28. Dziewczyna o zielonych oczach: Przyzwyczajam się. - MarcinD
Proza » Fantastyka / Science Fiction » 28. Dziewczyna o zielonych oczach: Przyzwyczajam się.
A A A

 

Dziewczyna o zielonych oczach:

28. Przyzwyczajam się

- Cóż ty u diabła robisz? - zapytała Liwia, wchodząc do mojego pokoju. Uśmiechnęłam się samymi kącikami ust. Nie czułam się zbyt dobrze, to prawda; lekko kręciło mi się w głowie i odczuwałam delikatne mdłości. Ale wiedziałam, że właśnie tak powinnam była trenować, żeby stać się jeszcze lepszą. A dokładniej, by zrealizować mój plan ucieczki stąd. Otóż gdy Liwia weszła do mojego pokoju, siedziałam sobie w samych szortach i t-shircie na podłodze, wystawiając się na działanie słońca. Oczywiście, nie świeciło na mnie bezpośrednio, lecz przez mleczną folię, naklejoną na całą powierzchnię szyby. Mimo to czułam, że jestem rozpalona, a każdy centymetr odsłoniętej skóry był mocno zaczerwieniony. To było jednak nic w porównaniu z oparzeniami, których zaznałam w beemce Darka.
- Trenuję - powiedziałam z uśmiechem. - Mówiłaś, że odporność na słońce wyrobię z czasem. Więc przyzwyczajam się. A jak ty się czujesz? - zapytałam. Od jej pobicia po moim pierwszym wypadzie do klubu z nią minęły już dwa miesiące i niemal wszystkie ślady zniknęły. Liwia regenerowała się o wiele szybciej, niż sama przypuszczała.
- Wstawaj z tej podłogi, skarbie - powiedziała Liwia z uśmiechem. - Mija szesnasta, słońce nie jest już tak mocne. Jedziemy na zakupy - dodała. Uśmiechnęłam się szeroko i posłusznie zeskoczyłam na podłogę.
- My? - zapytałam zaskoczona.
- Owszem, my - odparła z uśmiechem Liwia. - Wynegocjowałam ci to w nagrodę za to, jak poradziłaś sobie ostatnim razem w klubie z poważnym zagrożeniem i dzięki tobie mamy kolejną osobę po naszej stronie.
- Masz na myśli tamtego policjanta? - zapytałam. Liwia skinęła głową.
- Teraz jest już nasz. Dominika poszła z nim do pokoju dla VIP-ów i... cóż, mamy z tego całkiem niezły fotoalbum. W dodatku z fotkami, gdzie policjant płaci dziewczynie za wieczór. Teraz pan policjant jest nasz, w przeciwnym wypadku...
- Nie chcę tego słuchać - przerwałam jej, ale Liwia tylko się roześmiała.
- Maju, obudź się - powiedziała. - A myślisz, że skąd Alfred ma pieniądze na wszystko? Przecież nie z zysków z klubu, prawda? Klub to przykrywka. A policja wydatnie pomaga, by przykrywką został. My pomagamy również. - Liwia, mówiąc to, wyciągała z szafy kolejne ubrania dla mnie. Wreszcie odwróciła się i popatrzyła na mnie. - No! Zbieramy się, już, już! - Pośpieszyła mnie. Chcąc nie chcąc usiadłam przy stoliku z lustrem i wzięłam się za ubieranie. Oczywiście, jak zawsze, poza markową bielizną, obowiązkiem były cieliste rajstopy. Założyłam je, chociaż ostatnim razem ściąganie ich, razem z moją poparzoną przez słońce skórą było prawdziwym koszmarem. Do tego Liwia wybrała mi niebieskie, obcisłe dżinsy, białą bluzkę kryjącą dekolt oraz szary, dresowy płaszcz z głębokim kapturem, przy czym ten ostatni był na mnie odrobinę za duży. Gdy go założyłam, bez trudu mogłam prawie się nim owinąć, schować w rękawach całe dłonie, a kaptur naciągnąć głęboko na głowę. Tak, był zdecydowanie za duży, ale dzięki temu czułam się o trochę bezpieczniej. Potem jeszcze nałożyłam sobie szybko mocny makijaż i byłam gotowa.
 
Na dole czekał już na nas Mariusz i jeden z ochroniarzy. Domyśliłam się, że to właśnie Damian - ten drugi ochroniarz - pojedzie z nami. Nie miał na sobie standardowego garnituru, tylko dżinsowe, czarne spodnie oraz t-shirt, wyglądający spod softshellowej kurtki. Mariusz uruchomił śledzenie naszych zegarków i Liwia ruszyła w stronę drzwi. Zatrzymała się jednak i przed nimi i oparła drzwi na klamce, po czym popatrzyła na mnie.
- Jesteś gotowa, Maju? - zapytała, patrząc na mnie. Nie zrozumiałam jej pytania w pierwszym momencie.
- Gotowa na co? - zapytałam, wzruszając ramionami. Liwia w odpowiedzi tylko się uśmiechnęła i otworzyła szeroko drzwi, a ja aż cofnęłam się zaskoczona i wystraszona. Na podjeździe przed pałacykiem stał już Mercedes, czekający na nas, jednak od samych niemal drzwi aż do auta było słońce. Jak na złość, była dzisiaj piękna, słoneczna pogoda. Spięłam się cała, patrząc na gorąc, poczułam niemal podmuch ciepła. Myśl, że miałabym tam wyjść i narazić się na śmiertelnie dla mnie niebezpieczne promienie... Odruchowo pokręciłam głową i nieświadomie cofnęłam się o krok. Wciąż pamiętałam, jak w aucie Darka zaczęłam dosłownie płonąć. Ten ból, to przerażenie, ten widok, gdy moja skóra zaczęła dymić. Z ponurych myśli wyrwał mnie głos Liwii.
- Czyli rozumiem, że zostajesz? - zapytała. Zmrużyłam gniewnie oczy i sięgnęłam do tyłu. Założyłam kaptur na głowę, mocno go naciągając. Potem szczelnie owinęłam się płaszczem i na końcu schowałam dłonie w rękawach. Damian uśmiechnął się i ruszył, szybko stanął przy Mercedesie i przygotował się do otwarcia drzwi.
- Pamiętaj, kochana. To jak spacer po rozżarzonych węglach. Zrobią ci krzywdę tylko wtedy, gdy się zatrzymasz - powiedziała Liwia. Spięłam się cała i ruszyłam szybkim krokiem. Gdy tylko przekroczyłam przez próg, aż jęknęłam głośno, czując potworne ciepło z każdej strony. Nie uniosłam jednak głowy, wbijając wzrok w swoje własne nogi, stawiając uparcie kolejne kroki. Czułam, że idę jak w smole, że za chwilę dosłownie się usmażę, ale jednak mimo wszystko - wciąż parłam do przodu. Straciłam zupełnie orientację w przestrzeni, liczyło się dla mnie tylko to, by iść dalej i jestem pewna, że gdyby nie Damian, który w pewnym momencie wystawił rękę i nieco mnie pokierował, po prostu walnęłabym sobą o samochód. Jednak gdy tylko znalazłam się wewnątrz schłodzonego Mercedesa, odetchnęłam z ulgą. Przetrwałam! Z uśmiechem popatrzyłam na Liwię, która ruszyła do auta równie szybko, jak ja i po chwili jechałyśmy już do centrum.
 
Pochyliłam się nad stolikiem i pociągnęłam przez słomkę niewielki łyk mrożonej Latte. Wiedziałam już od Liwii, że taki zwykły posiłek przeleci przeze mnie nie zaspokajając w najmniejszym stopniu głodu, ale zimno napoju nieco pomagało poradzić sobie ze słońcem. Na szczęście galeria była całkiem zadaszona i nie ryzykowałam nawet przypadkowego wystawienia się na słoneczne światło. Mogłam spokojnie więc zdjąć kaptur z głowy i rozglądać się wokół.
- Więc jak to było z tobą? - zapytała Liwia. Siedziała po drugiej stronie stolika. Zmierzyłam ją wzrokiem i uznałam, że musiałyśmy wyglądać naprawdę dziwnie, tutaj, w tej galerii. Obie z Liwią byłysmy podobnie ubrane, w długie, dżinsowe spodnie, bluzki z długimi rękawami i płaszcze.
- Ze mną? - zapytałam i w końcu popatrzyłam gdzieś na bok. - W jakim sensie? - dodałam i pokręciłam głową, widząc grupkę nastolatek, ubranych o wiele za bardzo wyzywająco w stosunku do wieku. Byłam pewna, że przynajmniej u jednej z nich dojrzałam skrawek pośladków wystających spod ekstremalnie wyciętych szortów.
- No tak. Opowiedziałam ci moją historię. A twoja? - Wzruszyłam tylko ramionami.
- Nie ma czego opowiadać - westchnęłam. - Przecież widziałaś filmik, który nagrał Adrian.
- Nie chodzi mi o filmik - odparła. - Chodzi mi o to, co było przed nim - dodała. Zamyśliłam się, przypominając sobie, co było wcześniej.
 
- Dostałam się do tej szkoły, bo od zawsze lubiłam podróże. Pomyślałam więc, że technikum obsługi turystycznej będzie niezłym pomysłem. Potem miałam plany by zostać pracownikiem jako biura, być może przewodnikiem. Miałam trochę inny styl niż moi koledzy i koleżanki w klasie... - Liwia roześmiała się.
- Racja, na szczęście pozbyłam się już twoich glanów i tej śmiesznej, czarno-białej bluzki - wtrąciła.
- No właśnie. Dziewczyny w mojej klasie były krzykliwe, kolorowe, wytapetowane... Zupełnie jak ja teraz - westchnęłam.
- I dobrze, wtapiasz się w tłum - powiedziała Liwia, ale ja tylko wzruszyłam ramionami.
- Oczywiście, podobali mi się chłopcy. Podkochiwałam się. Szczególnie Adrian. Był chyba najprzystojniejszy z klasy. A może i w szkole. Kiedyś, gdzieś na jakiejś dłuższej przerwie, gdy siedziałam jak zawsze z boku, przysłuchując się, jak dziewczyny szczebioczą o chłopakach, wymsknęło mi się, że podoba mi się Adrian i że jeśli o mnie chodzi, to chętnie poszłabym z nim na randkę. Dziewczyny tylko wybuchły śmiechem. A niespełna dwa tygodnie później Adrian zaprosił mnie na randkę. Byłam w niebie.
- Nie wydało ci się to w żadnym stopniu podejrzane? - zapytała Liwia, ale tylko się zaśmiałam.
- Jasne, że nie. Byłam dumna, że zwrócił uwagę właśnie na mnie, a nie na instagramowe księżniczki. Tłumaczyłam sobie, że miał dość ich makijażu, krzykliwości i kolorów. Randki z nim były super. Kino, spacery, pieszczoty... Wiesz, nie miałam nigdy żadnego chłopaka. To Adrian był moim pierwszym. We wszystkim. Więc nie dziw się, że czułam motylki, gdy tylko go widziałam. Oczywiście, nasz związek ewoluował, był coraz bliższy.
- Co to znaczy?
- Och, teraz po prostu wiem, że chciał mnie zaciągnąć do łóżka. A raczej, zrobić to, co zrobił. W końcu któregoś razu namówił mnie na wagary, mówiąc, że jego rodziców nie ma w domu, więc mamy wolną chatę. Domyśliłam się, że planuje nasz pierwszy raz. Kurcze, naprawdę miałam na to ochotę, chciałam to z nim zrobić, chciałam się mu oddać, chyba go kochałam, a przynajmniej tak mi się wydawało. Gdy przyjechaliśmy do jego domu, poszłam pod prysznic. Chciałam, żeby wszystko było idealnie. A on przygotował telefon, ustawił go oparty o ścianę i włączył nagrywanie.
- Więc stąd ten filmik... - westchnęła Liwia. Skinęłam głową.
- Stąd. A ja, głupia, naiwna, wyszłam z łazienki, okryta tylko ręcznikiem i pełna oddania tuż przed nim zrzuciłam z siebie ręcznik, stając przed nim zupełnie naga. Przed nim i przed obiektywem telefonu.
- Jesteś śliczna, nie masz się czego wstydzić - powiedziała Liwia, ale tylko wzruszyłam ramionami. Doskonale umiałam już panować nad emocjami i byłam z nich całkowicie wyprana; mówienie teraz o takich rzeczach nie sprawiało mi żadnego kłopotu. I kompletnie nie zależało mi na tym, by być dla innych śliczną.
- Oczywiście, musiał być wiarygodny... Więc gdy wsunęłam się pod kołdrę, zaczęliśmy się całować, pieścić, dotykać. To były cudowne chwile - westchnęłam, patrząc gdzieś na bok.
- Zrobiliście to? - zapytała Liwia. - Kamera nie nagrywała łóżka.
- Och, oczywiście, że nie nagrywała. Adrian był sprytny. Kilka minut później jego telefon odebrał SMS-a. Sam wysłał do siebie wiadomość z innego numeru, zapisanego w kontaktach jako "Tata". I pokazał mi jego treść. Domyślasz się?
- Jasne. Że wracają szybciej? - zapytała Liwia. Skinęłam głową.
- Tak, że będą za pół godziny i czy potem odebrać go ze szkoły. Jeszcze nigdy nie ubierałam się tak szybko, a Adrian obiecał, że musimy spróbować kolejnym razem.
- A następnego dnia... - Liwia urwała w połowie zdania.
- Wszyscy zobaczyli, jak "Nasza piękna Majusia prezentuje się w całej okazałości. Ona jednak naprawdę ma piersi!" - powiedziałam, cytując komentarz Adriana dołożony do filmu, który nagrał. - Zobaczyłam film w trakcie lekcji, zdobyłam się tylko na to, żeby wstać i nie bacząc na nauczyciela, ze łzami w oczach z całej siły trzasnąć Adriana w policzek, po czym uciec do domu. Resztę doskonale znasz.
 
- No tak, wiem jak było. Uciekłaś i zabiłaś się, nagrywając dla niego film. No dobrze - westchnęła Liwia z uśmiechem i pogładziła mnie po policzku. - Idę na zakupy, idziesz ze mną, czy sobie posiedzisz? - Rozejrzałam się po galerii. Daleko, daleko przed sobą ujrzałam Adriana. Moje brwi zbiegły się w gniewie, ale szybko go opanowałam, by wciąż być pozbawioną uczuć. Czułam za to pozytywne emocje, którymi emanowała Liwia. Naprawdę cieszyła się zakupami i chyba nie umiała ukryć emocji tak dobrze, jak ja.
- Nie - powiedziałam spokojnie. - Zostanę. Kup mi coś ładnego - dodałam i patrzyłam, jak się oddala. A zaraz potem obejrzałam się znów za Adrianem. To była osoba, która zabrała mi wszystko i zniszczyła moje życie. Teraz była już dla mnie tylko przedmiotem, ale za to w przeciwieństwie do mnie wciąż żyła. Trzeba było to natychmiast naprawić.

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
MarcinD · dnia 12.06.2019 15:40 · Czytań: 187 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 3
Komentarze
StalowyKruk dnia 12.06.2019 19:27
Cóż za pomyślny zbieg okoliczności :p Tylko proszę, żadnej litości. Jeżeli Maja tak bardzo go nienawidzi, niech porządnie złamie go psychicznie.

Poza tym, historia wydaje mi się przekombinowana. Udawał do niej uczucie żeby ja upokorzyć (chyba już gdzieś widziałem coś w tym stylu), ale strasznie się przy tym napracował. Dlaczego nie spróbował osiągnąć czegoś takiego za pomocą zwyczajnej manipulacji emocjonalnej? Ludzie po odpowiednich namowach, lub przedstawieniu sprawy zrobią wiele (zbyt wiele) nawet dla kogoś zwyczajnie dla nich życzliwego. Tak mi się wydaje. Nie jestem psychologiem.

Aha i wyjście na słońce. Przecież ćwiczyła tylko przed oknem. Czyli to po prostu przychodzi z czasem? Wiem, ze była zapłaszczowana, ale poprzednio smażyła się jeszcze przed wschodem. No i myślałem, że zostanie jej trochę większa trauma.

Ogółem, fajny kawałek. Ma swoje problemy, ale kto mówi, że pisanie jest łatwe. Pilnowanie żeby wszystko trzymało się kupy jest bardziej skomplikowane niż po prostu napisanie czegoś, czyż nie?
Mam nadzieję, że pomogłem. Trzymaj się.
MarcinD dnia 13.06.2019 08:36
No masz, gdy nie znalazłem żadnego Twojego komentarza pod moją poprzednią częścią Twojego komentarza, bałem się, że tekst był tak słaby, że aż nie chciało Ci się czytać ;-). Potem na szczęście się okazało, że było na odwrót. Tutaj komentarz jest i świetnie trafia w miejsca, które sam po części uznawałem za takie, które można by dopracować. Ale przyznaję też, że czasem zdarza mi się tutaj wrzucić teksty, co do których wiem, że wymagają poprawki, ale ciekaw jestem reakcji czytelników i ich sugestii. A teraz już jak zawsze - konkrety ;-).

StalowyKruk napisał:
Poza tym, historia wydaje mi się przekombinowana. Udawał...

Tak, przyznaję, że to trochę przekombinowane, wszystkie randki, początkowe pieszczoty itp. mogły spokojnie zostać skrócone do prostej manipulacji, zwłaszcza, że przecież Maja się w nim skrycie podkochiwała. Przekombinowałem nieco fakt - ale przyznaję, że ten fragment nie przyciągnął mnie na dłużej - ot, chciałem zbudować obraz idealnego związku, który jest stworzony tylko i wyłącznie w tym jednym celu. Cóż, spróbuję to jakoś odkręcić w kolejnej części :-).

StalowyKruk napisał:
Aha i wyjście na słońce. Przecież ćwiczyła tylko przed oknem. Czyli to po prostu przychodzi z czasem? Wiem, ze była zapłaszczowana, ale poprzednio smażyła się jeszcze przed wschodem. No i myślałem, że zostanie jej trochę większa trauma.

Tak, to przychodzi z czasem. Zaprojektowałem taki system, w którym wampir "dorasta" do swojej pełnej postaci. Poza tym czas biegnie nierównomiernie; w kilku momentach wspominam o tym, że minął miesiąc, czy dwa, więc jej nowy, wampirzy organizm w pewnym sensie się rozwija i przyzwyczaja do nowych warunków.

Co do samego smażenia się jeszcze przed wschodem słońca - brawo, wyłapałeś to, co umknęło mi i co muszę poprawić, bo aż sobie zerknąłem do odpowiedniego, wcześniejszego rozdziału. Oczywiście, moją intencją jest to, że wtedy zaczęła się smażyć już PO wschodzie słońca. Będę chciał też pokazać to, że w teh chwili Maja może stać w pełnym słońcu byle było między nią a słońcem było cokolwiek nieprzeźroczystego - szklana, zaklejona szyba, ubranie, parasol. Więc do poprawki :-). Co do traumy - zwiększę nacisk na to, że tak bardzo chciała wreszcie wyrwać się ze złotej klatki choćby na chwilę, że pokonała swoją traumę.

StalowyKruk napisał:
Ogółem, fajny kawałek. Ma swoje problemy, ale kto mówi, że pisanie jest łatwe.

O tak, zdecydowanie. Ile razy miałem w głowie naprawdę świetny fragment czy rozdział, który po napisaniu okazał się strasznym bublem i po piątej korekcie wreszcie został skasowany i napisany zupełnie od nowa ;-). A problemy są fajne, bo dają szansę na udoskonalenie.

Dzięki, pomogłeś bardzo, bo wyłapałeś mi błędy, które umknęły, pozdrawiam :-).
Skuul dnia 20.07.2019 00:10
Będzie miazga? Ha poczytamy zobaczymy ;)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kushi
18/08/2019 19:30
Wiolinku Czarodzieju, wiesz, że jesteś jednym z nielicznych… »
Kushi
18/08/2019 19:24
Hej Besko... pierwsza zwrotka jak najbardziej na tak,… »
Decand
17/08/2019 23:53
Nuira - błądzić jest rzeczą ludzką. Przy czym chętnie… »
domofon
17/08/2019 20:13
Jola S. , chyba się dzisiaj upiję. Wielkie dzięki Pulsar,… »
Pulsar
17/08/2019 18:12
Dostosuję się. Nie nadam, na nikogo w życiu nie nadałem.… »
Bartek Otremba
17/08/2019 18:10
Niestety nie mogę zmienić tytułowego pytania :) Dodałem… »
pociengiel
17/08/2019 17:56
Ile razy to robiłeś własnym sumptem? Zwykle pozostaję… »
Pulsar
17/08/2019 17:34
Dla mnie rozpiska , czyli wersyfikacja fatalna. źle się… »
Pulsar
17/08/2019 17:27
" Pola " Muńka . Jeśli o tego samego biega… »
Pulsar
17/08/2019 17:18
Dużo tracimy przesypiając różne sytuacje, c później są nie… »
pociengiel
17/08/2019 17:12
Dla mnie Munkiem. »
Pulsar
17/08/2019 17:05
Znowu Pan Bóg w poezji »
Pulsar
17/08/2019 16:56
kim jest Marcin Sztelak? »
JOLA S.
17/08/2019 12:59
Al, na świecie jest dużo religii, proszę Pani. Gdyby była… »
Dobra Cobra
17/08/2019 12:42
Słodka rzecz, jakże trafnie opisująca rzeczywistość. Choć w… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 18/08/2019 11:24
  • [link] Pełna wersja pięknej opowieści Ponad czasem w wydaniu dźwiękowym. Interpretuje głosowo najlepszy z polskich aktorów - Jarosław Boberek, znany z wielu ról.
  • mike17
  • 15/08/2019 20:25
  • Pozdrówki z wakacji :)
  • czarnanna
  • 15/08/2019 10:14
  • To teraz ja. Zaslyszane podczas pobytu w szpitalu: Błogosławieni ci, którzy wierzą w wypis tego samego dnia
  • Decand
  • 13/08/2019 19:20
  • Niektórzy wierzą też, że maksymalny czas tekstu w poczekalni wynosi pięć dni. Trzeba powoli, małymi kroczkami, jak nauka o nieistniejącym Mikołaju
  • Dobra Cobra
  • 13/08/2019 15:03
  • Niektórzy znow wierzą, że jak zostawisz 40 komentarzy różnym osobom to te 40 osób wróci do ciebie i da tobie takze 40 komentów
  • Dobra Cobra
  • 12/08/2019 18:38
  • Najprostsza rzecz to załatwić sobie klakierów ;)
  • Joefrind1
  • 11/08/2019 00:51
  • Nikt nie komentuje mojego wiersza :(
  • Joefrind1
  • 10/08/2019 20:52
  • A to przepraszam, juz nie przeszkadzam
  • Dobra Cobra
  • 10/08/2019 19:20
  • Prozaicy piszą kolejne wersy, poeci kolejne rymy spisują. Nikt nie ma czasu ma oglądanie pogody, gdy Ojczyzna w potrzebie.
  • Joefrind1
  • 10/08/2019 16:25
  • Ale dzisiaj fajna pogoda
Ostatnio widziani
Gości online:9
Najnowszy:1jasminee8822hp7
Wspierają nas