesz opinii, najlepiej zwyczajnie napisz do redakcji poezji z prośbą o uzasadnienie. Komentowanie każdego tekstu jest fizycznie niemożliwe.
  • wodniczka
  • 17/08/2018 23:30
  • :D. Kulturalnie się wypowiedziałam.
  • Prat Bart Pao
  • 17/08/2018 23:28
  • Prosimy nie drażnić Redaktora. xD
  • wodniczka
  • 17/08/2018 20:36
  • założę się, że gdyby redaktor miał dać uzasadnienie - to albo by się z redaktorstwa wycofał albo mniej by tam wierszy trafiało - z lenistwa albo braku konkretnego uzasadniania. :).
  • wodniczka
  • 17/08/2018 20:34
  • widać, że na nią nikt-nawet redaktorzy nie zaglądają-więc po co ona jest? Po mnie to spływa-i czasem się śmieję - ale innych mi żal - co przyszli tutaj z nadzieją a zamiast tego-jeszcze się ich dołuje
  • wodniczka
  • 17/08/2018 20:10
  • redaktor powinien wiedzieć co robi i dlaczego i to wyrecytować pisemnie. Atak wiele wierszy przechodzi jak echo - chyba że jest taki cel-żeby pozostali starzy wyżeracze co sobie słodza :)
  • wodniczka
  • 17/08/2018 20:08
  • trochę pomarudzę. Jak się dodaje wiersz na dolną półkę to powinno się to uzasadnić - chyba ze się tego nie potrafi- to wycofuję:). Bo nie szlak trafia na takie widzimisie
  • mike17
  • 17/08/2018 17:39
  • Trzym się twardo, Kaziu, bo żywot pisarza łatwym nie jest. Proroka nigdy nie docenią w jego kraju. Ale nie ma to jak niczym niezmącona wiara w siebie, czego Ci w te upały i utarczki z żoną życzę :)
  • viktoria12
  • 17/08/2018 16:54
  • Za skucie mordy Lolowi mogą Cię skuć kajdankami. A szkoda :D Co do Najbliższych - toleruj ich opinie. Ja tak robię na zasadzie... Albo lepiej nie, bo czytają na bieżąco. Udanego wypoczynku.
  • Vanillivi
  • 17/08/2018 16:42
  • I takie drobne sprostowanie: Michalkiewicz nie jest chyba profesorem, Wikipedia i życiorys na jego stronie wspominają jedynie o ukończonych studiach.
Ostatnio widziani
Gości online:12
Najnowszy:Cushingberryaq4
Wspierają nas