Kraina Niekończącej się Bajki - cz.II /dc. wstępu/ - JOLA S.
Proza » Przygodowe » Kraina Niekończącej się Bajki - cz.II /dc. wstępu/
A A A
Od autora: Ciężko, ale jakoś daję radę, za moment skończy się wrzesień.:)

Kraina Niekończącej się Bajki - cz.II /dalszy ciąg wstępu/

 

— Pinokio, nie wrzeszcz, bo uszy puchną!  Nie jestem zbyt mądry, ale twój pomysł z tym oceanem to wielka porażka. Zaraz ci wytłumaczę...

 Pajacyk potrząsnął głową, żeby odzyskać jasność myślenia.

— Dotąd nie przyznawałem się, ale boję się wielkiej wody, bardziej niż skoku na bungee, więc nie wiem, w imię czego targam ciężki plecak i to po nocy. Skołowany zapomniałem telefonu, czeków i karty kredytowej, a wiesz, że nie lubię niespodzianek. Ponadto, nie sądzę, żeby nad oceanem było bezpiecznie.

Pluszak mówiąc, był poważny jak nigdy.

— To nie koniec, Pajacu. Pływasz jak kłoda i kto mnie uratuje, gdy będę tonął? Przypomnę, gdybyś jakimś cudem nie wpadł do sieci Głuptaka, to byłoby po tobie. Wystarczy, czy mam mówić dalej?

Miś skończył, ale dalej stał w mrocznym świetle wieczoru z zaciętymi ustami, parę kroków od Szybowca, mały, ale groźny.

— E tam, Misiu — odparł Pinokio. — To osobliwe, że teraz znalazłeś czas na dyskusje. Czy chcesz przez to powiedzieć, że wracamy do domu?

Pajacyk mówiąc to, czynił wszelkie wysiłki, żeby się uśmiechnąć, ale na próżno.            

— Nigdy w życiu! Ja jeszcze, tylko ...

I głos Pluszaka zginął w szumie deszczu. Pinokio wskoczył do Szybowca pierwszy. Miś z trudem wciągnął plecak na pokład Szybowca i usadowił się tuż za przyjacielem. Ptaszek wtulony w najdalszy kąt kabiny bojaźliwie rozglądał się na boki. Zamiast powitalnych gestów i śmiechów panowała sztywna, ponura atmosfera. Za oknem deszcz rozpadał się na dobre. Pluszak przyglądał się plecom Pajaca ze zmarszczonym czołem, ale po głębszym zastanowieniu zrobiło mu się głupio.

 — Pinokio, przegiąłem. Przepraszam. Nasza kłótnia niczemu nie służy, nie upadaj przedwcześnie na duchu. Owszem, ocean pachnie wielką przygodą, ale może zaczniemy od zgłębiania tajemnic ciut mniejszej wody. O, staw w Dolinie Duchów, byłby w sam raz, wydawał się całkiem ładny — Miś odezwał się niepewnie.

Pinokia zatkało. Miś czyta w moich myślach jak z nut, nigdy bym nie przypuszczał. Lepiej późno, niż wcale, pomyślał, nie dając nic po sobie poznać.

Nie masz się czym przejmować, Misiu. Przyjmuję przeprosiny. Pajacyk klasnął w dłonie i schwycił ster.

Szybowiec dostojnie zaczął się wzbijać w powietrze.

— I co, wy na to ? Lecimy do Doliny Duchów, tak? — zapytał Miś, jakby nigdy nic.

I nie czekając na odpowiedź, wydobył z plecaka mapę i ołówek.

— Ciemno jak w studni, żebym, chociaż miał latarkę. Lewą łapką, ale nie szkodzi — sapał, rysując na mapie kolejny krzyżyk.

Pajacyk zajrzał Misiowi przez ramię. O rany! Większa od niego, pognieciona, brudna, jakby czyścił nią buty i te nic niemówiące znaki. Co on majstruje i to po ciemku? Pytanie goniło pytanie, włosy na drewnianej głowie stawały dęba, aż w końcu Pajacyk nie wytrzymał:

— Do licha, Misiu! Nie męcz się! Znam drogę do Doliny Duchów, nie musimy lecieć przez Brukselę. Będzie tam staw w kształcie rogalika, plaża jak nieco wytarty chodniczek. I blisko, w przerwie obiadowej będziesz mógł wpaść do domu. Od dawna noszę ten pomysł w sobie. Lecimy, skoro jest ci wszystko jedno!

Pluszak skrzywił się.

— Pinokio, strugasz głupka i na dodatek mi przeszkadzasz. Wystawię rachunek za wszystko, twoje kłamstwa nie mogą pozostać bez echa.

A w duchu dodał: Oczywiście, gdy nadarzy się sposobność, zrobię to delikatnie, inteligentnie, ale ...

Szybowiec poruszył delikatnie skrzydłami, jakby mówił: Teraz już trzeba lecieć, powąchać powietrza, nasycić oczy.

— Wreszcie znamy cel podróży. Coś na ząb, a potem słodka drzemka — wyszeptał Miś, sięgając do kieszeni po czekoladowy batonik. Po krótkiej chwili chrupanie ucichło.

— Nie budźcie go, błagam — zaćwierkał cichutko Ptaszek. — Po raz pierwszy widziałem jak Pluszak zasypia na siedząco w pół zdania i w pół kęsa — dokończył, przysiadając na ramieniu Pajacyka.

— Ptaszku, lecimy na wschód. Wiatr sprzyja. Gwiazdy nas poprowadzą — mówiąc, Pinokio wskazał ręką na Mleczną Drogę.

Ptaszek zasalutował skrzydełkiem i stanął na warcie. Szybowiec trzymał kurs. Pajacyk zasnął oparty o ścianę kabiny.

Zbliżała się północ, na ołowianym niebie zawisł srebrny księżyc. Na pokładzie Szybowca trwała niczym niezmącona cisza.

Miś śnił o Ewie:

 

****

Październikowy dzień, słońce cudownie przygrzewa. Rozbiegany wiatr mruży figlarnie oczy i pędzi ciągle przed siebie na przekór niebu.*) On i mała dziewczynka zbierają kasztany w parku. Dla dzieci to prawdziwy skarb. Siedzący na nagrzanym pniu rudy kot, obserwuje ich bacznie, ale nie przeszkadza. Chyba coś go zaciekawiło w małych postaciach.

Spadają z drzew lśniące, brązowe owocki, trochę jeszcze niedojrzałe. Część przysiadła na żółtym piasku, w gęstwinie rudych i czerwonych liści, upojnie szeleszczącymi pod stopami. Kasztany obrodziły jak żadnego roku, wszędzie ich leży mnóstwo. Ewa je wącha, obraca w dłoniach, wydaje okrzyki zachwytu. Miś nie odstępuje jej na krok, zagląda dziewczynce w oczy. Muszę jej pilnować, stąd tylko kilka kroków do lasu, a tam może być niebezpiecznie, mruczy pod noskiem, wojowniczo zaciskając pluszowe piąstki.

 — Zobacz, Misiu, jakie ładne. Nadadzą się na krówki w białe łatki, cielęta, koniki i jeże, na mój cały leśny teatrzyk. Nóżki i kolce zrobię z zapałek.

Pluszak z ochotą dołącza do marzeń dziewczynki, rzucając od czasu do czasu jakąś wesołą uwagę.

— Ich skorupki nie wytrzymają nożyczek błyskających w twojej zwinnej rączce, ale już taki los kasztanów.

Dziewczynka chichocze, wrzucając kolejnego kasztana do koszyczka, ma ich już ze dwadzieścia. Rumiana twarzyczka  Ewy promienieje dumą, wygląda na bardzo szczęśliwą, jakby dokonała czegoś niezwykłego. Miś rzuca dziecku czułe spojrzenie. Tej sceny na pewno nie zapomni, ale zmęczenie daje znać  o sobie. Od wyjścia z domu minęło parę godzin. Opierając się o pień rozłożystego kasztana, odpływa myślami.

— Brązowe zwierzątka zamieszkają w kartonowym pudełku w niebieskie kółka, w tym stojącym na białej półce. Będę do nich zaglądała, tak jak ubiegłej jesieni i zimy — zadumę przerywa radosny szczebiot Ewy.

 Miś wybucha śmiechem i dodaje cichutko:

 — Nawet jeszcze z tornistrem na plecach, skacząc na jednej nodze, na tej w buciku ortopedycznym. Małe ręce z przejęcia będą drżały. Aż, mnie Misia, będzie zapierać zazdrość, troszkę może będę się boczył, ot tak, dla hecy. Zanim wyschną cudownym zapachem wypełnią dziecięcy pokój.

— Co mówiłeś, Misiu?

— Ależ nic takiego.

 

****

O poranku wszyscy jeszcze spali, tylko Miś się kręcił, żałośnie wzdychając przez sen.

Chyba tęskni za Ewą. Tak, są takie sytuacje w dzieciństwie, które pamiętamy do końca życia. Cudowne, odległe czasy, świeżość i wdzięk młodości, sama radość, coś nieokiełznanego*… Pluszak nie jest wyjątkiem, pomyślał Szybowiec, obniżając lot.

 Z głośników popłynęła wesoła muzyka. Pinokio poruszył się pierwszy, mrugnął rzęsami.

— Panowie, dość tego królowania, jesteśmy na miejscu, zaraz lądujemy. Słońce zapewne już pali, niebo błękitne, nie przewiduję żadnych opadów. W Dolinie Duchów nie może być inaczej — ogłosił, nie ruszając się z miejsca.

Pajacykowi nie chciało się wstawać, nos wtulił w puszysty kocyk.

Miś na dźwięk słów przyjaciela przetarł zaspane oczy i zerknął przez okienko.

 — Pinokio, powtórz, to, co powiedziałeś! Natychmiast!

Spłoszony Pajacyk nie od razu zorientował się o co Misiowi chodzi, ale przywarł twarzą do szyby. Polanę, na której lądował Szybowiec szczelnie pokrywał biały puch.

Gdy latająca maszyna dotykała kołami lądowiska, w powietrze wzbiła się biała chmura. Uszu wędrowców doszedł szum tysięcy  skrzydełek.

— Szybowcu, tylko cię spuścić z oka. Przez omyłkę wbiłeś się w Polanę Motyli, to zaledwie przedsionek Doliny Duchów. , Niewielu odwiedzających Krainę Niekończącej się Bajki o niej wie. Tu rosną cudowne rośliny, skutecznie wabiące te piękne owady. Motyle lubią ciepło, nie znoszą zimna. W najbliższy weekend temperatura osiągnie 30 kresek w cieniu! 

— Mam w nosie spiekotę, przed przegrzaniem chroni mnie futerko.

Pinokio uśmiechnął się pobłażliwie. Miś jest w głębokim szoku i trochę majaczy, ale dobrze, że nie uciekł, gdzie pieprz rośnie, pomyślał rozbawiony, ale nic nie powiedział.

Tymczasem świeżutki i wypoczęty Pluszak wyskoczył z Szybowca i stanął jak wrośnięty w trawę. Niezwykły widok go oszałamił. Patrzył szeroko otwartymi oczami na skąpaną w słońcu łąkę.

— Ach, jak przyjemnie. Nigdy nie widziałem tylu pięknych motyli w jednym miejscu. Już was lubię, wszystkie..., jesteście ulotne, jak ta chwila... — radośnie oznajmił, widząc motylka, który właśnie usiadł mu na ramieniu.

Słońce przygrzewało coraz mocniej, pogoda była iście wczasowa. Rabaty bajecznie kolorowych kwiatów wyciągały ku słońcu smukłe łodygi, rozchylały kielichy, z każdą minutą piękniały. Motyli lot nie trwał długo. Chmara białych owadów ponownie pokryła łąkę. Trawa lśniła najczystszą bielą, cała falowała. Było w tym coś widowiskowego.

— A to uparte stworzenia, zdają się strzec jakiejś tajemnicy — zauważył Szybowiec.

Płynąc po falach traw, wyglądały jak małe białe okręciki pędzone podmuchami ciepłego, przyjaznego wiatru. Nikt, oprócz nich, nie wiedział dokąd tak pospiesznie podążają.

— Dawniej nie bywało was tyle! Jesteście niczym bilet wstępu do Krainy Niekończącej się Bajki. Nareszcie jestem u siebie i wszystko tu kocham — szepnął szczęśliwy Pajacyk.

Ptaszek też nie mógł powstrzymać zachwytów, ćwierkał i ćwierkał.

— Niepotrzebnie się obawiałem, Kraina Motyli to zupełnie inny świat. Pinokio, spójrz na ten obłędny błękit i pędzące różowe obłoki, są zupełnie jak z waty cukrowej, aż ślinka cieknie — rzucił Miś, zadzierając pluszową głowę ku niebu.

— Hm, tak, co, jak co, ale niebo mam opanowane — odparł Pajacyk, zerkając na przyjaciela.

Wyglądało, że czerpie wielką przyjemność z obserwowania Pluszaka.

Zbliżała się pora śniadania, było to widać po minie Misia. Pinokio nastawił uszu. W pobliskich zaroślach rozległy się gorące odgłosy owadów, których dotąd nie było. W dźwiękach brzmiała jakaś niespotykana łagodność. Bajkowy świat pulsował, delikatnym szelestem liści i upojnym zapachem bujnej trawy zapraszał w swoje podwoje.

Dla czwórki przyjaciół zaczynała się Wielka Przygoda.

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

*) inspiracja - fragment wiersza Nurii „ Do nieba, czy tam gdzie zechcę

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
JOLA S. · dnia 27.09.2018 14:14 · Czytań: 248 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 2
Komentarze
Asocjacja dnia 28.09.2018 10:38 Ocena: Świetne!
Witaj, Jolu :)
przy pierwszym czytaniu powtórzyłaś moje męki... Wiara czyni cuda! Po poprawkach wyczarowałaś nastrój i posmak przygody. Przygody wyjątkowej i pięknej w swojej zagadkowości.
Gratuluję
Serdecznie pozdrawiam
:) :)
A
JOLA S. dnia 28.09.2018 11:16
Droga Asocjacjo,

pozwól, że powtórzę, jest ciężko, ale jakoś daję radę, za moment skończy się wrzesień.:
Wielkie dzięki za wsparcie i krzepiące, ciepłe słowa.

Co nagle, to po diable. Słowo rzekłam i kobyłka u płotu. ;)

Serdeczności :) :) :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kazjuno
18/06/2019 19:30
Szanowny Madawydarze Przede wszystkim wdzięczny jestem,… »
Jonasz
18/06/2019 18:49
wiosna, dziękuję za opinię; powstają powoli kolejne… »
amaranta
18/06/2019 18:12
Bardzo ładna impresja.Podoba mi się klimat, który… »
mlodepioro
18/06/2019 17:54
Cześć TanrubNairdo! Na samym początku chciałbym… »
Kushi
18/06/2019 17:22
Dziękuję Michałku, wiesz za co :):) Pozdrawiam ciepło:) »
Marek Adam Grabowski
18/06/2019 14:04
Bardziej to mi wygląda na fragment całości. Pozdrawiam »
Marek Adam Grabowski
18/06/2019 14:01
Rozumiem, że to nawiązuje do Islamu, ale jakoś nie załapałem… »
AntoniGrycuk
18/06/2019 13:00
Kazjuno, nie zawsze trzeba wszystko tłumaczyć. Czasem… »
wiosna
18/06/2019 12:56
Zaczęłam czytanie od czwartej części i mam jeszcze sporo do… »
AntoniGrycuk
18/06/2019 12:53
Wiosna, specjalnie pisałem to nieco "na opak",… »
wiosna
18/06/2019 12:38
Zastanawiam się... piszesz, że nie myślałem o nikim… »
StalowyKruk
18/06/2019 12:07
Konstruktywne opinie? Może i tak, ale mało kto komentuje w… »
wiosna
18/06/2019 12:07
Oczywiście, że Twoja koncepcja ma sens i miło było… »
Madawydar
18/06/2019 11:58
Niemal połowę życia dane mi było spędzić w PRL-u, więc… »
Kazjuno
18/06/2019 09:42
Dzięki Antoni za wyjaśnienie. Może przydałaby się informacja… »
ShoutBox
  • mike17
  • 18/06/2019 19:41
  • Miłego, Kasiu :)
  • Kushi
  • 18/06/2019 17:22
  • Trzeba go przywołać Michałku :);) [link] miłego popołudnia kochani :)
  • mike17
  • 18/06/2019 16:46
  • Kiedy w końcu spadnie deszcz? Mam już dość tych upałów.
  • AntoniGrycuk
  • 18/06/2019 13:23
  • A co, Kazjuno, ile już czekasz? :) Teraz tutaj teksty w poczekalni muszą nabrać mocy urzędowej :) No, chyba że trafią na półki z dnia na dzień, co miało miejsce ;)
  • Kazjuno
  • 18/06/2019 12:00
  • Redakcjo! Litości!!
  • mike17
  • 17/06/2019 19:53
  • Ikona popu w najlepszym wydaniu : [link]
  • StalowyKruk
  • 17/06/2019 00:33
  • Może innym razem. Ale może dałbyś się zainteresować twórczością legendarnego Lemmy'ego Kilmistera? [link]
  • MitomanGej
  • 16/06/2019 21:23
  • [link] Polecam zapoznać się z nową płytą jedynego polskiego wieszcza, największego operatora języka polskiego, tak jak i falusa
  • Husarek20
  • 16/06/2019 15:04
  • Szczerze mówiąc to trudno mi się odnaleźć na tym portalu, ze względu na jego układ.
Ostatnio widziani
Gości online:23
Najnowszy:Superca81ad
Wspierają nas