Proza » Inne » W.
A A A

Siedziałem właśnie na bujanym fotelu i popijałem zimną lemoniadę, kiedy ktoś postanowił spartolić mi wieczór.

-Cześć! Mam sprawę - usłyszałem znajomy głos. Był to W. - przyjaciel, a zarazem najupierdliwszy człowiek świata. Wyobraźcie sobie: słoneczko świeci, ptaszki śpiewają, dookoła zieleń i zapach bzu, a nagle puf! Nadeszła rzeczywistość. Zmusiłem wargi do uśmiechu i wygramoliwszy się z tronu, podałem chłopakowi rękę i szczodrym gestem pokazałem miejsce do siedzenia. Obok mnie stały stoliczek i ławeczka.

- Mogę? - zapytał W., który zająwszy miejsce zauważył talerzyk z ułożonymi w trójkąt babeczami.

- Oczywiście - odrzekłem szarmancko, jednocześnie plując sobie w brodę. Patrzyłem z politowaniem na wypieki, wiedząc jaki los je czeka. W. chwycił jedno z nich i nie minęło kilka sekund, kiedy zniknęła gdzieś głęboko w jego przełyku. Przyszła kolej na drugą. Kawałki ciasta spadały na świeżo zamiecioną kostkę, co wprawiło mnie w przerażenie. Postanowiłem zagaić rozmowę:

-Wspomniałeś, że masz do mnie sprawę - W. spojrzał w moim kierunku.

-Ak,ak, ompię epuł - tak to mniej więcej brzmiało. Zirytowałem się niemożebnie.

-Mógłbyś najpierw dokończyć jedzenie, a potem mówić? - naprawdę starałem się zachować zimną krew. W. pokiwał głową, wykonał ruch podobny do połykania ryby przez pelikana i otarł kąciki ust wierzchem dłoni.

-Komp mi padł - ekstra, pomyślałem, ogólniej się nie dało?

-Konkrety, konkrety!!! - zwróciłem uwagę

-Wiesza się przy okienku z Windowsem. Ładuje się, ładuje, ale…

-...się naładować nie może? - W. przytaknął

- Obejrzałeś komputer dokładnie? Może zabrudzony?

- Wszystko czyściutkie jak Bozia nakazała! - zapewnił

- Pewnie któraś część do wymiany. Nie wytrzymasz kilku dni? Teraz naprawdę…

- A co masz w planach? - zapytał W. i właśnie tego obawiałem się najbardziej. Jak wykpić się z faktu, że siedzę bezczynnie na bujaku?

- Raczej nic - wstałem i wspólnie ruszyliśmy do domu W.

Była to już pora kiedy słońce przybrało barwę pomarańczową. Promienie przebijały się przez gałęzie drzew, a wszystkie pobliskie łąki i pola wyglądały jak żywcem wyjęte z bajki. Gdy przechodziliśmy wąską ścieżynką obrośniętą dokoła drzewami, przepuściłem W przede mnie. Wtedy dokładnie zlustrowałem sobie jego postać. Szedł nieco przygarbiony, a postawa ta w połączeniu ze szczupłą fizjonomią sprawiały, że wyglądał jak żywe wcielenie kudłatego ze Scooby Doo. Nosił białą koszulkę, spodenki trzy czwarte przyozdobione liśćmi palmowymi. Klapki sparowane z czarnymi skarpetami zaciągniętymi  POD SAME KOLANA. Razem ze śnieżnobiałą skórą łydek dawały komiczny efekt. Część zakryta skarpetą znikała w panujących dookoła ciemnościach. Jasne kikuty natomiast wymachiwały sobie w powietrzu. Jeszcze te kręcone i nieuporządkowane włosy oraz dziewiczy wąs, które wywoływać mogły jedynie politowanie. Pokręciłem głową. Ktoś taki próbował mieć dziewczynę! Chociaż coś tam działał i (dzięki mojemu wsparciu) był już o krok od zmiany statusu na Facebooku. W. jest straszną lamą jeśli chodzi o jakiekolwiek kontakty. Ciągle zamyka się w swoim ciasnym światku, wyciąga fona, słuchawki i wbija levele w LOL-u. Przylepił się do mnie w podstawówki i nie puścił aż do samego liceum. Przez długi okres nie przeszkadzało mi w nim nic. Wspólnie się wygłupialiśmy, rozmawialiśmy, był dla mnie jak brat.. Z początkiem liceum ta jego opiekuńczość i psie przywiązanie zaczęły mnie dręczyć. Miałem ochotę otworzyć się na nowych ludzi, a jego irytujące przysposobienie tylko utrudniało mi sprawy. Dlaczego nie powiedziałem pas? Dobre pytanie! Zawsze brakowało mi dobrych argumentów, żeby go do mnie zniechęcić i sprawnie poprowadzić kłótnię. Chyba tak...

Gdy dotarliśmy do domu W. w środku zastała nas pustka. Towarzysz otworzył drzwi do swego pokoju, a ja jeszcze przedtem wciągnąłem zapas powietrza do płuc. Właśnie dlatego zaniechałem odwiedzin: śmierdziało u niego spoconymi skarpetkami, a podłoga, kanapa i krzesła usłane były bielizną ( kto wie ilu dniową ). Tym razem oczekiwało na mnie coś innego. Ujrzawszy wnętrze pokoju stanąłem jak wryty. Ściany usłane były dekoracjami, w powietrzu unosił się zapach płynu do mebli, a wszędzie panował porządek. Na środku stał stół zastawiony łakociami, nad którymi górował czekoladowy tort ze świeczką pośrodku.

-  Wszystkiego najlepszego! - oznajmił radośnie W. i usiadł tylko od dobrych kilku lat nie organizowałem przyjęć urodzinowych, W. natomiast zawsze pamiętał moją datę urodzenia (niestety) zawsze wpraszał się do mnie na chatę, po czym razem opróżnialiśmy wszystkie szafce ze słodyczy. To co miałem przed sobą odebrało mi jednak dech. Musiałem stać tak naprawdę długo skoro zrobiło mi się czarno przed oczami.

- Coś ci jest? - zapytał W, na co pokręciłem przecząco głową

- Nie, ja tylko…- ciężko było mi sklecić jakiekolwiek zdanie - po co ten trud?

- Ja ci dam po co! Siadaj i jedz grzecznie, bo widzę, że ledwo stoisz - W. wskazał mi krzesło stojące naprzeciw. Nie odmówiłem, usiadłem na tyle ciężko, że kość ogonowa dała o sobie znać. Odruchowo sięgnąłem najpierw do miseczki wypełnionej M&M’s-ami, jednak coś boleśnie odtrąciło moją dłoń. Przytuliłem ją do piersi, a W. spoglądając na mnie karcącym wzrokiem, pogroził mi palcem.

- Najpierw danie główne. Mam ci pokroić?-czemu nie, pomyślałem, w odpowiedzi kiwając tylko głową. W. wstał i odkroił ładny, trójkątny klin. Gdy połknąłem pierwszy kęs wpadłem w zachwyt: banany z czekoladą są najlepszą parą jaka istnieje na ziemi.

-Pyszne-pochwaliłem W., który miał za sobą połowę porcji

-Dzięki. Wydaje mi się tylko, że za słodki. Coś czułem…

-Wcale nie! Przestań! Jest przepyszny, genialny! Co mam ci jeszcze powiedzieć? - W. uśmiechnął się szeroko, a ja pałaszowałem dalej. Nagle kawałek, który właśnie miał rozpuścić się w ustach stał się jakiś twardy i ciężki. Jedno przełknięcie śliny powodowało u mnie silny ból, gdyż Biszkopt niechętnie poruszał się po przełyku. Sam czułem się jakoś dziwnie, wszystko dla mnie wydało się fałszywe.

- Z komputerem na pewno wszystko w porządku?- wiedziałem, że to jedna wielka lipa, wolałem jednak się upewnić. Na to pytanie W. spojrzał na mnie w taki sposób, że się zarumieniłem. Milczenie przerwał dopiero W. zagajając byle jaki temat. W ten sposób upłynęła większa część przyjęcia.

Ani się obejrzeliśmy jak wszystkie miski stały puste, a za oknami panował półmrok. Pożegnaliśmy się gorąco i każdy odszedł w swoją stronę. Przez całą drogę do domu nie potrafiłem odkleić głowy z ziemi. Odruchowo sięgnąłem do kieszeni i wyciągnąłem smartfona. Włączyłem Internet i czekałem, ale na co? Gdy odpowiedziała mi cisza, westchnąłem tylko i przytaknąłem samemu sobie świadomy odpowiedzi.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
lipton123 · dnia 22.05.2018 11:26 · Czytań: 108 · Średnia ocena: 2 · Komentarzy: 1
Inne artykuły tego autora:
Komentarze
Decand dnia 22.05.2018 18:14 Ocena: Przeciętne
Straszliwie niechlujna praca, może tak powiem. Epopei mi się pisać na jej temat nie chcę (bo kto by tam tracił czasu na czytanie tego?) ale zwrócę uwagę na dwie istotne rzeczy, a właściwie to trzy.

1. Dialogi

Wpierw, wbijamy sobie do głowy - Wypowiedzi dialogowe każdego bohatera zaczynać się powinny od MYŚLNIKA. A, no i zdanie w dialogu też zakańczamy myślnikiem. Niby pierdoła, ale jednak razi. Równie mocno wali brak konsystencji między tymi dialogami. Raz po nich walisz "westchnął, stwierdził, powiedział", a raz jednak powadzisz tą narrację do przodu, przy czym tylko ta druga opcja jest dla mnie sensowna. Mylisz myśli od tego, co postać rzeczywiście mówi:

Cytat:
-Ak,ak, ompię epuł - tak to mniej wię­cej brzmia­ło.

Ten dziwny "odgłos" to przecież nie wypowiedź postaci, a jakaś tam dygresja. Chyba, że jakoś abstrakcyjnie przełamuje czwartą ścianę, co byłoby jeszcze większym problemem.

Cytat:
- Nie, ja tylko…- ciężko było mi sklecić jakiekolwiek zdanie - po co ten trud?

Wpierw - spacja przed wielokropkiem lub jej brak - raz Ci się tak widzi, raz inaczej, bezsensownie. Po drugie - skoro wielokropek to teraz dalsza część "Po co ten trud?"

2. Kompozycja

Znowu, niby pierdoła, ale jednak. Ten tekst rozłożyłbym na trzy części: część dialogową bez żadnego opisu, ścianę opisu/płaczu, by zakończyć czymś w stylu ściany długiego dialogu wymieszanego z opisem. Dla mnie to mały horror, bo tego się czytać równo nie da. Ja rozumiałbym coś takiego dla długiego tekstu, ale na Boga, to miniatura. Jeżeli pisanie ma przypominać taką sinusoidalną falę to Twój przypomina trójkąt. Bardzo, bardzo ostry trójkąt.

3. Błędy

Byłeś chyba nadwyraz głodny by wziąć i zjeść całą masę znaków interpunkcyjnych. Przez co cały ten tekst jest, dla mnie, bardzo niezdarnym szkicem, które dopiero po n-tej próbie przeradza się w tekst prawdziwy. Nie rozumiem tendencji do zjadania kropek po dydaskaliach:

Cytat:
-...​się na­ła­do­wać nie może? - W. przy­tak­nął.


Albo w ogóle:

Cytat:
- Coś ci jest? - za­py­tał W, na co po­krę­ci­łem prze­czą­co głową.


Nie rozumiem spacji po otwartym nawiasie i przed zamkniętym nawiasem.
Nie rozumiem niekonsystencji w stawianiu przeciwnków przy W. - raz robisz W., , raz robisz W,. I weź tutaj czytelnika do takiego niechlujstwa przekonaj.
Zjadasz też przecinki przy długich zdaniach złożonych, co jest też problematyczne:

Cytat:
Nagle kawałek, który właśnie miał rozpuścić się w ustach, stał się jakiś twardy i ciężki.


Cytat:
Gdy połknąłem pierwszy kęs, wpadłem w zachwyt: banany z czekoladą są najlepszą parą, jaka istnieje na ziemi.


Cytat:
Ani się obejrzeliśmy, jak wszystkie miski stały puste, a za oknami panował półmrok.


Niechlujstwo, po prostu. Ja bym wziął ten tekst i jeszcze raz go przeredagował. Bo samym słowem pisanym pisarz nie żyje.

A do samej historii powiem tylko tyle - nie dla mnie ta baja.
Proza: Górna Półka
Proza: Dolna Półka
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
introwerka
15/10/2018 22:10
Mario, ogromnie dziękuję, że jesteś, czytasz i zaglądasz… »
introwerka
15/10/2018 22:07
Zolu, dziękuję gorąco za ciepły odbiór tekstu i tak… »
Lilah
15/10/2018 19:50
Pięknie, dodatku! :) »
mariaczekanska
15/10/2018 18:18
Uwielbiam Twoje pióro, masz dar zatrzymywania: oczu, czasu. »
mariaczekanska
15/10/2018 18:17
Coś innego, świeżego. Podoba mi się jak przeskakujesz do… »
mike17
15/10/2018 17:24
Kaziu, znam się trochę na ludziach i wiem, że mnie nie… »
dodatek111
15/10/2018 11:59
Kazjuno dziękuję, zaraz wezmę się do szukania opisu jesieni… »
Hubert Z
15/10/2018 11:50
Witaj Hope. Raczej całkiem tam coś ;) . Bardzo mi się… »
JOLA S.
15/10/2018 10:04
Jesień rozgościła się na dobre, słoneczna, złota, polska,… »
Kazjuno
15/10/2018 09:34
Wiersz o październiku także mi przypadł do gustu. Malowniczy… »
dodatek111
15/10/2018 09:25
Dziękuję serdecznie za miłe słowa. Pozdrawiam:) »
Kazjuno
15/10/2018 09:18
.Ech, Mike! Wzruszyłeś mnie, co jest Twoją specjalnością.… »
Zola111
15/10/2018 02:29
Hej, Intro, wiersz mocno sklejony z tytułem. Liryka… »
Zola111
15/10/2018 01:56
ks-hp, piękny wiersz o pełnym… »
Zola111
15/10/2018 01:28
Anno, bardzo ładnie ujęłaś paradoks: Perspektywa jest… »
ShoutBox
  • chawendyk
  • 15/10/2018 12:42
  • hmm... autohipnoza
  • mike17
  • 14/10/2018 12:31
  • A tu namiary do głosowania : [link]
  • mike17
  • 14/10/2018 12:30
  • Jeszcze 10 dni pozostało ,by oddać swój głos w MUZO WENACH 6, konkursie dla prozaików. Wynagrodźcie swoich faworytów. Czytajcie i głosujcie, naprawdę warto docenić ich trud :)
  • MarcinD
  • 13/10/2018 23:35
  • Super :/. A u mnie tylko kratka ze słowem "Avatar". A kliknięcie "otwórz grafikę w nowym oknie otwiera stronę 404 :/. EDIT: Już działa. Pomogło wyczyszczenie ciastków. Taki przypadek.
  • Vanillivi
  • 13/10/2018 22:24
  • U mnie wyświetlają się poprawnie.
  • MarcinD
  • 13/10/2018 21:33
  • Takie pyta nie techniczne: czy tylko u mnie nie wyświetlają się awatary i zamiast nich błąd 404 czy to jakiś ogólny problem?
  • Niczyja
  • 12/10/2018 22:59
  • Najpiękniejsze rzeczy przychodzą niespodziewanie. [link]
  • Zola111
  • 12/10/2018 22:11
  • Jak ja Wam zazdroszczę, że możecie wziąć udział w Zaśrodkowaniu#29!
  • Zola111
  • 11/10/2018 00:43
  • Kończą się MuzoWeny, zaczęło się Zaśrodkowanie. Czekamy na Wasze wiersze.
Ostatnio widziani
Gości online:19
Najnowszy:qsmer
Wspierają nas