Za ścianą - AntoniGrycuk
Proza » Miniatura » Za ścianą
A A A
Od autora: Ten tekst już prezentowałem, ale teraz jest mocno poprawiony.

Szara płachta papieru leży gdzieś w zaułku. Są na niej rysunki. Jedne wyraźne, narysowane twardym ołówkiem, z dwiema szczęśliwymi postaciami, drugie rozmazane, pociągnięte węglem, z czymś, czego nie umiem rozpoznać, a jeszcze inne to bardziej plamy i rozmycia.

To, co dzieje się za ścianą, przyprawia mnie o pomieszanie zmysłów. To dla mnie zbyt dużo. Zamknąłem te drzwi i zniknęła mi z oczu. A tak chciałbym ją jeszcze zobaczyć. Czasem areszt domowy jest nie dla osoby zamkniętej, ale dla tej, która musiała ją zamknąć.

Prawie nie zmrużyłem oka. Tylko moment lewitowałem gdzieś w czasoprzestrzeni, próbując zrozumieć, jak to się dzieje, że gdy otwieram powieki, wszystko jest inne niż przed chwilą – łóżko zwyczajne, stół normalny, to samo biurko i fotel, nawet kot taki zwykły, dachowiec. Patrzę na zegarek: czwarta dwadzieścia. Mówili, że to kwestia godzin. Wypuszczam powietrze, słysząc szum, który zakłóca to, co najważniejsze. Coś zgrzytnęło! Z której to strony?! Ale istnieje tylko ten jeden kierunek. Miałbym ochotę zburzyć ścianę, połączyć pokoje w całość, być tam, ale obiecałem, że nie będę patrzył. A każda komórka nerwowa mózgu się tego domaga.

Staram się sobie tego nie wyobrażać, choć trudno utrzymać umysł na wodzach; jest jak dziki kot zamknięty w klatce: szamocze się, rzuca nerwowo, wydaje pomruki – są ostrzeżeniem dla innych czy dla niego samego? Ale w mojej głowie pojawiają się niechciane obrazy, każdy z nich niby niezwiązany, odległy, a nie wiedzieć czemu czuję w nich to, co nieuniknione.

Chciałbym pamiętać ten pierwszy dzień i pierwszą noc, znów cieszyć się jak wtedy, odnowić to, co najpiękniejsze, lecz odbijam się z hukiem od twardej ściany emocji. Przyszłość jest najsilniejsza. Tyka niesłyszalnym, lecz najgłośniejszym przeskakiwaniem wskazówek. Staram się nie myśleć o tym, co obok, jednak wewnętrzny wzrok jest tam wlepiony, zahipnotyzowany monotonią. Kiedyś wyobrażałem sobie dokładnie, jak mógłbym się zachować w podobnej sytuacji – wszystko było ułożone w swej beznadziejności, dojmujące smutkiem. Ale rzeczywistość jest inna. To nie smutek, nie rozpacz. To pomieszczenie bez wyjścia z zaciskającymi się ścianami.

Zamykam oczy, pragnąc choć na chwilę odpłynąć, przyśnić obraz z dzieciństwa, gdzie wszystko było proste i bezpieczne, ale widzę tylko jedno: unoszącą się na wietrze płachtę szarego papieru. Najpierw podrywa się o metr w górę, skręca w lewo, potem w prawo, znów się unosi, by zatoczyć wielkie koło w wirze emocji. W końcu kieruje się w stronę słońca, przesłania blask, dając łunę dookoła i dziwny cień ogarniający całą moją postać. Tylko ruchoma kamera umysłu z wyraźnie widocznymi brzegami kadru, drżąc, kieruje się za tą płachtą, aż z ostrzeżeniem wyczerpanej baterii gaśnie…

 

Budzę się z gwałtownym ściśnięciem żołądka. Piąta za pięć. Czyli przespałem pół godziny. Chociaż tyle dobrego. A co, jeśli już po wszystkim? Wsłuchuję się w niesłyszalne dźwięki. Jest ich sporo. Bardzo dużo. Jedne przypominają szuranie kapciami o podłogę, inne odchrząkiwanie, a kolejne to odgłosy przyrządzanej porannej kawy; czajnik zaczyna szumieć, łyżeczka dzwoni o kubek, nawet słyszę nuconą melodię, która była ze mną od momentu, gdy się poznaliśmy. A może to wszystko mi się przyśniło i cały czas jest jak kiedyś, bez tych cholernych zmian? Już odkrywam kołdrę, chcę się poderwać, sprawdzić, ale leżące obok zdjęcie rentgenowskie płuc nie pozostawia złudzeń.

Od trzech dni nie wyszedłem z domu. Siedzę w tym przeklętym pokoju – przecież obiecałem, że nie będę patrzył. A chciałbym wsiąść w samochód, zatankować do pełna i popędzić, gdzie los poniesie, oby jak najdalej, bo skoro nie mogę być blisko, to może odległość złagodzi te łączące nas, a teraz nie do wytrzymania więzi. Pojechać w góry, wdrapać się na najwyższy szczyt i dać się pochłonąć otaczającej przestrzeni.

Dobiega do mnie dziwny jęk. Takiego jeszcze nigdy nie słyszałem, nawet nie potrafiłbym sobie wyobrazić. Niesie wszystko, co mroczne, co zapowiedziane. Dobiega zza ściany? Nie, to kolejny raz umysł płata mi figle. Przekręcam się na brzuch, wtulam twarz w poduszkę, chcę uciec od wszystkiego. Szum w głowie narasta, ale nie zagłusza tego jęku.

Nagle słyszę swoje imię. Wyraźnie i głośno. Zrywam się z łóżka, już chcę biec w tamtą stronę, ale w pamięci dudni błaganie, abym był z dala. A co, jeśli zmieniła zdanie? Moja druga połówka. Jedyna, od zawsze. A jeśli chce mnie obok siebie? Wypowiada moje imię z bólem, wręcz ze skurczem całego ciała – na wydechu. Ostatnia głoska się urywa, przeistaczając w moim umyśle w łagodne: kocham cię.

I wszystkie dźwięki ustają. Padam bezsilnie na łóżko. Nawet wskazówki zegarka zamierają w bezruchu.

Dagmara nuci swoją ulubioną melodię. Jesteśmy znów razem.

Tylko unosząca się płachta szarego papieru faluje coraz wyżej i wyżej. Płynie w stronę światła. I znika wchłonięta przez wieczność.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
AntoniGrycuk · dnia 25.08.2019 13:30 · Czytań: 158 · Średnia ocena: 4,33 · Komentarzy: 7
Komentarze
JOLA S. dnia 25.08.2019 16:47 Ocena: Świetne!
Antoni,

śnię, czy co? Inne pióro, dojrzałe??

Drapię się po uchu, schodząc na ziemię.

Sprawiłeś mi wielką przyjemność. Tekst ma głębię, życie wewnętrzne, w którym znalazło się miejsce na uczucia, ból, nostalgię...

Zdumiewające!

Rozmyślam nad tym na swój użytek.

Jak mi to wyjaśnisz ?

Serdeczności i do następnego. :)
Kazjuno dnia 25.08.2019 18:04 Ocena: Bardzo dobre
Na mój gust dużo tu poetyckiej prozy pomieszanej z wewnętrznym monologiem. Albo odwrotnie: wewnętrzny monolog pomieszany z poetycką prozą. Ot zabawa słowem. Chęć przekazania uczuć i ich zawiłości.
Lecz przekaz nie jest bardzo klarowny. Chwilami trudno ocenić, czy sprawy mają się w realu, czy w zakamarkach mózgu.
Klimat dramatu wewnętrznego rzeczywiście podany z mocnym naciskiem. Osobiście Antosiu tęsknię do Twoich bardziej komunikatywnych narracji o życiu nastolatki z pisarskimi aspiracjami, oraz mniej ambitnych tekstów.
Ale ów psychologiczny dramat też jest ciekawy. Dobrze, że nie za długi.
Pozdrawiam, Kaz
AntoniGrycuk dnia 25.08.2019 20:28
Jolu,

napisałem ten tekst po przeczytaniu tekstu niejakiej Miazgi, o śmierci ojca. Obudziłem się chyba o 4 w nocy, nie mogłem spać i napisałem.
Chciałem oddać klimat, jaki ma w głowie osoba bliska pomieszania zmysłów, gdzie nie do końca wiadomo, co dzieje się w głowie. Dodatkowo niedopowiedzenia chyba najdobitniej działają na emocje, może nie tak silnie, ale dogłębnie. Dogłębnie, bo każdy dopasowuje swoje przeżycia, a nie chwyta, co napisano dosłownie.

Dzięki za czytanie i tak świetną opinię.

Kazjuno,

wiem, że jesteś typem gawędziarza i najbardziej przemawia do Ciebie pisanie wprost, zwyczajne. O dziwo ja też to lubię chyba najbardziej. Ten tekst to pomieszanie zmysłów. Tak należy go traktować.

Pozdrawiam Was.
Marek Adam Grabowski dnia 26.08.2019 14:21
Chyba już czytałem poprzednią wersję; ale pewności nie mam. Piszesz w czasie teraźniejszym, rządki zabieg. Podoba mi się, i forma i egzystencjalna treść. Tylko początek bym zmienił, bo jest niechlujny. Poza tym mogę się podpisać prawie pod wszystkim, co napisał Kazjuno.

Pozdrawiam
AntoniGrycuk dnia 26.08.2019 22:06
Dzięki, Marku, za czytanie i kilka słów.

Pozdrawiam.
wariat_egzystencjalny dnia 18.09.2019 20:26 Ocena: Bardzo dobre
Dla mnie jest to takie małe studium szaleństwa a dokładniej jego narodzin. Zamknięta przestrzeń, poczucie izolacji, dziwność istnienia- ciekawie oddałeś klimat tej przestrzeni, w której rozpocząć się może proces szaleństwa.
Fajnie też opisałeś te dźwięki w głowie bohatera- to robi wrażenie.
Bardzo lubię takie klimaty, dzięki którym można lepiej poznać psychikę człowieka. Udało Ci się to bardzo ciekawie przedstawić.
Według mnie jest tu potencjał na jakąś dłuższą formę, którą można by jeszcze rozwinąć :)
AntoniGrycuk dnia 18.09.2019 21:23
Wariacie_egzystencjalny,

miał to być klimat z umysłu kogoś, kto jest z rozpaczy i bezsilności bliski pomieszania zmysłów. Tak że nie wiadomo, co jest realne, a co wyobraźnią.
Cieszę się, że tak to odebrałeś, znaczy, że udało mi się w jakiś sposób oddać to, co zamierzałem.
Dzięki za wizytę i słowa.

Pozdrawiam.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
bruliben
21/09/2019 00:42
Racja, nawet mama, która jest jedna :) »
Bartek Otremba
21/09/2019 00:41
Akurat tego nikomu nie poświęciłem... co najwyżej swojej… »
Bartek Otremba
21/09/2019 00:31
każdy ma swój czas każdy w godzinie ma 60 minut ;0 i tak… »
bruliben
21/09/2019 00:30
A jednak dopiął swego, nie byłby Benedyktem. Ale tylu ich… »
bruliben
21/09/2019 00:07
Wiem, że nie mam kontroli i ją mam - takie złudzenie.… »
wiosna
20/09/2019 22:55
Kazjuno dziękuję za podzielenie się przyjemnością ze… »
Dobra Cobra
20/09/2019 22:17
Olbrzymie masy nadludzi w naszym kraju potwierdzają fakt, ze… »
Kazjuno
20/09/2019 21:52
Nie znam się na współczesnej poezji. - Wiosno. Najczęściej… »
bruliben
20/09/2019 21:36
Co jest po drugiej stronie? Odwieczne pytanie. Romeo liczył… »
Kazjuno
20/09/2019 20:34
Mr Stawitzky Nawała szpanerstwa, "Jakim to nie jestem… »
wiosna
20/09/2019 20:11
Al dziękuję za Twoje grzybowe rozbawienie:) Ten wierszyk,… »
Lilah
20/09/2019 20:07
Piękny trzynastozgłoskowiec, świetnie się czyta. :) »
Lilah
20/09/2019 20:02
No toś mnie zaskoczył, Clakier! Dzięki :) Bardzo… »
mike17
20/09/2019 19:33
Dość wesołe dziełko :) Niektóre rymy nieco zgrzytają, są… »
MarcinD
20/09/2019 19:22
Dziękuję bardzo :-). Miło przeczytać taki komentarz.… »
ShoutBox
  • bruliben
  • 20/09/2019 22:13
  • Czy ktoś ma iphona i już aktualizował/a do ios13? Lepiej działa?
  • bruliben
  • 20/09/2019 22:12
  • Miłego z Krakowa :) Słucham jak szumią tutejsze tramwaje :)
  • Kushi
  • 20/09/2019 18:16
  • Miłego wieczoru kochani :):)
  • Kushi
  • 20/09/2019 18:15
  • Znacie? ... nie znacie ?????, to poznacie ;):):):) [link] .... :):)
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:22
  • tej wytwórni. Ale sam szef D. próbuje zmienić czasy i transformację koncernu w stronę tematyki niebaśniowej. [link]
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:20
  • Disney ma nie lada orzech do zgryzienia :) . Johansson zaprosili nawet na spotkanie dyrektorów D. I ona tam jasno mówiła, że reżyser niepokorny i film też, co niespecjalnie idzie za rączkę z polityką
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:50
  • em FOXa, więc Disney nie miał nic do gadania. A czy film pojawi się w Polskich kinach? Sadzę, że tak, ale nie wszędzie i nie od razu, bo tu nie chodzi o ideologię, ale o kasę.
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:48
  • Co do filmu, ten Hitler, będzie wymyślonym przyjacielem i z tego co wiem, będzie takim diabłem na ramieniu, co mówi źle, to wbrew pozorom nie komedia. Druga sprawa film powstał praktycznie przed zakup
  • Kazjuno
  • 17/09/2019 14:16
  • Znowu przesadzasz. Jesteś wrażliwym facetem, na dodatek z intuicją muzyka, więc czułym na fałszywe nuty. Także te cecha ułatwia Ci trafne komentarze. Więc jak znajdziesz czas(?)...
Ostatnio widziani
Gości online:17
Najnowszy:Maattaes50
Wspierają nas