można się nieśmiać - stawitzky
Proza » Miniatura » można się nieśmiać
A A A

      – Ma włosy jak jajecznica – zauważyła.

      – Nie na każdym zdjęciu.

      Sprawdza na telefonie, i po chwili mówi: – Na każdym w google grafika.

      Sprawdził i on, no i rzeczywiście tak było. Może uprawianie roślin metodą na literę m za bardzo weszło jej w łeb?

      – Głównie o oczy chodzi – mówi on – o spojrzenie.

      Teraz była już naprawdę zazdrosna. Tak, że wzięła łyka wina, żeby nie żachnąć suchotą.

      – To ta twoja? – spytała z jedzeniem w ustach.

      – Tak – odparł, i popił tym, co miał w kieliszku.

      By po chwili dodać. – Nie no, nie moja – i znowu przepił.

      Skupili się na jedzeniu, podali sobie oliwę, on chciał ostrą, ona łagodną. Ta ostra ma czerwony kabelek zawinięty na uszku. A łagodna jest po prostu, soute.

      Kaszlnął. Ona podrapała się po karku, i tak im zleciał posiłek, w zazdrości. Uczucie było na tyle silne, że nawet druga butelka wina nie pomogła. I rozstali się jakoś po godzinie.

      Gdy szedł na pociąg, pomyślał sobie, że bez sensu są te spotkania. Ona swoje, on podobnie, właściwie dlaczego ludzie spotykają się ze sobą, gdy nic ich nie łączy? Albo łączy przeszłość?

      Zaś ona nie miała czasu za dużo myśleć, gdyż mieszka nad restauracją, w której się umówili. Wróciła do swojego chłopaka, nie mówiąc za wiele na wejściu. Spytał jak tam w pracy? Na co kiwnęła tylko głową – jakoś w górę i w dół, albo w górę i w lewo. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że myśli o tym jego pociągu powrotnym, że wcale nie musiał jechać, że akurat z rozmowy tak wyszło. I on, jej chłopak, znowu coś do niej szczebiocze, a ona znowu niewerbalnie coś mu miga, a on, jej były, w pociągu już. A obecny bez sensu stoi przed nią. Musisz akurat stać tutaj, na wprost? Spytała w myślach. Lecz on się nie domyślił, i przegonił koty spod nóg, zamiast siebie. 

      On był w trakcie kasowania biletu. Włożył listek, usłyszał mechaniczne coś, które robi dziurę w listku, i zaczął rozglądać się za miejscem dla siebie. Na końcu przedziału zauważył pustki. Tak wolne, że mógł usiąść, jednak nie całkowicie. Przy oknie siedziała kobieta. Spytał czy może, nie czekając na odpowiedź klapnął dupą i już. Wyciągnął komórkę i wpisał w wyszukiwarkę: Weronika M. No i jeszcze raz studiował jej włosy, i musiał – swojej byłej – przyznać rację, bo włosy żółte, jak jajecznica i wszystko inne co żółte podobnie, i to na każdym zdjęciu! Dziwi się sobie, że nie zwrócił na to uwagi, gdyż sam ma się za wieszcza detali. Nie umknie mu nic, jeśli chodzi o urodę kobiecą. Zachwyca się zapachem skóry, kątem przylegania uszu, każdym, najdrobniejszym szczegółem, od kącika ust po lekko wystającą kość biodrową. Może włosy nie były aż tak ważne? A oczy? To chyba o nie chodzi najbardziej – jak wspomniał wcześniej – i teraz utwierdził się w przekonaniu. A te rośliny co jej – tej na zdjęciu – do łba weszły, są bez znaczenia. O oczy chodzi. O Katowickie, bo blisko, o oczy, które są na wyciągnięcie ręki.

      W tym czasie ona, ta na zdjęciu, odbierała jakąś nagrodę, imienia Gombrowicza bodajże.

      On myślał po drodze do domu o pisarce w żółtych włosach, w której się zakochał. O oczach tejże.

       A ona, jego była, próbowała przetrwać jakoś dzień ze swoim obecnym, przymykając okno nad ulicą Mariacką, aby nie słyszeć tłumu za oknem.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
stawitzky · dnia 29.05.2018 10:18 · Czytań: 181 · Średnia ocena: 4,5 · Komentarzy: 4
Komentarze
skroplami dnia 30.05.2018 19:05 Ocena: Świetne!
No "kapito" :) od kapitalne :).
Ponownie, jak na stacji gdzie bohater patrzy na żegnająca się młoda parę, tak wiele w tak "niewiele" :), parafrazując :).
Trzej bohaterowie, przeszłość, możliwa przyszłość, teraźniejszość, w kłębek zwinięte ale nie równy, poszarpany uczuciami i sytuacjami tak codziennymi a tak osobistymi - z zewnątrz nic wewnątrz dźwięki strun szarpanych - wielobarwny a częstocodzienny :).
Zagubienie w niewiadomym, ból co wyłazi jak pająk z kąta duszy, uśmiech bo serce nie widzi co inne oczy widzą. Serce nie musi widzieć? Cóż, tu odpowiedź zależna od stopnia, nawet schodowego, na którym miłość :).
No to wszystko w miniaturze, doborze słów idealnym, wagą raz w dół raz w górę, huśtawka nagła i pytania bo przecież o przyszłość chodzi, trojga, niewiadomą.
I bardzo ciekawe, byłej pary na niego i na nią spojrzenie z naprzeciw. Kolejne dźwięki fortepianowe spod serc jakby ale bez nut, całymi dłońmi uderzanie bo mocne tak
z jej strony. On, paluchem jednym tylko coś tam stuk puk :).
W sumie dobrze że się rozstali, ona znajdzie chociaż to co już znalazła, nie wiadomo co to.
Bo wciąż połączona blisko jakby przewodem do zasilania, z przeszłością gdzie inny "on", który bywa ale nie jest... który "do widzenia" a głos wokoło wciąż. Jednocześnie "on", nic do "ona" byłej nie czujący. Bo coś nowego czy prawdziwe coś? Nie zastanawia się, po prostu czuje i żyje tym co czuje teraz, bo inna ona. Ale nie dostrzega, że była "ona" też wciąż w nim tkwi, jej słowa wciąż wracają i dostrzega co "ona" widzi w nowej "jego" jej.
Ciekawie ukazana sytuacja i promyków możliwości aż dużo i hoho :). No to "kapito" rozwala prostotą tak głęboką, że usta same otwierają się :).
Piękne, realne, prawdziwe. I pozdrawiam :).
P.S. Dochodzę do siebie po wcześniejszym Twym tekście, "wojna nie ma w sobie nic z kobiety", którego tytuł zmieniony na "nie mam w sobie nic z kobiety". Sprawdzę za chwilę czy o to chodzi, o sam tytuł :). Jeżeli tylko, prościej i lepiej oddaje to co w utworze i pasuje bdb. Bo treść... może kiedyś tam, pod nią :).
Niczyja dnia 30.05.2018 22:51
Będę wulgarna.
Faceci myślą fiutem... To prawda stara jak świat.
Wystarczy, że poczują chuć do nowej suki, stara już idzie w odstawkę. I nieważne, że są razem lub tworzą długoletni nawet związek. Gdy pojawia się perspektywa umoczenia lub regularnych umoczeń, nie liczy się nic. Płacz, rozpacz porzuconej, przyjaźń która pozostała gdy gorączką uczucia przygasła.
Liczy się tylko nowa suka.

Tak jak tutaj, ona go nadal kocha i jest zazdrosna, a on ma ją głęboko w dupie. Ona łudzi się nadzieją, że coś może jeszcze kiedyś...a on już jest w innej dziurze. Obcej i przez to kuszącej.

To tyle z mojej strony.
retro dnia 05.06.2018 13:14 Ocena: Bardzo dobre
Ciekawie opisane relacje między ludźmi, gdy już między nimi nic nie ma. W każdym razie nie powinno być, ale nadal coś się tli. Dobrze oddana niezręczność towarzysząca ich spotkaniu. Osób, których kiedyś łączyła miłość, a którzy nadal się spotykają po to, aby utrzymać pozory przyjaźni.

Dobrze skomponowany kawałek.
stawitzky dnia 05.06.2018 20:04
Dziękuję za odwiedziny!
Proza: Górna Półka
Proza: Dolna Półka
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Zola111
20/10/2018 01:42
Abi, ja tutaj nie mam problemów z treścią, rozumiem, ze… »
Zola111
20/10/2018 01:07
Domofonie, piękna refleksja o niewystarczalności słowa.… »
Zola111
20/10/2018 00:48
Dod, wiem, że chciałeś oryginalnie, bo czternastka to… »
ghost--writer
19/10/2018 20:55
Na początku mała uwaga: nie powinno być wczesnym?… »
allaska
19/10/2018 20:00
Berele, dziękuję. To fajnie, że ogólnie przypadł tekst. »
Zola111
19/10/2018 17:25
Berele, dziękuję bardzo. Cieszy mnie, że zwróciłeś uwagę… »
dodatek111
19/10/2018 16:09
Wiersz jest przekazem, którego źródłem są myśli piszącego.… »
dodatek111
19/10/2018 15:59
Miło mi Anno. Pozdrawiam:) »
pociengiel
19/10/2018 15:05
Dzięki. Tak już mam. Mętki. »
introwerka
19/10/2018 14:54
Zolu, dołączam się do pochwał: jest pięknie,… »
introwerka
19/10/2018 14:50
Berele, Dokładnie taki miałam zamysł, czemu dałam wyraz w… »
introwerka
19/10/2018 14:47
Darconie, dziękuję bardzo za odwiedziny i ciepłe słowa :)»
JOLA S.
19/10/2018 13:34
Napoleon nie znosił rozpolitykowanych kobiet. Bez ich pomocy… »
Berele
19/10/2018 13:20
Wybory to targowisko, gdzie towarem bywa abstrakcja. Oprócz… »
Berele
19/10/2018 13:05
Subtelnie opowiedziana historia rozczarowania. Zamiast… »
ShoutBox
  • allaska
  • 19/10/2018 19:58
  • Dobry wieczór. Mam wielką prośbę do Redakcji poezji. Czy można prosić o dodanie przed tytułem mego tekstu słowa luźne, luźne refleksje. Będę niezmiernie wdzięczna. Pozdrawiam :)
  • Esy Floresy
  • 19/10/2018 13:57
  • Jeszcze tydzień, by wierszem wspomnieć, o tych, którzy zostali z nami w swoich wierszach: [link]
  • mariaczekanska
  • 19/10/2018 11:39
  • ok, super! Patrzyłam tylko na aktualności :)
  • Zola111
  • 18/10/2018 22:08
  • Mario, spójrz trochę wyżej na "Konkursy" lub wejdź na forum dyskusyjne.
  • mariaczekanska
  • 18/10/2018 20:06
  • nie umiem odnaleźć tego zaśrodkowania :(
  • Zola111
  • 17/10/2018 23:32
  • Zaśrodkowanie#29 czeka na Wasze wiersze, Poeci.
  • chawendyk
  • 15/10/2018 12:42
  • hmm... autohipnoza
  • mike17
  • 14/10/2018 12:31
  • A tu namiary do głosowania : [link]
  • mike17
  • 14/10/2018 12:30
  • Jeszcze 10 dni pozostało ,by oddać swój głos w MUZO WENACH 6, konkursie dla prozaików. Wynagrodźcie swoich faworytów. Czytajcie i głosujcie, naprawdę warto docenić ich trud :)
Ostatnio widziani
Gości online:12
Najnowszy:qsmer
Wspierają nas