Wilk - Marian
Proza » Przygodowe » Wilk
A A A

   – Wczoraj zastrzelili w górach wilka – powiedział sklepikarz do Mikołaja, wydając mu resztę. – Zima idzie, więc wilki będą ściągać bliżej wsi – dodał.

   – Jak to było pod wieczór, na Jodłowej, to ja słyszałem ten strzał – powiedział Mikołaj. – A duży był ten wilk?

   – Normalny, ale chyba stary, bo łeb miał biały – odpowiedział sklepikarz.

   – O! To był mój znajomy – powiedział Mikołaj.

   – E! Nie pieprz! Ty masz znajomego wilka? – zadrwił sklepikarz.

   – A mam – obruszył się Mikołaj i wyszedł ze sklepu.

   Mikołaj był miejscowym pijaczyną mieszkającym w starym, drewnianym domu na skraju wsi. Odziedziczył go po rodzicach i strzegł przed zakusami siostry mieszkającej podobno gdzieś na Pomorzu. We wsi nigdy jej nie widziano i wątpiono nawet w jej istnienie, ale Mikołaj mówił, że jest to „chytra franca” i że domu jej nie odda. Mikołaj był podobno rozwiedziony. Pracował przez kilka lat na Śląsku i podobno tam ożenił się, i miał nawet córkę. Na ojcowiznę wrócił jednak sam i żadne kobiety nigdy go nie odwiedzały. Listonosz też nie pamiętał, żeby nosił do Mikołaja jakieś listy od kobiet. Mikołaj znał się na elektryce i mógłby pracować, i mieszkać w mieście. Mieszkał jednak w swoim starym domu i pracował dorywczo na budowach lub pomagał sąsiadom w polu. Pracował też w lesie oraz zbierał grzyby, jagody i poroża. Miał niewiele pieniędzy, ale radził sobie i nie zadłużał się. Po pracy pił lub spał i przez to spanie dorobił się przezwiska "Borsuk". Jego nazwiska nie znał chyba nikt, imię niewielu, ale Borsuka znał każdy. Borsuk nigdy nie pił sam i pił niewiele, bo miał słabą głowę. Pił dopóki mógł, potem zostawiał kompanów, zwijał się gdzieś w kącie i zasypiał. Kolegów do picia miał dużo, bo chętnie stawiał, nie był agresywny i opowiadał nieprawdopodobne historie. Wystarczyły mu dwa kieliszki, by snuć opowieści o zdarzeniach, których ponoć był uczestnikiem lub świadkiem. Kumple znali już te historie na pamięć, ale zawsze chętnie słuchali ich kolejny raz. Nalewali mu wódki i zagadywali:

   – Opowiedz nam Borsuk, jak to było z tym boleniem.

   – Jak było, tak było – złościł się trochę, ale zaczynał opowieść.

   Podobno, będąc w wojsku, poszedł Borsuk któregoś dnia z kolegami nad Wisłę, wykąpać się. Skoczył do wody, uderzył w coś głową, stracił przytomność i omal nie utonął. Na szczęście w porę go wyłowiono i ocucono. Okazało się, że uderzył głową prosto w bolenia, który tego uderzenia nie przeżył i wypłynął tuż obok.

   – A duży był ten boleń? – pytali zawsze koledzy na końcu opowiadania.

   – No, z metr miał – odpowiadał Borsuk.

   – Ostatnio mówiłeś, że miał pół metra – drążyli koledzy.

   – No, może metra nie miał, ale na pewno więcej niż pół – upierał się Borsuk.

   – Bolenie takie duże nie rosną – mówili co więksi znawcy ryb.

   – W potokach nie, ale w Wiśle tak – upierał się Borsuk.

   Jeszcze dziwniejsza była opowieść o spotkaniu z Gomułką. Borsuk podobno służył w wojsku w Warszawie, w jednostce ochraniającej rząd i rządowych dostojników. Kiedyś latem razem z kolegą dostali przepustkę na dwanaście godzin. Było to za mało czasu, żeby pojechać do domu, ale wystarczająco dużo, żeby pójść w miasto i upić się. Kupili więc butelkę wódki i poszli do Parku Łazienkowskiego. Usiedli w ustronnym miejscu na ławce i zaczęli pomalutku raczyć się wódką, wolnością i słońcem. Nagle na alejce pojawił się, idący w ich kierunku... Gomułka, prowadząc na smyczy pieska. Było już za późno na ucieczkę, więc schowali niedopitą butelkę w trawie za ławką, poprawili mundury i zasalutowali jak należy.

   – Co chłopaki? Odpoczywacie? – zagadnął pierwszy sekretarz i przysiadł się.

   – Odpoczywamy towarzyszu pierwszy sekretarzu – odpowiedział Borsuk, bo kolega zaniemówił z wrażenia.

   – I wódkę sobie popijacie – Gomułka wskazał na źle ukrytą butelkę. – Jaka to jest wódka?

   – Strażacka – odpowiedział Borsuk.

   – Strażacka, to znaczy jaka? – pytał dalej sekretarz.

  – Zwykła, taka z czerwoną kartką. Dlatego mówi się na nią strażacka – wyjaśnił Borsuk. – Chce towarzysz sekretarz spróbować – zaproponował i od razu spocił się ze strachu.

   – Spróbuję – zgodził się Gomułka.

   – Ale my nie mamy kieliszków. Pijemy z butelki – usprawiedliwił się Borsuk.

   – Nie szkodzi. Dawajcie – odpowiedział sekretarz.

Pociągnął trochę, pochwalił smak, podziękował i ruszył dalej.

   – Tylko uważajcie, żeby jakiś oficer was tu nie złapał – powiedział na pożegnanie.

Po tej opowieści słuchacze zawsze dopytywali:

   – Jak był Gomułka ubrany?

   – Miał taki jasny, szeroki płaszcz z gabardyny – odpowiadał Borsuk.

   – Z gabardyny? W lato? Na spacerze? – nie dowierzali.

   – Zawsze taki nosił, bo pod nim miał kamizelkę kuloodporną – wyjaśniał fachowo Borsuk.

   Ludzie śmiali się z borsukowych opowieści o jego służbie w wojsku, zachęcali go do opowiadania kolejnych, ale nie wiedzieli, na ile były one prawdziwe. Coś jednak prawdy w nich było, bo każdego lata przyjeżdżał do Borsuka autem na warszawskich numerach starszy pan i gościł przez kilka dni. Borsuk nie pokazywał się wtedy we wsi, światła w jego domu nie gasły do późna, a przez uchylone okna słychać było głośne rozmowy i stare wojskowe piosenki. Potem gość wyjeżdżał, a Borsuk wracał do wiejskich kolegów i swoich opowieści.                  Sklepikarz, pokpiwając z Borsukowej znajomości z wilkiem, nie mógł więc być pewny, czy on nie mówił prawdy. Borsuk znał las jak nikt i niejednego wilka spotkał, więc może i tego z białą głową też. Prawdopodobnie sklepikarz rozpowiadał o tej rozmowie, bo za kilka dni zaczepiło Borsuka przed sklepem dwóch drwali.

   – Cześć, Borsuk! Zrobimy jakąś flaszeczkę?

   – Zawsze możemy zrobić – zgodził się Borsuk. – Ale ja forsy nie mam przy sobie.

   – No, co ty! Nie obrażaj nas! – odpowiedzieli i zaraz jeden z nich przyniósł ze sklepu butelkę.

Puknął dłonią w denko, odkręcił nakrętkę i pociągnął łyk.

   – Twoje zdrowie Borsuk! – powiedział i podał mu butelkę.

   – Zdrowie – odpowiedział Borsuk, łyknął wódki i podał butelkę dalej.

   – Ty Borsuk podobno znałeś tego wilka, co to go tydzień temu zastrzelili – zagaił fundator wódki. Borsuk jakby nie dosłyszał pytania i siedział na przysklepowym murku gmerając patykiem w piasku. Fundator znowu przepił do Borsuka i nie dawał za wygraną:

   – No jak to było z tym wilkiem? Znałeś go czy nie, bo sklepowy mówi, że to bajki.

Alkohol i zaczepka zadziałały i Borsuk zapytał:

   – Pamiętacie, jak dwa lata temu w lutym nasypało tu ponad metr śniegu?

   – No pewnie! Chyba ze dwa tygodnie żadne auto tu nie dojechało – potwierdzili.

   – Jak śnieg trochę osiadł, poszedłem na Bukową Górę za rogami – ciągnął swoją opowieść Borsuk.

   Poszedł więc Borsuk w rozpadliny Bukowej Góry, szukać jelenich poroży. Chodził cały dzień, ale znalazł tylko jeden mały róg. Zapędził się za daleko i zmierzch złapał go w lesie. Na dodatek nadciągnęła gęsta mgła i każdy kolejny krok stawał się jakby krokiem w pustkę. Zdecydował się więc nocować w lesie. Znalazł dawno nieużywany przez drwali schron, odwalił śnieg od wejścia i wymościł grubo jedliną. Rozpalił ognisko, ale mokre gałęzie dawały więcej dymu niż ognia. Noc zapowiadała się ciepła, więc zrezygnował z ogniska, wsunął się do schronu, zastawił wejście gałęziami i usnął. Przez sen zdawało mu się, że coś chodziło w pobliżu i przez moment zawiało do środka chłodem, ale potem od nóg objęło go ciepło i spał spokojnie. Obudził się nad ranem i poczuł, że jest mu ciasno. Próbował się obrócić i wtedy coś cicho warknęło i poruszyło się przy jego nogach. Borsuk myślał, że śni i ponowił próbę. Drugie warknięcie było już głośne i na tle wejścia do schronu pokazały się uszy. Borsuk zamarł. Zrozumiał, że już nie śpi, że dzieli leże z czymś, co warczy, ma uszy i blokuje mu wyjście. Bardzo powoli, starając się oszukać nieproszonego gościa podniósł głowę i wytężył wzrok. Prawie na jego nogach, zwinięte w kłębek leżało duże zwierzę.

   – Pies czy wilk? – przebiegło Borsukowi przez myśl.

Zwierzę poruszyło się znowu, odwróciło łeb i teraz Borsuk widział już wyraźnie wpatrzone w niego żółte oczy... wilka. Patrzyli na siebie przez chwilę, która Borsukowi wydała się wiecznością. Potem wilk wyszczerzył wielkie kły, warknął czy szczeknął człowiekowi prosto w twarz i wyskoczył na zewnątrz. Borsuk bezwiednie też wyskoczył ze schronu. Wilk stał w pobliżu. Był wysoki w kłębie, szary, ale łeb miał prawie biały. Znowu patrzyli na siebie przez chwilę. Potem wilk jeszcze raz wyszczerzył zęby i pobiegł pomiędzy drzewa w dół stoku. Wtedy z Borsuka odpłynęły wszystkie siły. Usiadł tam gdzie stał i siedział tak długo, aż zimno ciągnące od ziemi przywróciło go do rzeczywistości. Wstał, otrzepał się ze śniegu i ruszył w drogę do domu. Szedł jak w malignie, a przed oczami przesuwały mu się obrazy dzisiejszego poranka. Uszedł już daleko, gdy przypomniał sobie, że nie zabrał znalezionego wczoraj rogu. Zatrzymał się, ale strach nie pozwolił mu wrócić.

   – Po powrocie do wsi kupiłem zaraz flaszkę wódki i wypiłem ją po drodze do domu. Upiłem się i spałem do następnego rana – zakończył Borsuk swoją historię.

   – Borsuk! Ta historia o wilku jest tak samo nieprawdziwa jak ta o boleniu. Ani boleń nie miał metra, ani ty z wilkiem nie spałeś – zakpił fundator wódki.

   – Jak nie wierzysz, to nie musisz – obruszył się Borsuk i odszedł bez pożegnania.

   Historia o wilku z białym łbem nie poszła jednak w zapomnienie i któregoś dnia sąsiad niby to przypadkiem zaszedł do Borsuka. Zapalili, porozmawiali trochę o tym i o owym, aż w końcu sąsiad zapytał:

   – Prawdę mówiłeś przy sklepie o tym wilku?

   – Prawdę – odpowiedział Borsuk. – A jeszcze ci powiem, że widziałem tego wilka i drugi raz.

   – Gdzie? Kiedy? – zainteresował się sąsiad.

  – Tu niedaleko, przy drodze do Białego. To było zeszłej jesieni. Akurat szedłem do Antka pomóc mu przy świniobiciu. Wtedy ten wilk wyskoczył z parowu, stanął na drodze, popatrzył na mnie i posznurował do lasu. To był ten sam wilk, z białym łbem – zakończył Borsuk.

   –Ty Borsuk chyba wtedy szedłeś już od Antka i pewnie przy tym świniobiciu nieźle pociągnęliście samogonu – zakpił sąsiad. – Ja chodzę po lesie od dzieciaka i wilka widziałem tylko jeden raz z daleka, a ty widujesz go co chwilę jak kumpla.

   – Jak nie wierzysz, to po co pytasz? – odburknął Borsuk.

   – No, nie złość się – powiedział sąsiad na pożegnanie.

   Po tej historii ludzie ze wsi zaczęli traktować Borsuka jak niegroźnego głupiego. Znali jego opowiadania o boleniu, o Gomułce i wiele innych, ale to były historie z dawnych lat, działy się gdzieś daleko i dlatego traktowali je jak bajki. Opowiadanie o wilku było nowe, dotyczyło ich świata i brzmiało jeszcze bardziej nierealnie niż wszystkie poprzednie. Rozmawiali więc z Borsukiem niby to normalnie, a jednak zawsze w końcu zagadywali o wilka i docinki na ten temat były na porządku dziennym. Borsuk nie odpowiadał na zaczepki, ale z czasem zaczął unikać ludzi i przestał popijać z byle kim.                                                                                               Tymczasem nadszedł kolejny sezon na zbieranie rogów. Borsuk jak co roku chodził po sobie tylko znanych miejscach i któregoś dnia zajrzał w rozpadliny Bukowej Góry. Schodząc po zboczu, poczuł nagle, że nie jest sam. Rozejrzał się i miedzy skałami zobaczył... wilka z białym łbem. Był o kilkanaście kroków i stał z pochylonym łbem, z położonymi uszami, gotowy do ataku. Borsuk znieruchomiał i nie wiedział, co robić. Stał i patrzył. Wilk powoli podniósł łeb, położone uszy też się podniosły, a jego pysk przybrał jakby wyraz zdziwienia. Przestał wpatrywać się w Borsuka i powęszył w śniegu.

   – No co? Nie poznajesz mnie? – wyszeptał Borsuk i zrobił krok do przodu.

Wilk znowu znieruchomiał, położył uszy i wyszczerzył ostrzegawczo kły. Stali tak chwilę bez ruchu, potem wilk warknął i jak przed laty pobiegł pomiędzy drzewa w dół stoku.

   – To nie ciebie zastrzelili! Są na to za chudzi w uszach! – krzyknął za nim Borsuk.

Postał jeszcze chwilę, popatrzył na świeże wilcze tropy i ruszył w drogę do domu.

  – Gdzie to łaziłeś? Za rogami? – zaczepili go drwale próbujący uruchomić zdezelowany traktor na leśnej drodze.

   – Za rogami – odpowiedział.

  – I co? Nic nie znalazłeś? Starzejesz się – dogadywali. – A może spotkałeś tego wilka z białym łbem? – przygadał któryś i wszyscy wybuchli śmiechem.

   – E tam! Przecież wiecie, że go jesienią zastrzelili – odpowiedział Borsuk i poszedł dalej.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Marian · dnia 07.08.2018 09:09 · Czytań: 408 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 8
Komentarze
AntoniGrycuk dnia 07.08.2018 12:41
Mimo iż historia jest prosta, niemal banalna, to czytało się wyjątkowo dobrze. To zasługa stylu.
W zasadzie nie mam wiele do powiedzenia na temat tego tego, że jest dobry. Może ze dwa razy zauważyłem brak przecinka i to w zasadzie tyle. Tylko że czytałem naprędce i mogłem sporo przegapić.
Kiedyś wcześniej czytałem jakiś Twój tekst i tamten, z tego, co pamiętam, nie za zachwycił mnie. Z tym jest inaczej. Może nie tyle mnie zachwycił, co dostrzegłem kunszt.
Zobaczymy, jaki będzie następny.

Pozdrawiam
22227 dnia 07.08.2018 14:44
Fajne opowiadanko i wbrew pozorom to nie takie proste, napisać proste i ciekawe opowiadanie.
Milena1 dnia 08.08.2018 22:06 Ocena: Bardzo dobre
Mówiąc szczerze - wciągnęło mie. Lubię taki styl, trochę siermiężny ale przez to bardzo naturalny.
Coś w stylu Stachury.
Pozdr. :)
Marian dnia 09.08.2018 09:59
Dziękuję Wam wszystkim za odwiedziny i komentarze.

Cieszę się, że mój tekst sie Wam podobał.
Do Stachury to mi daleko, ale postaram się jeszcze coś napisać. :)
Pozdrawiam.
Carvedilol dnia 11.08.2018 22:38
Marian

Podoba mi się gawędziarski sposób narracji. I tzw. [i]swojskie klimaty[i].
Pozdrawiam
Carvedilol
Marian dnia 12.08.2018 10:40
Dziękuję Carvedilol za wizytę. Czasem lubię sobie tak pogawędzić.
Pozdrawiam.
JOLA S. dnia 12.08.2018 11:43
Witaj Marianie,
ruszasz na szlaki, bo monotonię codzienności pragniesz zastąpić czymś niezwykłym, Szczepan napisał w komentarzu i miał rację.

Dobry tekst, przeczytałam z przyjemnością.

Serdecznie pozdrawiam. :)
Marian dnia 14.08.2018 19:42
Jola, co za spotkanie!
Dzięki za wizytę i pozdrawiam.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Marek Adam Grabowski
16/07/2019 19:25
Tematyka nie dla mnie, ale doceniam wysoki poziom twojego… »
Miladora
16/07/2019 18:21
Umknął mi Twój wiersz, a nie powinien, więc dobrze, że Alos… »
SzalonaJulka
16/07/2019 12:52
alos, dziękuję. Celnie rozszyfrowane. Tak, chyba o to mi… »
Hubert Z
16/07/2019 08:14
Cieszę mnie, że się podoba. »
Hubert Z
16/07/2019 08:13
Dzięki wiosno. Pozdrowionka »
Dobra Cobra
15/07/2019 23:12
Madawydar, Jak celnie się domyslasz to tylko opowiesc.… »
Marek Adam Grabowski
15/07/2019 22:25
Chodziło mi o to, czemu zabił i co łączyło go z tą… »
PrzemeK155J
15/07/2019 20:39
Pod koniec chciałem nieco wspomnieć o naszym trybie życia,… »
StalowyKruk
15/07/2019 18:04
Dziękuję. Pracuję nad rozdziałem drugim, ale jak zwykle… »
22227
15/07/2019 17:57
Ciekawy tekst, tylko z tym mózgiem to o wiele bardziej… »
DanielKurowski1
15/07/2019 16:11
Komentarz dopiero po miesiącu, ale sesja nie wybacza.… »
czarnanna
15/07/2019 15:36
Bardzo dziękuję za odkurzenie mojego tekstu, Antoni :) Od… »
czarnanna
15/07/2019 15:31
Cieszę się, że rymowanka wpadła Ci w oko/ucho :D Lubię… »
wiosna
15/07/2019 15:14
I jeszcze rymy wewnętrzne:) Lubię czasem się tak pobawić,… »
wiosna
15/07/2019 15:02
Ładnie o wiośnie:) »
ShoutBox
  • czarnanna
  • 16/07/2019 23:44
  • Hej Michale przelatujący stolicę :D wakacyjne pozdrowienia!
  • mike17
  • 15/07/2019 15:55
  • Przelotem w stolicy, na dobre wrócę pod koniec sierpnia. Pozdrawiam Was i życzę dobrych, udanych tekstów, no i wakacji rzecz jasna :)
  • czarnanna
  • 14/07/2019 14:53
  • Miłej niedzieli! Leniwej lub aktywnej (co kto woli) :D
  • czarnanna
  • 14/07/2019 14:46
  • Naturalnie, Antoni!
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 23:28
  • I mam nadzieję, że pochwalisz się efektami?
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 23:03
  • No, tego jeszcze nie grali :) Super mi miło! Tylko uważaj, bo sporo w tej mojej muzyce jest niepokoju, czy wręcz krzyku, jak w niektórych. Choć uważam, że tylko kilka jest naprawdę dobrych.
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:59
  • Super!!! Bardzo mi się podobają serio, chyba będę do nich malować :D
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 22:56
  • Albo zupełnie moje, albo te z opisem Projekt to z zespołem sprzed lat.
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:50
  • Ale to te wszystkie utwory są Twoje?!
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:41
  • Antoni, bardzo intrygująca ta Twoja kompozycja. Gratuluję :)
Ostatnio widziani
Gości online:15
Najnowszy:lioioi
Wspierają nas