Miejsce przeznaczenia (fragment) - Asocjacja
Proza » Inne » Miejsce przeznaczenia (fragment)
A A A

Poznałam go na wycieczce studenckiej. Po pierwszym semestrze drugiego roku studiów dwóm najlepszym grupom uczelnia zafundowała dwudniowy wypad do Odrodzenia. Mieliśmy po dwadzieścia lat. Autobus podjechał pod uczelnię. Zajęłam miejsce, plecak położyłam na podłodze, pod nogami. Po chwili zawisłam w powietrzu, ktoś wziął mnie na ręce i zanim się zorientowałam, bez ceregieli zrzucił mnie na ziemię w sam śródek rozbawionej grupy oczekującej na sygnał do odjazdu. Szybko odszedł. Nie namierzyłam śmiałka. Jechałam na ostatnim siedzeniu, ściśnięta jak śledź w beczce.
Do schroniska dotarliśmy pod wieczór. W półmroku dużego pomieszczenia młodzież bawiła się w podgrupach, ktoś grał na pianinie. Usiadłam na ławce pod ścianą. Zaczynały się tańce i dziecinne zabawy.
Wróciłam do czasów z dzieciństwa, kiedy wieczorami siedziałam samotnie na piętrze w ciemnym korytarzu i prułam sweterek Anki, a z nitek skręcałam czerwone piłeczki.

- Chodź potańczyć, nie siedź tak - chłopak chwycił mnie za rękę i wprowadził w wir zabawy.
W tańcu lekko mnie przytulił, poczułam się bezpieczniej. Ni stąd ni zowąd, od zawsze pełna obaw, wpadłam w panikę. Bałam się odrzucenia.
- Jest późno, jestem zmęczona, umyję tylko zęby i idę spać - uciekałam.
Zgodził się, podziękował i zostawił mnie na środku parkietu.
Kiedy kończyłam wieczorną toaletę jeden z uczestników wycieczki wszedł do łaźni i stanął przy umywalce za niewielkim przepierzeniem.
- Podejdź tu i umyj mi plecy - z pogłosem wody w ustach jakiś człowiek prosił o pomoc.
Nie chcąc nikomu przeszkadzać szybko zgarnęłam przybory do mycia i skierowałam się do wyjścia.
- Do ciebie mówię, nie słyszysz? - głos znad umywalki ponaglał.
Rozglądnęłam się, wokół ziało pustką.
- Do mnie mówisz? - wydusiłam z siebie i struchlałam, od samego początku mogłam nie zauważyć znajdującego się w miejscu akcji ukrytego amatora higieny osobistej.
- Tak, do ciebie.
Co za tupet! Dość miałam wrażeń z pokręconego dnia. Na jedno zawołanie, na zakończenie dziwacznych, cholernych wydarzeń miałam jeszcze odgrywać koleżeńską rolę siostry miłosierdzia?
- Nie bądź śmieszny. Musisz myć plecy, tarzałeś się gdzieś? Nie będę tego robić. - Poczułam niesmak.
- Namydliłem już gąbkę, proszę - nie ustępował.
Popatrzyłam na jego plecy, przede mną około pół metra kwadratowego do umycia. Wzięłam gąbkę, przetarłam dwa razy, myjka z moją pomocą wypadła mi z ręki i upadła na podłogę.
- Wytrzyj - podał mi ręcznik.
Rzuciłam mu na głowę, zwinęłam chorągiewkę i wyszłam.
W ciemnej sali znalazłam wolne łóżko. Nie bujałam w obłokach.

Na drugi dzień dotarło do mnie, że wykidajło, tanecznik i czyścioszek to ta sama osoba.
- Umówisz się ze mną? - uśmiechnęło się do mnie ponad sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu i dziewięćdziesiąt kilo wagi.
- Może - okazując brak zainteresowania cicho przyjęłam kuszącą propozycję kandydata na męża. Moje wewnętrzne ja rwało mi struny głosowe na strzępy. Tak, tak!

Droga do założenia rodziny była jednak długa. Chłopak wyjechał do innego miasta. Przez dwa lata widywaliśmy się sporadycznie. Ukończyliśmy studia. Wrócił.
Po roku małżeństwa spodziewałam się dziecka. Ciężko przechodziłam ciążę. Wymiotowałam, dokuczały mi bóle brzucha. Oboje pracowaliśmy. Przed wyjściem do pracy mąż wypychał mnie z łóżka, osuwałam się na podłogę. W łazience siadałam na sedesie, głowę trzymałam nad umywalką, żeby uspokoić żołądek piłam wodę z kranu. Dochodzenie do siebie zajmowało mi około pół godziny. Mąż nie tolerował spóźnień, wytykał mi opieszałość, musztrował. W następnych dniach zamiast korzystać z łazienki w pierwszej kolejności, kopniakiem wymiatał mnie z łóżka o te pół godziny wcześniej. Niejednokrotnie uderzeniami kijem po nogach wymuszał szybsze poruszanie się. Nie troszczył się ani o mnie, ani o nienarodzone dziecko.
Pewnego dnia zauważyłam, że szafka na ręczniki jest za słabo przymocowana i może w każdej chwili runąć. Powinna stać na podłodze, takie miała przeznaczenie, nie mogła swobodnie zwisać nad węższym regałem. Nie zabezpieczył. Wykrakałam. Szafka spadła na mnie, trafiłam na miesiąc do szpitala na podtrzymanie ciąży.
W szpitalu odwiedziła mnie ciocia Helutka, przywiozła moje ulubione ciasteczka i soki do picia. Długo rozmawiałyśmy.
- Maju, niepotrzebnie ratujesz ciążę. Jak coś zaczyna lecieć, niech leci. Zobaczysz, nic z tego nie będzie.
- Jeszcze spróbuję, ciociu - przekonywałam, że wszystko jest w porządku.
Nikomu nie powiedziałam o przemocy i niefortunnym wypadku.
- Szczęśliwego rozwiązania - pożegnałyśmy się bez entuzjazmu.

Urodziłam martwą dziewczynkę. Ze szpitala odbierali mnie Anka z Markiem i mój mąż z wielkim naręczem kwiatów.
- Co, bije cię? - z kąśliwą satysfakcją syknęła mi do ucha Anka, zauważyła ślady na nogach.
- Nie, uderzyłam się o przewrócony taboret - bez wahania wymyśliłam szczerą odpowiedź.
Przed wyjazdem do domu wstąpiliśmy do Marków. Położyłam się na tapczanie. Nie mogłam opanować płaczu.
- Czego ryczysz? Powinnaś się cieszyć! Myślałam, że jesteś hermafrodytą - z wściekłością poinformowała mnie o swoich wieloletnich podejrzeniach Anka. Zdębiałam.
- Wyjeżdżamy, natychmiast - spokojnie przedstawiłam swoję decyzję mężowi. Marek nie mógł dowiedzieć się o zajściu.

Po pięciu miesiącach znowu zaszłam w ciążę.
- Miałeś uważać, nie jestem gotowa - zaatakowałam męża pretensjami.
- Lekarz mi powiedział, że powinnaś mieć dziecko. Szybciej dojdziesz do jako takiej równowagi psychicznej - oświadczył i więcej na ten temat nie rozmawialiśmy.
Urodziłam zdrowego chłopczyka.
- Widzi pani jajucha? - zapytała położna.
- Tak - odparłam.
- To ma pani syna! - Delikatnie ułożyła obok mnie dziecko.
Nareszcie! Zawsze chciałam mieć kogoś małego, żywego, prawdziwego i czystego. Byłam szczęśliwa. Z okazji narodzin dziecka nie otrzymałam od męża nawet uśmiechu. Nic to, drobiazg. Trzymałam w objęciach najmilszy, najukochańszy, najdroższy skarb. Zawojował moje życie.
Lekarz prowadzący odprowadził nas do drzwi szpitala. Pogładził główkę mojej kruszynki.
- Nie ma żadnej wątpliwości, to jest pańskie dziecko - poinformował męża o istotnym dla dziejów świata odkryciu.
W "Syrence" kręcąca się jak piskorz Anka z nieukrywaną przyjemnością przywołała mnie do tablicy.
- Chciałaś mieć ten wrzód na dupie, to będziesz go sobie sama wychowywała - zaryzykowała osiemnaście lat starsza ode mnie kobieta. Nie chciała zostać babcią. Zamilkłam na ponad rok.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Asocjacja · dnia 22.09.2018 11:22 · Czytań: 119 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 2
Komentarze
JOLA S. dnia 22.09.2018 12:02
Tak, bez dzieci nasze życie byłoby smutniejsze i gorsze. Mam świadomość, że nie wszyscy myślą podobnie, ale to temat rzeka.
Nie ma odpowiedzi na wiele pytań i Twój tekst to potwierdza.

Tytuł intryguje. Ciekawa jestem w jakim kierunku pójdzie opowieść. Oczami duszy widzę, że będzie wielowątkowa. Wskazuje na to ilość sygnałów.
Podoba mi się swobodny tok narracji. Robi wrażenie, że trzymasz się powziętego tematu. Nie jest on łatwy kobieta wychowująca samotnie dziecko, niby wszystko było... Ale nie spoczniesz i ja to wiem. W mojej ocenie tekst zapowiada się dobrze i oby tak dalej.


Cóż, pozostawiam Cię, Asocjacjo, z Twoją walizką. :)

Pisz to co myślisz , bez skrupułów, unikaj banałów.
Masz dobry instynkt, wyobraźnię i na dodatek jesteś kobietą.
Chociaż mężczyźni też dobrze sobie radzą w tzw. kobiecej literaturze.
Pierwszy z brzegu, jaki wpada mi do głowy,:) to Eric - Emanuel Schmitt w "Kobiecie w lustrze".
Pouczająca lektura i dziw bierze, że Autorem jest facet. Polecam.

Serdeczności. :)

JOLA S.
Asocjacja dnia 22.09.2018 15:41
Jolu, już miałam zrezygnować, wspomnienia ranią silniej. Zostawiasz mnie z walizką... Uśmiechnę się do Ciebie :) i podejmę wyzwanie, na razie pióro zatrzęsło mną. Dziękuję za Twoje bycie ze mną, za serdeczności i zrozumienie.
Uściski
Asocjacja :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
DanielKurowski1
23/02/2019 13:14
Cóż, też mi się podobało, nawet bardzo, mimo że to tylko… »
DanielKurowski1
23/02/2019 13:02
Wybacz, że czytam Twój tekst dopiero teraz, ale lepiej późno… »
Zingara
23/02/2019 10:27
Dziękuję usunę zbędności :) pozdrawiam »
introwerka
23/02/2019 01:07
Monko, Twój wiersz jest jak matrioszka, jak materia, z… »
Marek Adam Grabowski
22/02/2019 19:24
Czyta się to całkiem fajnie. Źle jednak, że nie robisz… »
mike17
22/02/2019 18:53
Bardzo dobra rzecz o toksycznym związku. O zatrutym ludzi… »
mike17
22/02/2019 18:24
Mniej więcej wiem, o co tu chodzi, ale... Wiersz jest tak… »
Zdzislaw
22/02/2019 17:45
Tak już jest, Madawydarze. Tara nie świadczy o zawartości. »
pociengiel
22/02/2019 17:19
Dziękuję. »
Opheliac
22/02/2019 16:32
Hmmm, podoba mi się ogryzek raju (ciekawa gra słów,… »
Wiktor Mazurkiewicz
22/02/2019 16:29
22227 Czy aż taki bardzo, to nie wiem, ale miło… »
Wiktor Mazurkiewicz
22/02/2019 16:26
Przypuszczam, że Autorka za wcześnie wstawiła ten wiersz,… »
Canulas
22/02/2019 16:15
Gdyby to tak działało – pewnie. Pozdrówka. »
StalowyKruk
22/02/2019 15:24
Cześć, przyszedłem się czepiać :) To brzmi trochę… »
Madawydar
22/02/2019 13:31
Produkt regionalny zawsze smakuje inaczej, gdy się go… »
ShoutBox
  • StalowyKruk
  • 22/02/2019 14:20
  • Na panelu po prawej masz opcję "moje artykuły". Wejdź w to i powinny pokazać się wszystkie twoje teksty, a obok opcje "edytuj" i "usuń". Nie ma za co :)
  • Szysza
  • 22/02/2019 12:58
  • Witajcie jak usunąć tekst?
  • mike17
  • 21/02/2019 19:28
  • Nad tym, co by tu znów napisać :)
  • czarnanna
  • 21/02/2019 19:24
  • A nad czym Michale tak dumasz?:)
  • mike17
  • 21/02/2019 19:12
  • Słychać szelest zwojów mózgowych :)
  • czarnanna
  • 21/02/2019 19:07
  • Cześć Ludziska :) co słychać?
  • Dobra Cobra
  • 19/02/2019 08:29
  • Nie, nie napisałem.:( Ale... Udało mi się popełnić wzorcowe opowiadanie dla młodzieży, gdzie jest przygoda, dramat, miłość, zagrożenie jak i elementy dla dorosłego, bardziej wyrobionego czytelnika.
  • Usunięty
  • 17/02/2019 11:43
  • Dzięki
Ostatnio widziani
Gości online:14
Najnowszy:Roxannatar
Wspierają nas