Zimowe zbiory - Canulas
Proza » Historie z dreszczykiem » Zimowe zbiory
A A A
Od autora: * Tekst zainspirowany wierszem Thomasa Hardy'ego, pt: "Życia nie miałem nigdy za warte zachodu"
Klasyfikacja wiekowa: +18

 

TW – Zimowe zbiory*

 

* Tekst zainspirowany wierszem Thomasa Hardy'ego, pt: "Życia nie miałem nigdy za warte zachodu" oraz tekstem Szudracz, pt: "Mors"

 

W myśl jakiegoś niepojętego prawa dla przeciwstawności, po kontaktach z tobą pozostało mi wręcz oblubienie do gorącej wody i chroniczny strach przed mrużeniem oczu. Owa kombinacja powoduje, że częstokroć nie dosypiam. Niemal zawsze też się witam poparzoną dłonią.

Biorę jednak ten zestaw takim, jaki jest, całość pozostawiając pod arbitralny osąd Bogu. Jeśli jego oględziny przebiegną krytycznie, gotów jestem uiścić opłatę.

 

 

Życia nie miałaś nigdy za warte zachodu.

Nie chciałaś uczestniczyć w jego pląsach, tańcach. Mówiłaś, że nie rozumiesz potrzeby tak długiej tułaczki. Po co to będzie trwało przez wiosny, jesienie, skoro można teraz i zobaczyć prędzej? Że koła rdzewieją, wypadają śruby.

Kiwałem z uznaniem, myśląc o czymś innym.

 

Mam wciąż przed oczami twą kwiecistą suknię. W barwach o wiele żywszych niż jest życia w tobie. Widzę, jak siedzisz zgarbiona, zapatrzona w grę iskier. Apatyczna twarz opływa blaskiem oleistej lampy. Jest tak smutna, zmarniała, że zdaje się, iż nawet cienie nie uczestniczą w jej tańcu. Nasłuchuję łoskotu, kiedy wiatr obnaża niedostatki fachowca, który wybudował chatę.

I wtedy jeszcze nie wchodzę, bo...

Wtedy jeszcze nie umiem.

 

Znajduję cię po śladach, które do chałupy musiał spędzić ziąb. Zbiedniała sceneria jest kwintesencją słów: Surowa – Majestatyczna.

Oblodzoną szosą nikt od dawna nie jeździł, więc mój jednoślad ma szansę zostać pionierskim przez dłuższy czas.

Tafla jeziora powleczona lodem, po którym bez obawy można biec. Karłowate sosny, gdzieniegdzie poprzechylane. Błota śnieżne, występujące z brzegów potworzyły utwardzone bagna i kręte, spiralne leje. Kredowe wzgórza tak jałowe w zwierzynę, że jedyne, co może zaoferować twe domowe muzeum, to chleb oraz herbata. Wychudłe okazy nieurodzajnych ryb umierające w samotności pod lodem.

Dla kogoś "spoza" – obce.

 

Tak otulony ramionami własnego ciepła, obchodzę chatę, widząc, że oszronione liście zostały już jedynie na najstarszych drzewach. Czarno-biały pies w łaty już nie pójdzie za gęsią, gdyż oboje leżą porośnięci lodem. Izba tortur bez narzędzi w środku.

Kolejne kroki przekonują mnie, bym się strzegł zbytniego wychodzenia na powierzchnię. Kiedy więc nie mam już czym odwracać wzroku, wracam i...

W twarde drewno (puk, puk)

Nic. Żadnej reakcji.

Naciskam klamkę, czując, że odnalazłem ogród, w którym wszystko umiera. Miejsce, gdzie samotność dawno wypłoszyła już namiętność.

— Kompasu szyba ci pękła, że tak długo?

Wylękniona z oczu, w zbyt dużym swetrze z zależałą na kolanach książką, nadal potrafisz zabić. Karmisz się bezradnością niemogących dotrzymać ci kroku. Ściągam czapkę. Rozpinam puchową kurtkę. Przy zdejmowaniu rękawiczek, kiwam nieznacznie głową.

— Nie albo tak, to żadna odpowiedź. Jaki był cel tej zwłoki?

Mógłbym odrzec cokolwiek. Kupić czas. Miast tego rozpoczynam tak, jak tego chcesz.

— Znalazłem ją w oddali, sprowadziłem w progi...

— Wołała mnie z pustki, prosząc się o dłoń. — Wchodzisz mi w słowo. Twe lico rozjaśnia chwilowy rozbłysk radości na myśl o tym, że ktoś jeszcze pamięta. Dwanaście lat. Końcowe wersy wygłaszamy już wspólnie. Dwa głosy się nie zgrywają, ale dwa serca tak.

— Pamiętasz, z którego zbioru? — pytasz z nadzieją w głosie. Błysk prawdziwego uśmiechu onieśmiela. Jedyny antybiotyk przeciw zmarszczkom.

Znam odpowiedź, lecz wpierw odwieszam porcelanowy kubek i czerpię nim wody z gara. Jest zimna, aż trzeszczą zęby. Tylko dwa małe łyki i odpowiadam:

— Chęć uszła wraz ze złożonym ślubem na ciemnej polanie

— Zbiór?

Biorę jeszcze dwa łyki. Odkaszluję. Pierwszy raz w życiu piję tak zimną wodę, że pali w środku.

— Pamiętasz, z jakiego zbioru?

— Kto dłubał w czaszce grzesznika? Mogę podejść?

Stojące na półce radio jest tak opatulone pajęczyną, jakby nie było używane od lat. Twoja twarz upiornie pogodna. Dosłownie, jakbyś wiedziała, że mroźna noc już cię dzisiaj nie dotknie. Piętrzące się w stosy książki obrasta zielony mech.

— Mogę?

Kiwasz głową. Siwy strączek uwalnia się spod czarnej chusty, którą masz przewiązane włosy. Zestawiam gar i biorąc spod niego taboret, siadam przy tobie. Smród powala. Kocie główki leżą ci na kolanach.

— Boże, co ty wyrabiasz? — pytam wprost.

Pokazujesz mi pomarszczoną dłonią ścianę, mówiąc, żebym popatrzył. Jedna głowa z łoskotem spada, tocząc się po podłogowych nierównościach. Słychać piski nienawykłych do tak nagłego poruszenia zwierząt. Kilka gryzoni pierzcha, jednak nie wszystkie. Dwa najbardziej bezczelne okazy dalej ogryzają ci stopy. Musi to trwać już długo, bo spiłowały ci kikuty do tego stopnia, że mogłabyś je zmieścić w pudełka po papierosach. Sczerniała krew ubarwiła ich niegdyś białe futra. Zrywam się z cholernego taboretu.

— Co do kurwy, że jebanej w łeb?!

— Nic nie czuję — mówisz. — Zamarzły mi dwa dni temu.

— Evelyn, posłuchaj mnie! Szukaliśmy cię odkąd tylko...

— Spójrz na ścianę!

Patrzę. Myśl o tym, że właśnie cię jedzą, wywleka mi żołądek na lewą stronę. Zaczynasz mówić. Głos masz przy tym szalony, nieobliczalny.

— Nasz portret się nigdy nie zedrze. Świece wbrew cieniom wiatru, mają się nad wyraz dobrze. Łby potulnych stworzeń wiszą już po obejściu. Chore liście dawno poumierały. Iglaste dogorywają. Z czego to?

— Posłuchaj, Eve. Natychmiast muszę cię zabrać do szpitala.

(jesteś nieubłagana)

— Z jakiego zbioru to jest?

— Kurwa mać. "W sprawach ludzkiego cierpienia nigdy się nie mylę". Dobrze? Może być?!

Zaraz tu zwymiotuję lub zemdleję. Cofam się, aż do okna. Tam przystaję, karmiąc się ułudnym fragmentaryzmem jasności. W zlewie dostrzegam talerz z zamarzniętymi resztkami niedojedzonego mięsa. Nie chcę się im przyglądać. Mam złe przeczucia.

— Deszcz zmyje nasze imiona wypisane na szybie. Lód wykruszy pamięć maleńkich stóp. Mapa naszej wędrówki jest nietrwała.

Pocieram skronie, czując, że lada moment mogę stracić przytomność. Zataczam się, wymiotując do zlewu. Zamarznięte karakany toną w fali przetrawionej surówki. Twoje: "a to?" ciągle świdruje mi uszy.

— Nikt tu nie umie kłamać — podaję tytuł, sądząc, że to wystarczy. Że będziesz miała już dość. Nie masz.

— Nieee!!! — krzyczysz, miotając się na fotelu. Kolejne odrąbane kocie główki z łoskotem uderzają o posadzkę. Wraz z nimi spada też coś, co robi hałas przynajmniej dwukrotnie większy. — Podaj mi ten pierdolony tytuł!

— To był dom, gdzie nikt nie musiał kłamać. — ponawiam, wysilając umysł. Pamiętam tylko, że książka miała zieloną okładkę i zdobne, złote litery. Czekam na twą reakcję, modląc się, by to, co leży w półmroku, było tylko objedzoną głową pluszowego misia czy plastikowej laleczki. Nie wygląda jednak na pluszową. Z tego całego nagromadzonego szaleństwa zaczyna mi skakać noga. Zęby uderzają o siebie, jakbym chwilę temu był w przeręblu. Jeden ze szczurów przyczajonych na najwyższej z szafek, spogląda w moim kierunku. Ślepia mu błyszczą nienaturalnymi rozbłyskami srebra.

— Prosiłem ją gardłem pełnym modlitw, a jej myśli harcowały zboczem. Mówiła: kulig mnie woła. I: pocałuj mnie w usta. Wabi mnie mróz i to, co jest za nim. Przyjmij cios mego pójścia. Nie waż się iść za mną. A to? Z czego to?

Nie mam już siły. Chcę tylko się stąd wydostać. Zobaczyć światło i odetchnąć tym jakże mroźnym powietrzem. Uciec jak najdalej. By cię jednak trochę uspokoić, rzucam, że to ze zbioru: "Potem nastały chwile ich wzajemnych zapatrzeń".

— Widzisz tę lampę? Co noc wokół niej kłębią się owady. Umierają, zwiedzone jej blaskiem. Bezsenność to dalszy przestrach. Inne, większe, rozbijają się w pędzie o siatkę werandy. Jestem już trochę na schodach domu, w którym zamieszkałam. Z czego to?

Zesztywniały, po ścianie, docieram do drzwi wyjściowych. Zupełnie bez świadomości, że gdybym został, że gdyby nie ten strach i szaleństwo. Że gdybym zszedł do piwnicy, może bym jeszcze zdołał... ich... całą piątkę...

Wychodzę jednak.

Uciekam.

Zwariowałaś.

 

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Canulas · dnia 08.03.2018 11:14 · Czytań: 299 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 0
Komentarze

Ten tekst nie został jeszcze skomentowany. Jeśli chcesz dodać komentarz, musisz być zalogowany.

Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kazjuno
16/06/2019 23:30
Otóż Peteronie. Podobnie jak Marek Grabowski jestem zdania,… »
Madawydar
16/06/2019 21:14
Dzięki. »
mike17
16/06/2019 18:19
Pięknie, Kasiu, jak to zwykle u Ciebie :) Jak słowa cicho… »
Artur Dubis
16/06/2019 18:15
Dziękuję, cieszę się, że wierszydło się spodobało :) »
Kushi
16/06/2019 17:17
Witaj :) Lubie takie wiersze, cicho, nostalgicznie płynące… »
Zdzislaw
16/06/2019 15:46
Wodniczko, miło, że się podobało :) Wyślę jeszcze... hmm...… »
Dobra Cobra
16/06/2019 14:30
Baw się pisaniem , bo najważniejszy jest pomysł. Wykonanie… »
Dobra Cobra
16/06/2019 13:49
Tak, pisanie czegoś zaskakującego i odjazdowego winno być… »
AntoniGrycuk
16/06/2019 13:30
DoCo, To było tak, że opowieść tę wymyśliłem na potrzeby… »
AntoniGrycuk
16/06/2019 13:21
DoCo, dzięki za czytanie i opinię. Ujmowanie sensu w 100… »
Madawydar
16/06/2019 12:39
Dobra Cobra Dziękuję za miły komentarz. Te moje"… »
Dobra Cobra
16/06/2019 12:30
Jakże, qrde, podoba mi się styl tej opowieści!… »
Dobra Cobra
16/06/2019 12:02
W dobrym tonie jest odpowiadać na komentarze zawarte pod… »
Dobra Cobra
16/06/2019 12:00
Przewrotna sprawa, na dodatek w scrabble, a to sztuka Wielka… »
gitesik
16/06/2019 02:14
Zaciekawiło mnie to znaczy trść »
ShoutBox
  • StalowyKruk
  • 17/06/2019 00:33
  • Może innym razem. Ale może dałbyś się zainteresować twórczością legendarnego Lemmy'ego Kilmistera? [link]
  • MitomanGej
  • 16/06/2019 21:23
  • [link] Polecam zapoznać się z nową płytą jedynego polskiego wieszcza, największego operatora języka polskiego, tak jak i falusa
  • Husarek20
  • 16/06/2019 15:04
  • Szczerze mówiąc to trudno mi się odnaleźć na tym portalu, ze względu na jego układ.
  • AntoniGrycuk
  • 15/06/2019 09:38
  • Chciałem zauważyć, że, jak przystało na profesjonalny portal, od dwóch dni jest tu więcej reklam niż komentarzy :)
  • Lucja
  • 13/06/2019 16:18
  • Czy ktoś oświeciłby mnie informacją/ wskazał link gdzie znajdę info o prawnej stronie sprzedaży książki?Rejestracja/podatek/VAT/Sprzedaż za granicę/self-empoyed w UK/rozliczenia w obu krajach itd?:)
  • mike17
  • 10/06/2019 20:33
  • Aldonko, to ode mnie dla Ciebie : [link]
Ostatnio widziani
Gości online:12
Najnowszy:2adriane611eB2
Wspierają nas