Demon Odrodzenie - 5 - Kapelusznik
Proza » Fantastyka / Science Fiction » Demon Odrodzenie - 5
A A A

Republika Finicka
544 rok nowej ery – 1905 rok imperialny
12 Kwietnia
Region Manerchaim - okolice stolicy Finicji – Hertur

 

Ostatnie śniegi ostatecznie puściły. Pamięć o srogiej zimie, królowej północy, oddalała się wraz z każdą zieloną łodyżką trawy, dumnie sięgającą nieba. Dwie sójki, które jak co roku, nie wybrały się za morze, siedziały na niewielkim murku rozglądając się ciekawsko. Banda młodych męskich osobników ludzkich, walczyła słyszącymi w świetle szpadami. Na zmianę to cięli, to kłuli, zmieniając się co chwila. Gdyby nie idiotyczna dla sójek wielkość, chętnie zabrałyby to świecące coś i spróbowały użyć do rozbudowy gniazda. Choć głupie ptaszyska pewnie nie orientowały się że mają dwa osobne gniazda, a jedną szpadą się nie podzielą. Niedaleko, pod daszkiem, siedziały młode samice ludzkie, chichocząc i spoglądając równie ciekawsko co ptaki, na młodych osobników przeciwnej płci. To co nosiły na palcach dłoni i wokół szyi kusiło ptasie oczy, ale zapach upieczonego kuzyna, przepiórki, na stole, skutecznie odstraszał dwóch pierzastych poszukiwaczy przygód. Niezadowolone ze skutków poszukiwań uniosły się w niebo. Zataczały kręgi w poszukiwaniu czegoś co radośnie odbije promienie słońca. Nie musiały długo czekać. Coś w dole błysnęło, a po chwili stuknęło. Zaciekawione ptaszyska zleciały lekko w dół, by zobaczyć co się dzieje w okolicach wielkich długich domów, gdzie nie ludzie, a konie mieszkały. Kolejny błysk, kolejny stuk, coraz bliżej, coraz niżej… i nagle iskry! Ptaki skrzeknęły przerażone nie na żarty i odfrunęły jak najszybciej w przeciwnym kierunku. Nie miały pojęcia co strzeliło iskrami, ale wystarczyło to, by poważnie zaczęły zastanawiać się nad tą wycieczką za morze…

Chłopak w czerni spojrzał za uciekającymi ptakami. Następnie zerknął na trzymane w dłoniach ostrze noża. Westchnął i raz jeszcze poruszył kamieniem szlifierskim, wracając do ostrzenia broni. Czuł się nieswojo. Nienaturalnie wręcz. Cała misja, w takim, a nie innym otoczeniu, zupełnie wybijała go z jego trybu życia. Zamiast walki na arenie, była zabawa z szpadą, zamiast treningu na strzelnicy, był zwyczajny sport, zamiast potu i krwi, była herbata z cytryną, zamiast rozkazu, były rozmowy. Czuł się jak żółw błotny porzucony na środku oceanu. Niby podobny do miejscowych kuzynów, ale zupełnie nie przystosowany do środowiska. Znał etykietę, zasady dworu, retoryki i poprawnego wypowiadania się, tego też ich uczyli. Co nie znaczy że lubił tą naukę. Francis Adler, znany teraz jako Franciszek Eagle, wolałby zamiast tych wygód, rozmów i koncertów, prosty i brutalny bieg przełajowy z trzydziesto kilogramowym plecakiem na plecach. Wspominał z rozmarzeniem momenty kiedy wskakiwał do wartkiej rzeki i płynął pod prąd, tam gdzie kazano mu dotrzeć. Wbrew pozorom, tego typu rozrywka, odpowiadała mu znacznie bardziej niż to na co był teraz nastawiony.

Usłyszał znane mu kroki. Znane bardziej niż można mu przypuszczać. Dobrze przyszykował się do zadanej mu misji. Przez trzy tygodnie obserwował rezydencję gdzie znajdował się jego cel. Poznał rozkład pokoi, trasy strażników i ich przyzwyczajenia. Poznał codzienną rutynę mieszkańców, a nawet część wyjątkowych, okazjonalnych zachowań i działań. Samodzielnie przygotował skrytki z bronią i punkty do kontaktu z dowództwem. Przygotował serię szyfrów które mogłyby wystarczyć na pięć lat trwania operacji, nawet jeśli co tydzień musiałby je zmieniać. Nie może więc dziwić fakt że dokładnie rozpoznawał krok osoby którą miał bronić.

Ewelina wynurzyła się za jego plecami. Nie musiał się odwracać by wiedzieć co ma na sobie. Cięższy krok, brak falowania sukni oraz charakterystyczne stukanie o prawe udo. Była w stroju jeździeckim. Miała wysokie buty jeździeckie, sztylpy, oraz bacik w dłoni. Nagłe zatrzymanie się kroków znaczyło że go zauważyła. Nie dawał jednak tego po sobie poznać, pracował dalej. Raz jeszcze uniósł nóż pod słonce. Ostrze lśniło. Mruknął zadowolony i wstał. Chwycił palcami za końcówkę ostrza i nie przejmując się obecnością Eweliny za plecami, rzucił nim w wybrany cel. Ostrze noża zakręciło się i stuknęło trafiając dokładnie w deskę w którą mierzył. Zajęło mu to zaledwie trzy godziny, a dawniej stępiały nóż zamienił się raz jeszcze w zabójczą broń. Usłyszał wciągane powietrze za plecami, wiedział że dziewczyna zaraz coś powie. Znał już jej przyzwyczajenia. Wbrew jej własnym przekonaniom, czytał z niej jak z otwartej księgi… nawet wtedy kiedy nie patrzył na kartki.

- Ciekawy zwyczaj – stwierdziła, stając obok. – Rzut nożem, zamiast szermierki.

Eagle odskoczył, udając zaskoczenie. Skłonił się lekko na przywitanie i odpowiedział.

- Bardziej przyzwyczajenie niż zwyczaj.

Ewelina spojrzała na niego lekko się uśmiechając. Była widocznie zadowolona, że udało jej się podejść „idealnego” strzelca. Trudno się dziwić, była to mimo wszystko część jej natury. Gdy znajdowała perłę, szukała na niej skazy.

- Przyzwyczajenia do czego? – zapytała zaciekawiona.

Eagle wzruszył ramionami.

- Do pracy ręcznej. Nie nadaję się do szermierki i bali, praca dłońmi wystarcza mi całkowicie – westchnął wyciągając otwarte dłonie w stronę Eweliny. – Zresztą jaka dama dworu chciałaby trzymać takie dłonie jak moje…?

Ewelina spojrzała na nie, z mieszanką zaskoczenia i ekscytacji. Skóra jego dłoni była twarda, popękana z widocznymi bliznami i poparzeniami. Nie przypominały niczym dłoni jego rówieśników. Ich były gładkie, piękne, niemalże różowe, jakby dopiero co się urodzili. Bez skazy na ciele, choć mieli ich mnóstwo na umyśle i duszy. Ze stojącym przed nią Eaglem było jednak inaczej. Znała go krótko, ale wszystko wskazywało że jest z nim na odwrót. Miał skazę na ciele, to z pewnością dało się zauważyć, ale nie dojrzała jej na umyśle, czy ciele. Słyszała jak mówił że nie lubi koncertów, bankietów i tańców, ale nie oznaczało to że nie był ambitny. Wręcz przeciwnie. Wiedział że jako przysłowiowy, „bękart”, ma zostać najpewniej sługą na dworze, ale jeśli już miał zostać skazany na taki los, to widocznie postanowił być najlepszym z najlepszych. Obchodził każdego dnia rezydencje, zwracał uwagę, chwalił głośniej i karcił ciszej, wszystkich pracowników. Kilku lokajów miało pretensje, ale jej ojciec, widząc zrozumienie dla hierarchii oraz profesjonalizmu wykonania, uciszył je jedną rozmową. Franciszek Eagle, zaledwie po trzech dniach, był nieoficjalnym zarządcą pracowników rezydencji. Trzeba czegoś więcej niż talentu, by coś takiego osiągnąć w tak krótkim czasie. Przez moment wspomnienie ostatniego romansidła przeleciało jej przez umysł, ale udała że go nie zauważyła.

- Wydaje mi się, że się nie doceniasz – oznajmiła, uśmiechając się. – Dziewczyny uwielbiają mundurowych, a oni mają popękane dłonie, tak jak Ty.

Eagle uniósł brew krytycznie.

- „Dziewczyny”? Mam rozumieć, że szanowna Panienka, za nimi nie przepada?

Ewelina westchnęła. „Szanowna Panienka” – jakże one nie lubiła tego zwrotu.

- Nie młodej daty. Większość z nich nie wąchało prochu, mimo że twierdzą inaczej. Oprócz kilku wojen na Perrze (mam na myśli kontynent „Perra”, ale nie wiem jak odmienić, więc na razie zostaje ta wersja) i równie nieliczny konfliktów granicznych, od III Wojny z Socjalistami, nie toczyły się żadne większe konflikty, nawet na innych kontynentach.

Eagle jeszcze bardziej krytycznie uniósł brew.

- Dobrze… dwa pytania. Pierwsze: III Wojna z Socjalistami zakończyła się w 1889, prawda? Drugie: „młodej daty”? Mam rozumieć że wolisz „starej daty” w takim razie?

Ewelina spojrzała na niego zaskoczona i po chwili parsknęła śmiechem rozbawiona. Kilku pracowników stajni wyjrzało zza rogu zaciekawionych. Minęło sporo czasu odkąd Panienkę Ewelinę, cokolwiek rozśmieszyło. Eagle uśmiechnął się lekko. Ewelina odetchnęła i odpowiedziała.

- Oto odpowiedzi: Tak, zakończyła się w 1889 i Nie, nie wolę mundurowych „starej daty” – uśmiechnęła się nadal szczerze rozbawiona. – Teraz moje pytanie: Gdzie podziało się „szanowna panienko”?

Eagle, uniósł brwi zaskoczony, zauważając swój własny błąd i wybąkał.

- „Szanowna Panienko”…?

Ewelina raz jeszcze się roześmiała i spojrzała na Eagle zadowolona.

- Kiedy będziemy sami, nie musisz się do mnie zwracać tak oficjalnie – oznajmiła. – Czasem muszę odpocząć od tych wszystkich zasad dworu.

Czujne oczy Eagle z zadowoleniem stwierdziły że wiadomość ta dotarła do uszu obserwującej ich służby. Ach. Plotki, ploteczki. Jakże potężną są bronią.

- Jak sobie życzysz – oznajmił. – Zgaduję że to „czasem” wiąże się z przejażdżką konną.

- Zgadza się – przyznała Ewelina. – Mam zamiar pojechać do lasu i trochę wypocząć. Czy do mnie dołączysz?

„Plotki, ploteczki już się tworzą, już się tworzą.” – Myślał Adler spoglądając na zaskoczonych pracowników.

Udał że ich nie widzi i skrzywił się lekko.

- Szczerze…? Nie jestem najlepszym jeźdźcem.

- Nie umiesz…

- Nie. Umiem jeździć, ale koni nie lubię… - zastanowił się przez moment. – Zresztą w wzajemnością.

Ewelina uniosła brwi zaskoczona.

- Czego nie można lubić w koniach?

Eagle spojrzał na obserwujące ich z wnętrza stajni końskie łby. Na te głębokie, niczym kałuża, oczy mądrości i rodzonego sprytu.

„Chodzące salami” – pomyślał, choć nie dał tego po sobie poznać.

- To zwierze z przodu niebezpieczne, z tyłu niebezpieczne, a w środku niewygodne – oznajmił z kamienną twarzą.

Ewelina prychnęła rozbawiona. Spojrzała na Franciszka Eagla, szczęśliwa że nie pomyliła się co do tego osobnika i jego mocy do złamania parszywej rutyny dnia.

- Cóż… można je tak określić. Mimo to nalegam byś mi towarzyszył.

Eagle uśmiechnął się i kiwnął głową.

- Jeśli panienka sobie tego życzy, z chęcią pojadę.

Nie minęło piętnaście minut, a już jechali stępem w stronę lasu. Rozmawiali spokojnie, o błahych sprawach, jakby nieświadomych obserwujących ich ludzi. Dla rezydencji był to początek kolejnej wiosny. Dla jej mieszkańców początek kolejnego sezonu. Kolejny cykl, który rozpoczął się na nowo. Choć na razie, wszystko wskazywało na to, że wszystko się zmieni.

 

Nie mieli pojęcia jak bardzo.

 

Na odległym wzgórzu, samotna postać spoglądała na dwie jadące na koniach postaci, przez szkła lornetki. Białe zęby błysnęły rozbawione.

- A więc to tak…

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Kapelusznik · dnia 02.09.2019 15:14 · Czytań: 81 · Średnia ocena: 3 · Komentarzy: 3
Komentarze
Marek Adam Grabowski dnia 06.09.2019 18:46 Ocena: Dobre
Ten opis sójek bardzo mi się spodobał. Masz inteligentne poczucie humoru. ;) Jednak wciąż nie rozumiem, o co w tym utworze chodzi.

Pozdrawiam

Ps. To wzmianka w nawiasie o tym, że nie wiesz jak odmieniać, to żart czy nie wycięta notatka autorska?
Kapelusznik dnia 06.09.2019 21:33
A dziękuję za miłe słowa
Spokojnie, znaczenie wkrótce okaże się bardziej i bardziej pewne
Podpowiedzi już masz, trzeba tylko kilku dodatkowych kropek
I tak w nawiasie notka autorska z zapytaniem do czytelników portali. Szczerzę się pytam bo ktoś może mieć inny pomysł, może lepszy.
Pozdrawiam
Marek Adam Grabowski dnia 06.09.2019 22:06 Ocena: Dobre
Te pytanie nieco mnie zaskoczyło; ale storo pytasz to odpowiadam. Dla mnie to dobra odmiana.

Pozdrawiam
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
bruliben
21/09/2019 00:42
Racja, nawet mama, która jest jedna :) »
Bartek Otremba
21/09/2019 00:41
Akurat tego nikomu nie poświęciłem... co najwyżej swojej… »
Bartek Otremba
21/09/2019 00:31
każdy ma swój czas każdy w godzinie ma 60 minut ;0 i tak… »
bruliben
21/09/2019 00:30
A jednak dopiął swego, nie byłby Benedyktem. Ale tylu ich… »
bruliben
21/09/2019 00:07
Wiem, że nie mam kontroli i ją mam - takie złudzenie.… »
wiosna
20/09/2019 22:55
Kazjuno dziękuję za podzielenie się przyjemnością ze… »
Dobra Cobra
20/09/2019 22:17
Olbrzymie masy nadludzi w naszym kraju potwierdzają fakt, ze… »
Kazjuno
20/09/2019 21:52
Nie znam się na współczesnej poezji. - Wiosno. Najczęściej… »
bruliben
20/09/2019 21:36
Co jest po drugiej stronie? Odwieczne pytanie. Romeo liczył… »
Kazjuno
20/09/2019 20:34
Mr Stawitzky Nawała szpanerstwa, "Jakim to nie jestem… »
wiosna
20/09/2019 20:11
Al dziękuję za Twoje grzybowe rozbawienie:) Ten wierszyk,… »
Lilah
20/09/2019 20:07
Piękny trzynastozgłoskowiec, świetnie się czyta. :) »
Lilah
20/09/2019 20:02
No toś mnie zaskoczył, Clakier! Dzięki :) Bardzo… »
mike17
20/09/2019 19:33
Dość wesołe dziełko :) Niektóre rymy nieco zgrzytają, są… »
MarcinD
20/09/2019 19:22
Dziękuję bardzo :-). Miło przeczytać taki komentarz.… »
ShoutBox
  • bruliben
  • 20/09/2019 22:13
  • Czy ktoś ma iphona i już aktualizował/a do ios13? Lepiej działa?
  • bruliben
  • 20/09/2019 22:12
  • Miłego z Krakowa :) Słucham jak szumią tutejsze tramwaje :)
  • Kushi
  • 20/09/2019 18:16
  • Miłego wieczoru kochani :):)
  • Kushi
  • 20/09/2019 18:15
  • Znacie? ... nie znacie ?????, to poznacie ;):):):) [link] .... :):)
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:22
  • tej wytwórni. Ale sam szef D. próbuje zmienić czasy i transformację koncernu w stronę tematyki niebaśniowej. [link]
  • Dobra Cobra
  • 18/09/2019 08:20
  • Disney ma nie lada orzech do zgryzienia :) . Johansson zaprosili nawet na spotkanie dyrektorów D. I ona tam jasno mówiła, że reżyser niepokorny i film też, co niespecjalnie idzie za rączkę z polityką
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:50
  • em FOXa, więc Disney nie miał nic do gadania. A czy film pojawi się w Polskich kinach? Sadzę, że tak, ale nie wszędzie i nie od razu, bo tu nie chodzi o ideologię, ale o kasę.
  • TomaszObluda
  • 18/09/2019 06:48
  • Co do filmu, ten Hitler, będzie wymyślonym przyjacielem i z tego co wiem, będzie takim diabłem na ramieniu, co mówi źle, to wbrew pozorom nie komedia. Druga sprawa film powstał praktycznie przed zakup
  • Kazjuno
  • 17/09/2019 14:16
  • Znowu przesadzasz. Jesteś wrażliwym facetem, na dodatek z intuicją muzyka, więc czułym na fałszywe nuty. Także te cecha ułatwia Ci trafne komentarze. Więc jak znajdziesz czas(?)...
Ostatnio widziani
Gości online:19
Najnowszy:Maattaes50
Wspierają nas