Drzwi - WhiteOwl
A A A

Czas zawęża się i rozszerza. Dygocze. Tyk, tyk, tyk. Wskazówki zegara uparcie zataczają krąg.

 

Drzwi pojawiły się znikąd w samym środku ściany. Są niewyraźne, niemal bezkształtne. Wyciągam dłoń, by ich dotknąć, ale ciało mnie nie słucha, porusza się ociężale w gęstym jak syrop powietrzu. Czuję, że drżę, a wraz ze mną drży cały dom, miasto, być może cały świat. Serce łomocze w klatce piersiowej, z trudem łapię kolejny oddech. Chyba jeszcze śpię – uświadamiam sobie, i w tym momencie coś ściąga mnie z powrotem głęboko w sen, w moje ciało, leżące bezwładnie, w ciepło łóżka. Otwieram oczy.

Budzę się w ciemności, zdezorientowana. Ostrożnie podchodzę do okna i zaglądam przez szczelinę żaluzji prosto w noc. Umysł powoli wybudza się ze snu, uspokaja, niewyraźne kształty nabierają ostrości. Dopiero po chwili czuję kiełkujący strach – to nie jest mój pokój. Nagle robi się okropnie zimno, mroźne powietrze wdziera się gwałtownie prosto do moich płuc, a stamtąd z krwią – do serca. Odwracam głowę i widzę je ponownie – drzwi, w tym samym miejscu, gdzie wcześniej, tym razem otwarte. Coś do mnie szepczą, nucą melodię. Próbuję krzyczeć, ale z mych ust nie wydobywa się żaden dźwięk.

***

Niemal świtało. Starowinka podwinęła długą do kostek koszulę i wstała z westchnieniem. Jej zwinne ruchy nie pasowały do starego wyglądu, do wieku i mądrości jej oczu, do pomarszczonych dłoni. Bez trudu wrzuciła kilka grubych konarów do dogasającego ogniska.

– Trzeba to zrobić w odpowiednim czasie – mówiła – nie za wcześnie, nie za późno. Gdy za wcześnie, ogień rozbucha się do zbyt dużych rozmiarów. Jeszcze się kto przypałęta, noc taka ciemna, różnych przybyszów przynosi – tych, co szukają przy ogniu schronienia i tych, co szukają okazji. Nie czas teraz na odwiedziny. – Staruszka odwróciła nagle głowę i zapatrzyła się w ciemność. Wydawało się, jakby była przez chwilę gdzieś indziej, jakby ta ciemność była otchłanią, która wciągnęła ją w siebie i nie chciała puścić. Twarz kobiety przybrała dziwny wyraz, zaczęła zmieniać się w świetle tańczącego ognia, przybierać kształty pysków zwierząt, młodnieć i starzeć naprzemiennie.

– A gdy dorzucisz za późno? – zapytałem szybko, nie tyle z ciekawości, co ze strachu, że staruszka zostanie w tej otchłani na zawsze, że mnie zostawi samego w taką noc jak ta, pełną demonów.

– Wtedy zmarzniesz – uśmiechnęła się, wyrwana z zamyślenia i usiadła przy ogniu, lecz jej oczy zdradzały niepokój. – Czas pomiędzy mrokiem a świtem, mój drogi, to najzimniejsza część nocy. Okryj się.

Popatrzyłem w stronę lasu i zobaczyłem to – rozmytą wyrwę w przestrzeni. Wstałem i zrobiłem kilka kroków w jej stronę, ale ostry głos staruszki zatrzymał mnie wpół drogi.

– Nie podchodź.

– Co to jest? – zbliżyłem się zaciekawiony, ignorując zakaz.

– To są... drzwi.

Szedłem jak zahipnotyzowany, zdawało mi się, że drzwi wołają mnie po imieniu, nucą jakąś dziwną melodię, przechodzącą w wyraźny kobiecy krzyk.

– Nie dotykaj! – usłyszałem jeszcze, ale było już za późno.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
WhiteOwl · dnia 05.04.2018 21:45 · Czytań: 241 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 11
Inne artykuły tego autora:
  • Brak
Komentarze
Zola111 dnia 06.04.2018 15:12 Ocena: Świetne!
Gratuluję pierwszego miejsca.

Bardzo mi się podoba: intrygujący, ładnie skomponowany tekst z tajemnicą. Chyba konwencja oniryczna sama się tu zrealizowała przez temat. Dlatego jest tak ciekawie. Brawo, Biała Sowo.
skroplami dnia 07.04.2018 11:10 Ocena: Świetne!
Z tekstu choć to fantasmagoria, bije ogrom prawdopodobieństwa :). Dzięki ułożeniu słów, połączeniu zdarzeń, wielu niewiadomych w naszym, i wokoło naszego, świecie. I nie ma żadnych zastrzeżeń do bohaterów, których aż troje :), wszyscy z bijącym "na zewnątrz" sercem czyli czujemy je :). I jest w kącie gdzieś strach, wynurzający się powoli, powoli, i gryzie gdy też idziemy do drzwi na końcu, my, bezwiedni bo ulegający czarowi utworu :), czytający.
WhiteOwl dnia 07.04.2018 12:43
Dziękuję Zola111 i skroplami za te komentarze, jest mi bardzo miło :) Cieszę się, że się pododbało.
Niczyja dnia 07.04.2018 23:39
Bardzo podoba mi Twój tekst, Biała Sowo. Podobnie pseudonim:)
Tekst wciąga, zasysa jak odkurzacz. Może to nieliterackie porównanie, ale tylko takie mi przyszło teraz do głowy.
W każdym razie, czytając, odczuwałam silny niepokój. I nadal go czuję...
Strach też jest czymś, dla czego warto czytać, aczkolwiek ja tego nie lubię. Wolę spokojniejsze teksty. Twój jest podminowany, nasączony tajemnicą i niepokojem. Zewsząd czającym się złem.
Teraz idę poszukać dobra, czegoś spokojniejszego:)

Ale nie żałuję, warto było do Ciebie zajrzeć, bo tworzenie klimatu też jest sztuką.
Pozdrawiam,
Niczyja
Darcon dnia 08.04.2018 12:15
Bardzo klimatyczny utwór, WhiteOwl. :) Piękny debiut na PP. :) Muszę przyznać, że nie zrozumiałem finału, za to pozostało sporo pytań. :) Czy staruszka, czarownica, "wyciąga" młodość przez te drzwi? Czy mężczyzna przeszedł? Zamienił się miejscami z dziewczyną? Został tam z nią? Zginął on, czy ona też?:) Dużo tego, jak na krótką miniaturę, ale ja lubię niedopowiedzenia. :) Gratuluję zwycięstwa w konkursie. :)
Pozdrawiam.
retro dnia 08.04.2018 14:53 Ocena: Świetne!
Biała Sowo piękny debiut :) Zwycięski.

Magiczna opowieść. Ujrzałam w niej La Lobę, która mnie bardziej zaintrygowała niż motyw przewodni. Znalazłam adekwatny cytat, z jednej z moich ulubionych książek: "Ta stara kobieta stoi na pograniczu światów racjonalizmu i mitu. Jest osią, wokół której obracają się te dwa światy. Owa kraina między nimi jest tajemniczym miejscem, które wszyscy rozpoznajemy, kiedy go doświadczamy, choć jego niuanse wymykają się nam i zmieniają kształty, gdy próbujemy je uchwycić i nazwać, chyba że posługujemy się językiem poezji, muzyki, tańca, opowieści."

Pozdrawiam serdecznie i życzę dalszych sukcesów.
Jaga dnia 09.04.2018 11:30
Gratuluję pomysłu! Rzadko to czynię, ale muszę podpisać się pod komentarzem Retro:)

Onirycznie jak na fantasmagorie przystało,więc nie martwię się, że interpretuję po swojemu. Jak można inaczej zinterpreować sen ;)

Cytat:
Twarz ko­bie­ty przy­bra­ła dziw­ne­go wy­ra­zu

A nie "dziwny wyraz" (biernik) ?

Pozdrawiam ciepło,
Jaga
WhiteOwl dnia 09.04.2018 19:45
Bardzo dziękuję wszystkim za odzew :)

Niczyja - cieszę się, że tekst ci się podobał, mam nadzieję, że nie "przestraszył" za bardzo.

Dracon - rozumiem, że nasuwa się wiele pytań ;) Poniekąd o to chodziło, ale też limit znaków nie pozwalał bardziej rozbudować.

retro - ciekawa interpretacja. Zdradzisz, skąd pochodzi ten cytat?

Jago - oczywiście masz rację! Powinnam zmienić na "dziwny wyraz", chociaż "dziwnego wyrazu" jakoś lepiej mi brzmi ;)
purpur dnia 09.04.2018 20:11
Witaj Sowo, znaczy biała, eee... no po prostu Witaj :)

Wiesz... to jest mój ulubiony "schemat" opowiadania. Coś co zaczyna się "tu", pobiegnie niewiadomogdzie, chociaż właściwie nie aż tak daleko, nie tak daleko, aby wrócić , na sam początek. Tak, moje zdanie jest jakoś szczególnie przekombinowane, zupełnie nie wiem czemu :)

Gratuluję pierwszego miejsca!

Pozdrawiam,
Purpur
retro dnia 09.04.2018 22:25 Ocena: Świetne!
Pewnie:)

"Biegnąca z wilkami. Archetyp Dzikiej Kobiety w mitach i legendach" autorstwa Clarissy Pinkoli Estes - polecam, jest niesamowita.

Pozdrawiam raz jeszcze:)
WhiteOwl dnia 10.04.2018 19:14
Dziękuję, zsłyszałam o tej książce :)

Witaj Purpurze :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
AntoniGrycuk
20/04/2018 23:33
Ciężko mi się wypowiedzieć, bo to w końcu dla dzieci i… »
introwerka
20/04/2018 23:18
Może i widać, w pewnej takiej naiwności/postulatywności… »
Zola111
20/04/2018 22:30
Pięknie jest: Krótko, refleksyjnie, metaforycznie. I bardzo… »
Zola111
20/04/2018 22:25
Juvenilia Introwerki! Brawo, Poetko. Wrażliwość, niezależnie… »
Kazjuno
20/04/2018 22:11
Mam w Łodzi kuzynkę - jest wykładowcą na tamtejszej ASP i… »
Greg Malecha
20/04/2018 22:08
widać w tym wierszu wiek autorki, dobrze że dodałaś ile… »
Darcon
20/04/2018 20:18
Jako poetycki laik, nie znam się, ale się wypowiem. :)»
introwerka
20/04/2018 19:52
ja tu widzę wyraz skromności poety, ale po takich… »
faith
20/04/2018 19:52
Kazjuno, masz oczywiście rację, że przesłanie wiersza jest… »
introwerka
20/04/2018 19:39
Wiolinie, dziękuję serdecznie za zaglądnięcie i ciepłe… »
Bernierdh
20/04/2018 19:39
Pięknie dziękuję :) »
alos
20/04/2018 16:39
A mi się ten wiersz skojarzył z Che Guevarą i… »
Dobra Cobra
20/04/2018 16:36
W poszukiwaniu rozpoznawalnego stylu pomocne jest ciągłe… »
alos
20/04/2018 16:35
Dzięki bardzo. Generalnie rezygnuję już raczej ze stawiania… »
Darcon
20/04/2018 15:10
Uważaj, Szlachcicu, przy publikacji. Pomyliłeś okienka i… »
ShoutBox
  • Zola111
  • 18/04/2018 00:24
  • jak tam ramy nowego Zaśrodkowania? Podobają się?
  • introwerka
  • 17/04/2018 11:24
  • Mój nick to introwerka ;)
  • Szysza
  • 17/04/2018 11:21
  • introwertka, dziękuję bardzo.
  • introwerka
  • 17/04/2018 11:08
  • Szyszo, wchodzisz w panel "Moje artykuły" pod napisem "Witaj [Twój nick]" po prawej stronie, tam przy każdym artykule masz opcje " Edytuj / Usuń".
  • Szysza
  • 17/04/2018 10:40
  • kochani jak usuwa się zamieszczony tekst?
  • Zola111
  • 16/04/2018 23:33
  • jskslg - nie! Pojedyncze frazy, zazwyczaj pointę, jednak całych własnych wierszy - nie. Innych autorów - owszem, i to wiele.
  • jskslg
  • 16/04/2018 22:32
  • pamiętacie na pamięć wasze teksty?
  • ajw
  • 16/04/2018 14:03
  • Rzeczywiście, brzmi prawie jak Jaromir :)
Ostatnio widziani
Gości online:11
Najnowszy:Baccoucheaq2n
Wspierają nas