Majteczkowa przygoda II - Daniela Jadwiga Jarszak
Proza » Obyczajowe » Majteczkowa przygoda II
A A A

Majteczkowa przygoda II

 

Gdzie się podziały wszystkie dzieci z podwórka, Danusia nie miała pojęcia. Zresztą była zbyt jeszcze malutka, by objąć całą tę otaczającą ją rzeczywistość. Ba! Nawet nie umiała wtedy tak jej górnolotnie nazwać. Znała zaledwie kilka małych ścieżek. Tę do Pałacu, bardzo pięknego i wielkiego, gdyż górował tuż nad ich domem, na maleńkie wzgórze nieopodal, gdzie znajdował się tartak oraz ścieżkę do czworaków. Nad rzekę i tę najważniejszą oczywiście, to jest ścieżkę do stolarni, która znajdowała się nieopodal pałacowego parku. Tam pracował jej Tatuś. Ukochany bardzo tatuś. Było lato, matka musiała być czymś bardzo zajęta. Może poszła po pokrzywy dla gęsi, kur i kaczek. O i dla świnki też!? Zresztą, kto tam dzieci wtedy pilnował. W zasadzie nikt i prawie wcale, a wcale. Jeśli już zaistniała taka konieczność, to starsze dzieci pilnowały młodsze i to też nie za bardzo. Chyba, że rozeszła się po wsi wieść, że Cyganie jadą... Żydów już w zasadzie tak jakby nie było, więc porwań na macę też już nie było. Bo tak czasem ludzie mówili, że na mace małe dzieci porywali oni, to znaczy Żydzi, przed wojną jeszcze. Jedni mówili, że to bzdury i czcze wymysły, inni zaś święcie w to wierzyli.

Jakby tam nie było, to w ten upalny, letni dzień wokół żadnego żywego ducha, nawet gęsi jakoś nie gęgały, może poszły wraz z kaczkami w dolinę, prosto nad rzekę. Albo się paść na nieodległej łące. Dzieci też jakby się gdzieś zapadły. Może poleciały bawić się za czworaki, tam ich zawsze było najwięcej. Poza tym było parno i tak jakoś pusto i nudno. Tak jakby czas przestał zupełnie istnieć. Słychać było tylko owady i od czasu do czasu porykiwujące krowy. Wszystkie owady świata, tak jej się zdawało. Och, jak pięknie one grały, bzyczały, buczały. Było tak miodnie i spokojnie. A gdy tak szła pod górkę, tą najważniejszą dla niej ścieżką, miała wrażenie, że kwiaty chylą ku niej swoje wielobarwne główki, a niektóre nawet się uśmiechają. A wielkie łopiany pochyliły się w lekkim ukłonie. Zaś dumne i zaczepne osty strzępią o siebie swoje karminowe, ostre główki, byleby zaświadczyć o swojej obecności. Może to tylko lekki wiaterek tak wówczas zawiewał, tego jednak nie pamięta. Jedynie to, że wtedy trawa obok domu rosła sobie jak chciała, a wokół starych grabów rosły dowolnie takie kwiaty, jakie sam Pan Bóg wziął i zasiał. I krzewy najprzeróżniejsze, podobnie. Można się było za nimi skryć w razie czego. Choćby przed gąsiorem, który syczał od czasu do czasu bardzo, ale to bardzo groźnie! Danusia nie pojmowała wówczas, że jeszcze tak dziesięć, dwanaście lat temu były to niemieckie kwiaty, niemieckie drzewa i krzewy. Nawet ta rzeka w dole i ptaki na niebie też były niemieckie.

I pałac nieopodal, i kuźnia, tartak, czworaki i stolarnia nie były jej, ani jej rodziców. I ciepły, kaflowy biały piec także. Ale ona Tu się urodziła i tu był jej Dom. I wszystkie te ścieżeczki należały do niej. I ten maleńki ogródek przy stolarni, pełen warzyw i zwijającej się w główkę liści kapusty i pachnący groszek, a potem koperek i pietruszka, oraz pomarańczowa jak schyłek lata, marchewka. Cały ten świat wokół, a także ogródek pełen malw i złocieni oraz nawłoci, który uprawiała jej matka, był od zawsze ich.

I wiśnie, dorodne, kapiące sokiem, wiśnie. Pochylone tuż nad ziemią, kuszące kolorem i słodką, a przy tym orzeźwiająco cierpką świeżością. Danusia, by dostać się do stolarni, musiała pokonać niemały pagórek. Na jej około dwuletnie nóżki, był to duży, a nawet bardzo duży pagórek. Gdy dotarła wreszcie do celu, jej Tatuś strugał drewno. Spod hebla, czyli inaczej mówiąc struga, leciały wióry. Cudownie pachnące wióry. Mogła tak stać i stać i wchłaniać bez końca zapach drewna i żywicy. Na ziemi leżały też całe tumany trocin. Rozgarniała je nóżką, żeby jeszcze lepiej pachniały. Ojciec co rusz ocierał pot z twarzy, od czasu wyciągał wielką kraciastą chustkę i wycierał także nos. Nie miał czasu na rozmowę z nią. Stała więc w milczeniu jak nie raz już zresztą i patrzyła. Kochała swojego Tatusia bardzo, choć był taki wciąż zajęty. Może właśnie dlatego tym bardziej jeszcze?

- Poszłabyś Danusiu, pobawić się z dziećmi. Nie nudzi ci się tak tutaj stać?

Ale jej się nie nudziło. Na swojego ojca mogła patrzeć i patrzeć. Każda jego czynność była czymś tak niesamowicie pięknym i sensownym. Tego też nie umiałaby wtedy nazwać, ale że tak dokładnie czuła, to oczywiste.

Pył unoszący się w powietrzu oraz żar, który gorącym strumieniem wlewał się do stolarni, albo warsztatu, jak mówili niektórzy z niemiecka, dał w końcu o sobie znać. Danusia poczuła niesamowite pragnienie, a wiśnie rosnące nieopodal nęciły coraz bardziej, tak więc cichuteńko jak weszła tak i wyszła, że ojciec nie zauważył nawet jej zniknięcia.

Wiśnie były dość młode jeszcze, bowiem gałęzie płożyły się niemal po ziemi. Danusia rwała je więc bez ograniczeń i jadła, jadła, by ugasić pragnienie. A że smak był tak wyborny i sok ściekał tym bardziej zachęcająco po jej małych, acz pulchnych paluszkach, więc rwała i jadła je dalej, dopóki nie poczuła, iż musi natychmiast się załatwić. Do nocnika, czy też wychodka było zdecydowanie za daleko. Nie zdążyła więc zapanować nad fizjologią i katastrofa gotowa.

Rozejrzała się wkoło bardzo zaskoczona i próbowała jakoś zaradzić sytuacji. Wiedziała jedno, nie może tak wrócić do domu. Ojca uwielbiała, czuła się przy nim zawsze bezpieczna, do matki zaś czuła respekt. Duży respekt. Rozejrzała się więc jeszcze raz i spostrzegła jak u szczytu pagórka, który wieńczył maleńki, wiśniowy sad oraz stolarnia z kuźnią, wyłania się wraz z dwoma wiadrami, pełnymi krystalicznie czystej wody, stara Awiżyniowa. Zmęczona dźwiganiem postawiła je na chwilę, wzięła szeroki wdech, by po chwili wziąć z powrotem i skręcić w prawo wprost do swojego domu. Przed czworakami, które widniały na sąsiednim pagórku, nieco poniżej stały dwa połączone ze sobą poniemieckie, ceglane domy. Danusia nieraz bywała tam z matką. Wewnątrz lśniły one nadzwyczajną czystością i pachniały szarym mydłem, fiołkami oraz lawendą. Podłogi były tak wybłyszczone jak u nikogo. Taka była Awiżyniowa. Do przesady czysta, jak zazwyczaj kobiety ze Wschodu. Choć wtedy dla Danusi, wschód jako taki nie istniał, jednakże w jej uszy wbijał się ten specyficzny zaśpiew. Rodzice mówili jakoś tak zwyczajnie po polsku. Miękko ale nie aż tak śpiewnie. Awiżyniowa za to tak. Teraz jednak znowu postawiła wiadra na ziemi, tuż przy ganku i schodach prowadzących prosto do kuchni. Zmęczona weszła do domu, żeby zapewne odetchnąć.

Nie czekając ani sekundy, Danusia zdjęła bawełniane, zabrudzone bardzo poważnie majteczki, podeszła do wiadra i starannie je wyprała. Tak jej się przynajmniej zdawało. W drugim wypłukała, wszak widziała, że matka zawsze płucze pranie w drugiej misce, też cynowej jak oba wiadra, które akurat cudownym zrządzeniem losu, miała przed sobą.

Jakże wielką poczuła ulgę, gdy wykręciła majteczki po swojemu i z powrotem podeszła do wiśni, by powiesić je na nisko zwisającej gałęzi. Uczyniła to tak majestatycznie, jak zawsze robiła to matka, rozwieszając na podwórku pomiędzy drzewami swoje pranie. Zadowolona z tej prostej bardzo, jak się okazało, czynności, stała i przypatrywała się spokojnie efektowi swojej poważnej, pomimo wszystko, pracy. Pierwszej w życiu pracy. Wiedziała, że wkrótce muszą one wyschnąć. Tej jej małe majteczki. Słońce było jeszcze dostatecznie wysoko i paliło niemiłosiernie. Pszczoły latały wokół i spijały sok z owoców oraz nektar z pobliskich kwiatów, gdy ni stąd ni zowąd, ten jakże błogi stan, przerwał straszliwy wrzask.

- Jasna chaliera, by to wzięła!!! Co za gadzina tu przyszła i mi to zrobiła? Jakże to tak człowiek, człowiekowi? Taż, chwilki zaledwie mnie nie było. A fuj, ludzie ratujta! Tak wziąć i napaskudzić. O, Józefie Przenajświętszy!

Nie rozumiała Danusia wówczas absolutnie, dlaczego stara Awiżyniowa tak krzyczy, a raczej tak śpiewa. Poznała ten zaśpiew od razu. Nie potrafiła jednak skojarzyć tych dwóch, tak jakby osobnych, historii. Ona miała problem, a raczej zdarzenie, które wymagało rozwiązania i tak właśnie uczyniła. Lepszej sposobności mieć nie mogła. Dlaczego zatem Awiżyniowa aż tak rozpacza? Była bardzo zdziwiona, niemniej zaczęło się po raz pierwszy coś w niej tlić i przejaśniać, że to, co jej się wydawało być takie jak należy, niekoniecznie musi być dobre dla innych. Wszak Awiżyniowa stała nad wiadrami w końcu i tak rozpaczała, co Danusia zauważała dopiero teraz, gdy wychyliła swoją małą główkę spoza wiśni i kłącza paproci. Nie wiedziała wtedy jeszcze, co to lęk, co to dobro i zło. Na wszelki jednak wypadek, nie wiedzieć czemu, schowała główkę z powrotem za drzewa, wciąż bardzo zdziwiona i czekała kiedy ta wielka i nieoczekiwana burza w środku upalnego dnia, w końcu minie.

Potem urosła. I nikt nigdy nie wspomniał o tej sytuacji. Zdumiewające, doprawdy zdumiewające.

 

 

 

.

 

 

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Daniela Jadwiga Jarszak · dnia 15.01.2019 10:43 · Czytań: 126 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 5
Komentarze
Kazjuno dnia 15.01.2019 16:50
Muszę Cię Danielo pochwalić. Twój sielankowy opis pociągnął mnie i zaintrygował. Przyznam się też z odrobiną wstydu, że biorąc się do czytania liczyłem na nieco erotyzmu, co jak sądziłem zapowiadał tytuł.
Nie lubię pretensjonalnych opisów przyrody, lecz ten twój był znakomity i świetnie pasował do tworzenia nastroju poznającego świat dziecka.
Finalna przygoda małej Danusi zaskakująca. Trochę wprawdzie trudno mi uwierzyć w manualną sprawność (około) dwuletniej dziewczynki.
Ale nie mi to osądzać, choć powątpiewam, bym w wieku dwóch lat potrafił cokolwiek uprać.

I wybacz Autorko ale nasunęła mi się myśl, o zgrozo, zahaczająca o rejestry politycznych sporów.
Kilka dni temu, po opublikowaniu miniaturki trącającej temat smoleński, ze strony paru komentujących osób posypały się na mnie gromy. Mało! odwrócił się ode mnie, jak uprzednio myślałem, zaprzyjaźniony kolega po piórze Antoś Grycuk.

Pewnie Danielo-Jadziu sobie pomyślałaś: "czego ten osobnik - jakiś Kazjuno ode mnie chce"? "Przecież nie zawarłam w Majteczkowej przygodzie jednego słowa mogącego nawiązywać do jakichkolwiek sporów politycznych".

A jednak Danielo-Jadziu. Wprawdzie Ty nie nawiązałaś, ale ja nawiążę!
Wystrzelony przez Ciebie pocisk rykoszetem, w sposób zupełnie nie zamierzony pogilgotał sprawę GENDERYZMU.
No bo jak to? Czy wyobrażasz sobie dwuletniego chłopczyka umiejącego wyprać z kału majtki? To niemożliwe!
Natomiast dziewczynka - malutka Danusia wiedziona rodzącym się kobiecym instynktem, już od niemowlęcia obserwowała czynności kobiety - swojej matki.
Chłopczyk może zaciekawiłby się wiszącą na ścianie dubeltówką, jeszcze chętniej, gdyby miał okazję, pobawiłby się GROTEM (najnowocześniejszym szybkostrzelnym karabinkiem produkowanym w zakładach Łucznika w Radomiu).
Ale pranie majtek? Fuj!!! To zajęcie dla tych, co co miesiąc nie obejdą się bez podpasek higienicznych między nogami.

Wybacz Danielo. Pewnie podejrzewasz mnie o męski szowinizm. Nie, nie jestem męskim szowinistą, uwielbiam kobiety.
Twój utwór bardzo mi się podobał. Nie potrafiłbym takiego napisać.
Jestem pełen uznania.
Pozdrawiam Cię AUTORKO, no i wybacz, że pod twoim tekstem zamieściłem polityczny manifest przeciwko GENDERYZMOWI.

P.S. No bo jak to! Wysyłać chłopczyków do przedszkola w sukienkach? Patologia!!!
Już prędzej wysłałbym chłopczyka w mundurku skrojonym na modłę komandosa z licencją na zabijanie, nawet w uniformie, w którym przypominałby żołnierzyka z morderczej formacji specnazu.
AntoniGrycuk dnia 16.01.2019 14:27
Bardzo miły, wiejski klimat, oczyma dziewczynki. Przynajmniej tak to odczytuję. Podoba mi się ten klimat. Co do samej fabuły się nie wypowiem. Natomiast dwa słowa o błędach. Postanowiłem przytoczyć błędy z pierwszego akapitu, które zauważyłem:
Cytat:
Zresz­tą była zbyt jesz­cze ma­lut­ka, by objąć całą tę ota­cza­ją­cą ją rze­czy­wi­stość.

...jeszcze zbyt malutka... - kolejność słów.
Cytat:
Nawet nie umia­ła wtedy tak jej gór­no­lot­nie na­zwać.

...wtedy jej tak górnolotnie nazwać... - kolejność słów.
Cytat:
Uko­cha­ny bar­dzo tatuś.

Jeśli już to: bardzo ukochany, aczkolwiek słowo "ukochany" wydaje się w stopniu najwyższym, bo czy może być jeszcze bardziej ukochany? Osobiście dałbym więc: Ukochany miś.
Cytat:
Jeśli już za­ist­nia­ła taka ko­niecz­ność, to star­sze dzie­ci pil­no­wa­ły młod­sze i to też nie za bar­dzo.

pilnować [kogo, czego], więc: to starsze dzieci pilnowały młodszych...
Cytat:
Żydów już w za­sa­dzie tak jakby nie było, więc po­rwań na macę też już nie było.

Dałbym bez ostatniego słowa.

To tyle. Podobało mi się, ale od zachwytu daleko, bo według mnie to zwykła, nic nie wnosząca obyczajówka.

Pozdrawiam.
Kobra dnia 16.01.2019 14:43
Tak, miło się czytało. Może mało dialogów, ale pomimo to, przeczytałam z ciekawością i aż chciałoby się więcej o tamtych czasach.
Marek Adam Grabowski dnia 16.01.2019 15:09
Jeżyk bardzo dobry; taki klimatyczny. Jednak fabuła mnie osobiście nie zainteresowała. Fragment o majteczkach nieco pedofilski.

Pozdrawiam!
Daniela Jadwiga Jarszak dnia 21.01.2019 17:37
Dziękuję wszystkim za cenne uwagi. Błędy oczywiście poprawię. Jestem heteroseksualna, więc w tej kwestii nie wiem, co miałabym weryfikować. Życie to też majteczki, ale nie o to w tym wszystkim naprawdę chodzi. Opowieść o nich to pretekst, by oddać na ten moment świadomość dziecka. Jest to fragment większej całości, gdzie nie tylko o tym mowa.

pozdrawiam ciepło moich przedmówców.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Hubert Z
16/07/2019 08:14
Cieszę mnie, że się podoba. »
Hubert Z
16/07/2019 08:13
Dzięki wiosno. Pozdrowionka »
Dobra Cobra
15/07/2019 23:12
Madawydar, Jak celnie się domyslasz to tylko opowiesc.… »
Marek Adam Grabowski
15/07/2019 22:25
Chodziło mi o to, czemu zabił i co łączyło go z tą… »
PrzemeK155J
15/07/2019 20:39
Pod koniec chciałem nieco wspomnieć o naszym trybie życia,… »
StalowyKruk
15/07/2019 18:04
Dziękuję. Pracuję nad rozdziałem drugim, ale jak zwykle… »
22227
15/07/2019 17:57
Ciekawy tekst, tylko z tym mózgiem to o wiele bardziej… »
DanielKurowski1
15/07/2019 16:11
Komentarz dopiero po miesiącu, ale sesja nie wybacza.… »
czarnanna
15/07/2019 15:36
Bardzo dziękuję za odkurzenie mojego tekstu, Antoni :) Od… »
czarnanna
15/07/2019 15:31
Cieszę się, że rymowanka wpadła Ci w oko/ucho :D Lubię… »
wiosna
15/07/2019 15:14
I jeszcze rymy wewnętrzne:) Lubię czasem się tak pobawić,… »
wiosna
15/07/2019 15:02
Ładnie o wiośnie:) »
wiosna
15/07/2019 14:53
E tam. Na pewno nie jesteś gruboskórny ;) Za to ja, mimo… »
wiosna
15/07/2019 14:48
Dziękuję za wspólną podróż:) Pozdrawiam z uśmiechem:) »
wiosna
15/07/2019 14:46
To dla mnie wielki komplement. Dziękuję i pozdrawiam:) »
ShoutBox
  • mike17
  • 15/07/2019 15:55
  • Przelotem w stolicy, na dobre wrócę pod koniec sierpnia. Pozdrawiam Was i życzę dobrych, udanych tekstów, no i wakacji rzecz jasna :)
  • czarnanna
  • 14/07/2019 14:53
  • Miłej niedzieli! Leniwej lub aktywnej (co kto woli) :D
  • czarnanna
  • 14/07/2019 14:46
  • Naturalnie, Antoni!
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 23:28
  • I mam nadzieję, że pochwalisz się efektami?
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 23:03
  • No, tego jeszcze nie grali :) Super mi miło! Tylko uważaj, bo sporo w tej mojej muzyce jest niepokoju, czy wręcz krzyku, jak w niektórych. Choć uważam, że tylko kilka jest naprawdę dobrych.
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:59
  • Super!!! Bardzo mi się podobają serio, chyba będę do nich malować :D
  • AntoniGrycuk
  • 12/07/2019 22:56
  • Albo zupełnie moje, albo te z opisem Projekt to z zespołem sprzed lat.
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:50
  • Ale to te wszystkie utwory są Twoje?!
  • czarnanna
  • 12/07/2019 22:41
  • Antoni, bardzo intrygująca ta Twoja kompozycja. Gratuluję :)
  • Dobra Cobra
  • 12/07/2019 13:01
  • I dzięki życzeniem Vanillivi wypoczywala dobrze. Bo gdyby ich nie było....
Ostatnio widziani
Gości online:18
Najnowszy:Signsse20
Wspierają nas