trochę o dniu wczorajszym - stawitzky
Proza » Inne » trochę o dniu wczorajszym
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

W apartamentach za pół miliona złotych, w kiblu też jebie gównem. Moczem. Całym tym środkiem naszym, człowieczym. Jebie trzewiami. Na stole leży najdroższy koks, na ludziach wiszą najdroższe ubrania, na ścianie najdroższy telewizor, ogólnie wszystko jest najdroższe, lepsze. Proszek pozwala nie myśleć za dużo, pozwala też mówić więcej. Więc mówią. Rozmawiają. Bardziej mówią, do ósmej rano na przykład, ciągiem. A potem idą do domu i dalej mówią.

Mówią nawet gdy śpią. Ale nie śpią. Zamknięcie oczu jest jedynie przerwą, sekundą, która pozwala zwilżyć wyschnięte oczy.

Wódka nie jest najdroższa, bo jest wódką, nikt nie przyszedł tutaj dla wódki. Wyborowa jakaś, czy inna, soplica. Nie ważne. Wódka pozwala na dużo; picie jej pozwala po prostu, być. I piją pod ten proszek, pijemy. Albo wciągamy pod picie. Kolejność nie ma znaczenia.

— Przyjdą jakieś sraki? – woła jakiś ktoś, wystawiając jedynie głowę z przeszklonego patio.

— Przyjdą – odpowiada ktoś, właściciel chyba.  

No i fajnie. Idę do łazienki i kiwam sobie głową. Przyjdą kurwy. Nie wiem dlaczego, ale strasznie mnie to cieszy. Podskakuję sobie i nucę w myślach o przyjściu kurew. Łazienka jest zajęta więc muszę iść do tej drugiej, w sypialni. Do tej bez drzwi, otwartej. Tak otwartej, żeby po porannym sraniu móc jeszcze powąchać gówno, leżąc na łóżku. Żeby ten koks z wczoraj jeszcze raz poczuć. Sikam w ten sracz, i dalej mnie cieszy, że przyjdą te jebane kurwy. Nie chcę mi się ich ruchać, to i tak nie możliwe, ale chcę kurwy. Gdzieś wewnątrz odczuwam pragnienie – każdy facet ma sobie coś takiego, że raz na jakiś czas chce mu się kurwy. Dobrze czasem popatrzyć na kurwę, na jej kurwi pysk. Strzepuję kroplę i chowam siuśka z powrotem. Myślę, czy przetrzeć oszczaną klapę, ale pierdolę. Jutro przyjdzie sprzątaczka i zrobi to za mnie. Myję dokładnie dłonie w umywalce, a gdy podnoszę wzrok i zaglądam w swoje rozszerzone źrenice, uśmiecham się jak kurwa, intuicyjnie. Jakbym sam siebie chciał wyruchać.

Wracam, a one już są.

Dwie, jedna ja pierdolę, ale wysoka – mówi ktoś w tle. Ona to słyszy i się uśmiecha. Cieszy się, bo jest wysoką kurwą, nietuzinkową. Patrzę na nią i rzeczywiście, kurwa jak nic. Wysoka kurwa. Siadam przy barku i wydaję mi się, że czas zrobił sobie pętle, kółeczko takie, że wyszedł za okno i wrócił właśnie teraz. Biorę kartę do bankomatu i coś tam kruszę. A potem szczypie mnie w nos, a potem kurwa stoi gdzieś w tle, oni stoją, telewizor coś gra, a mnie szczypie. Wkładam palec do środka i dłubię.

Ta niższa siada na sofie, ktoś nalewa jej wódki, a ona prosi o wodę niegazowaną. To nie pijesz? Pije, tylko do wódki wodę, żeby przepić, nie colę.

Zastanawiam się, czy kurwy mają klasę. Szyk? Bo jakby nie patrzyć, te co przyszły, mają. Ale czy mają to wewnątrz? Kiedyś, gdy poszedłem do takiej jednej, internetowej, po wejściu do jej mieszkania wytrąciło mnie z zachwianej już nieco równowagi jakieś coś ustawione przy oknie. To teleskop? Kurwa pokiwała głową na tak. Patrzysz  w gwiazdy? – spytałem. A ona ponownie pokiwała głową. Wyobrażacie sobie teleskop u kurwy w domu? Byłem przekonany, że kurwy nie patrzą w gwiazdy. Może obserwują gwiazdy na instagramie, ale, że patrzą? W niebo? Kurwa, nocą?

 

Te tutaj nie patrzą w gwiazdy. Sprawiają wrażenie, jakby w ogóle nie patrzyły, każdy gest wykonują ostrożnie, a spojrzenie mają pełne niczego, jakby już wszystko w życiu widziały. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że nie chcą pieniędzy. To jeszcze jedna z definicji  określających apartamenty za pół bańki – kurwy są za darmo.

W każdej chwili może im się przydarzyć lepsza przyszłość. Pierdolenie jest w cenie – to koszt jaki ponoszą za możliwość, za bycie w miejscu, które być może da im lepsze jutro, pojutrze, lepsze, wygrane życie. Bo takie jest życie w drogich apartamentach, wygrane. Każdy z tych ćpunów coś wygrał – jedni bogatych rodziców, drudzy bogatych dziadków, a trzeci wygrali jakieś szczęście. A ja? Kim jestem ja? Co ja tutaj robię? Też wygrałem. Zwyciężyłem dzień. To mój sen nocy letniej; ta noc mi się po prostu przydarzyła, tak jak całej reszcie przydarza się być w takich miejscach przez większość swojego życia. Czas jest jednak wymierny.

Kim jestem ja?

 

Ponownie kreślę kartą bankomatową. Na początku mówiłem nie, nie, nie chcę, a teraz, po kilku, już sam . Przez przypadek zobaczyłem swoje skarpetki – na jednej trzy dziury, na drugiej dwie, rozglądam się, czy ktoś zauważył, ale tutaj nikt nie patrzy na stopy. Liczy się to, co na blacie, a nie. To co nad się liczy, ponad, u góry, na szczycie. Liczy się tam, u góry! Nie tam w dół. Na szczęście jest tu ze mną ktoś, kto zrozumie.

 — Skumaj moje skarpy – mówię.

Patrzy w dół, a ja pokazuje mu dziury; jakbyśmy oglądali jakieś przedstawienie odgrywane za pomocą stóp. 

— Rozejrzyj się, a potem spójrz jeszcze raz.

Pośmialiśmy się, po czym zrobiłem drugą linie, dla niego.

 

Lubię patrzyć jak jest ćpane. Ogólnie, dobrze widzieć kto w jaki sposób pozbywa się rzeczywistości. Robienie rzeczy prawnie oraz społecznie nieakceptowalnych niesie w sobie jakiś magnez dla oczu. Świat, czas, materia, rzeczywistość, nie ważne. Dzisiaj, jutro, pojutrze, zaraz, nie ważne.

Ktoś puszcza muzykę, i nie wiem jaki to rodzaj, dopada mnie dziwny, wewnętrzny strach, bo przecież to jedna z niewielu rzeczy, na których się znam – muzyka, ale dziś, teraz, nie mam pojęcia. Dudni. Rytm jest raz taki, raz taki, i przyznam, że to wewnątrz mnie, to ukłucie, wraz z lecącą w tle muzyką jest tym samym. Wszystko gra jak należy, czymkolwiek jest. Jest idealnie. Ja i tło. Scalam się. Wciągam raz jeszcze i jestem. Po prostu, jestem.

 

To miasto nie potrzebuje takich miejsc. Żadne miasto nie potrzebuje, lecz to szczególnie. Wyrosłe na obrzeżach jest totalnie obojętne na takie apartamenty. Widok z góry jest na co? Na ulicę? Zostałem na chwile sam w przeszklonym patio, a perspektywa podczas patrzenia w dół była podobnie żadna jak dotychczas. Zerkając w dół z wysokich pięter przybiera dystansu – tu jednak dystans nie zrobił nic. Bo od czego się zdystansować? Od przystanku? Od solarium? Budki z cieciem? Kiosku? Być daleko od tego na dole, to wciąż nie być nigdzie. Widząc całość w większej skali, to wciąż nie widzieć.

Drzwi się odchyliły i weszła ta wysoka. Siada w fotelu podwijając nogi pod siebie. Nie czekając na nic, pyta czy długo zapuszczałem włosy. Właściwie na co czekać?

— Z rok... z dwa może. — odpowiadam.

— Mogę ci zrobić warkoczyk.. taki dobierany, francuza?

I znowu nie czekając podnosi się i staje za mną.

Dużo osób bawiło się moimi włosami, ale nigdy one.. nigdy kurwy. Rozplątuje kucyk i zaczyna grzebać.

Zastanawiam się, czy się brzydzę, ale czego? Tym, że czuć kutasem od jej dłoni? Mógłbym nawet wylizać jej pizdę po kimś, nie robi mi to, ale jednak dłonie wydają się zbyt intymne. Odchylam głowę do tyłu, by na nią spojrzeć, a ona zdecydowanym ruchem odpycha ją z powrotem.

— Nie wierć się!

No to się nie wiercę. W dół patrzę, zza szyby. Na to to całe, miasto.

Gdy kończy, wyciąga telefon i robi zdjęcie. Po kilku sekundach uświadamiam sobie, że zamiast wylądować z nią w łóżku, ląduję na jej Instagramie. Cóż, może taki właśnie ma być ten wieczór? Mam się najeść drogiego proszku i poczuć przez jebanego francuza na głowie, jak to jest mieć francuskie ciuchy i żyć w imitacji paryskiego apartamentu z widokiem triumfalny łuk moralnej próżności.

 

Właściwie bez znaczenia dlaczego się tutaj znalazłem. Lata mi to, bimba! Praprzyczyna jest do ustalenia – zazwyczaj prozaiczna i nudna; jednak rano większość z nas spyta: no i po co? Ci bardziej wgnieceni mrukną, że to ostatni raz, a jeszcze inni po prostu wstaną, zjedzą kromkę z szynką i zwalą sobie konia.

Jeśli o mnie chodzi, trzepię regularnie. Patrzę na tę wysoką i nie tyle o regularność ma się sprawa, ja będę musiał to zrobić! Teraz. Potrzebuję orgazmu bardziej niż esencji – potrzebuję źródła esencji, ekstazy! Rdzenia przyjemności. Pragnę wejść w sam środek uczucia i pozostać w nim możliwie najdłużej. Muszę dostarczyć sobie ciężkich odczuć, skrajności wagi ciężkiej – lewych sierpowych bodźców, które wcisną mnie w fotel. Prawych. Podbródkowych. Każdych! Potrzebuję tego napięcia, które daje orgazm – nie, jak dotychczas; pieprzenia samego w sobie. Pragnę napięcia w dolnej części, wkładanie i wyciąganie twardego szlonga nie wystarczy.

 

Jeśli kobieta rozbiera się przed tobą, to zawsze coś znaczy. Każda z osobna niesie w sobie inny przelot, zależny od jej urody, charakteru, kobiecości, i tego czegoś, wewnątrz, ale biorąc je wszystkie tak o, jak leci – łączy je nić, cecha wspólna; nagie zawsze coś znaczą.

Całkiem niedawno dziewczyna mojego przyjaciela przyszła do mnie na wódkę. Na wstępie się popłakała, bo Mariusz jest taki, i to nie jej wina, że między nimi jest jak jest. Chyba wcześniej dałem do zrozumienia, że to jednak jej wina. Stąd płacz. Wkurwiła mnie zbyt mocno, bo jest złą osobą, tak od środka złą, zaborczą, chodzącą jebaną żenadą, a wymaga od Mariusza tego, czego ona sama nie może zrobić. No i jest gruba. Cholernie gruba. Próbowałem jakoś z tego wybrnąć, więc polałem kieliszek. Jeden, drugi i któryś tam z rzędu. Napięcie jakoś minęło. Wstała od stołu i poszła do łazienki, zostawiając za sobą otwarte drzwi. Po chwili poszedłem za nią, a ona siedziała sobie w wannie i bawiła się cyckami. Możesz wejść – powiedziała. Więc wszedłem. I patrzyłem na stukilową kobietę – złą – ale jednak kobietę. I było w tym coś pojebanego; przecież jest od Mariusza, ale tutaj, przede mną po nagu, była w całości moja.

Naga kobieta znaczy coś zawsze, nawet gdy w ubraniach nie znaczy kompletnie nic. 

Gdy wyszła z łazienki, poprosiłem aby zrobiła mostek. To jej ciało, rozlazłe, w tej pozycji było czymś przepięknym. Jej łono wyszło na zewnątrz i pojawiła się szparka. Gdybym spotkał ją gdzieś na plaży, czy w parku, nawet nie łypnąłbym wzrokiem. Jednak tutaj, jej całość wystawiona tylko dla moich oczu, była boskim dziełem, od którego nie potrafiłem oderwać wzroku.

Potem powiedziała, że jestem drugim penisem, którego miała w ustach. I przyznam szczerzę, że bardzo jej współczułem, gdyż ten drugi był sflaczały od wódy. I gdy tak ssała, zakłopotana, bo jednak Mariusz był tym pierwszym, i tutaj tak nagle pojawił się drugi, tyle że miękki, zrozumiałem, że nie stać mnie nawet na wzwód wstydu. Zniecierpliwiona takim obrotem spraw, chciała na niego usiąść, ale wyślizgiwał się jej spomiędzy nóg jak jakiś glut.

Zrobiłem jej dobrze językiem, włożyłem nawet palec w tyłek, żeby to jakoś wynagrodzić, ale na nic. Nie zobaczyliśmy się już nigdy więcej. Mariusz też jakoś zniknął.

 

Jeśli wkładasz w kobietę którąś z części swojego ciała, nie znaczy to wiele. Może coś znaczyć, ale z reguły niewiele jest w tym zmysłu. Po prostu, tarło. W męskim wzroku wbitym w nagą kobietę tkwi więcej emploi.

Jednak wkładamy w nie palce. Kutasy. Sprzęty. Warzywa. Wiertarki. Długopisy. Szyszki, żołędzie, kasztany. Marchewki, ogórki, cukinie. Wzrok nie wystarczy. Trzeba coś włożyć, żeby zaspokoić to na dole. Żeby te dwie minuty tarła, dały te kilka sekund ekstazy.

I o toto całe się rozchodzi.

 

Rozglądam się za sensem, macając dobrze wykonany warkocz na głowie. Świat, materia, czas, nie ważne. Dziś, jutro, pojutrze, nie ważne.

 

Znaczy coś jeśli kobieta robi ci warkocz?

A czy znaczy cokolwiek, jeśli warkocz jest francuzem?

A czy ty coś znaczysz, mając na uwadze każde z powyższych?

 

W apartamentach za pół bańki kurwy liżą jaja i czeszą włosy. Pozwalają na to, żeby włożyć im w dupę, a potem zanoszą szklanki ze stołu do zmywarki.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
stawitzky · dnia 20.09.2019 09:28 · Czytań: 169 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 4
Komentarze
Kazjuno dnia 20.09.2019 20:34
Mr Stawitzky
Nawała szpanerstwa, "Jakim to nie jestem luzakiem. z jakimi to mafiozami ćpam i chleję wódę". Bix do kwadratu: jest czym imponować małolatkom o wątpliwej reputacji. No i te ostatnie sceny. Niby śmieszne, a jednak obrzydliwość.
Odebrałem jako afirmację "geniuszu" wyluzowanego ćpuna. Bohater- narrator wyraźnie kryguje się na bywalca elitarnych burdeli, jakby chciał podkreślić: "Należę do High-lifu niedostępnego dla was maluczcy".
Tekst wprawdzie luzacki (lubię luzaków) ale można nabawić się mdłości.
stawitzky dnia 21.09.2019 11:15
Kazjuno

Totalnie nie odczytałeś. Mój bohater gubi się w takich miejscach - bo przecież ''ta noc mu się po prostu przydarzyła''. Dziury w skarpetkach, co parę zdań podkreślenie jak bardzo nie pasuje i nie chce dołączyć prymitywnego high life'u. Odebrałeś opowiadanie totalnie na opak, ale może zbyt słabo podkreśliłem niesmak.
Darcon dnia 30.09.2019 08:21
Cytat:
Wy­bo­ro­wa jakaś, czy inna, so­pli­ca. Nie ważne.

Cytat:
Roz­glą­dam się za sen­sem, ma­ca­jąc do­brze wy­ko­na­ny war­kocz na gło­wie. Świat, ma­te­ria, czas, nie ważne. Dziś, jutro, po­ju­trze, nie ważne.

Jest wyjątek przy pisaniu "nie ważne" oddzielnie, ale nie w Twoich kontekstach.

Tym razem nie zagrało, Stawitzky. Z dwóch powodów. Po pierwsze zbyt duża identyfikacja autora/narratora, która wyraźnie zgrzyta. Masz na to dowód w pierwszym komentarzu. Mnie także wydaje się on zbyt nachalny, zbyt wulgarny, bo w literaturze nie wszystko musi być przecież dosłowne, ba, nawet nie powinno. Można bez połowy wulgaryzmów i szczania osiągnąć dobry efekt. I nie chodzi o to, że mierżą mnie wulgaryzmy, tylko ich natłok zmniejsza ich wydźwięk i znaczenie.
Po drugie, tekst jest zbyt długi, w takiej formie, monologu, o tym samym.
Pozdrawiam.
wariat_egzystencjalny dnia 30.09.2019 20:27
Ciekawa historia i dość brawurowo napisana. Momentami niesmaczne ale taki chyba miał być zamysł autora, żeby podkreślić tą wyuzdaną rzeczywistość.
Wg mnie trochę za dużo wulgaryzmów- zgadzam się z Darconem, że taki przesyt tych słów obniża ich wartość emocjonalną i nie wywołuje już takiego wrażenia.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
marzenna
16/10/2019 00:10
bruliben ostanie jabłko, szkoda :) ale dziękuję, sama… »
Yaro
15/10/2019 23:53
Smutek , zwątpienie dookoła szaro słychać płacz . Umieranie… »
bruliben
15/10/2019 23:45
Gdzieś od połowy, o tu nasze noce, niespełnione obietnice… »
bruliben
15/10/2019 23:33
Chodzi o fresk Opłakiwanie... ? Fajnie, że sięgasz po innego… »
mike17
15/10/2019 21:25
Yaro, bo kobietom nie zawsze można wierzyć :) Ilu już się na… »
JOLA S.
15/10/2019 21:07
DoCo, moim natchnieniem jest mała, bystra dziewczynka, o… »
Yaro
15/10/2019 20:38
Budka Suflera śpiewa: nie wierz nigdy kobiecie, nic… »
mike17
15/10/2019 19:52
Stary, kłaniam się nisko i dziękuję za Twój wypasiony koment… »
bruliben
15/10/2019 19:23
Zazwyczaj stronię od skojarzeń czysto politycznych. Ale… »
Yaro
15/10/2019 19:18
Coś jakby o Jarku ;) »
Quentin
15/10/2019 19:05
Angie Ze Stonesami mi się kojarzy. A to już dobre… »
Dobra Cobra
15/10/2019 17:51
Piękna bajka, która obowiązkowo trzeba czytać dzieciom, by… »
bruliben
15/10/2019 17:45
Pod koniec dnia zwykle tak bywa. No zimno tam jak w… »
marzenna
15/10/2019 17:28
bruliben Nie chciałam czytać tego wiersza, nawet… »
bruliben
15/10/2019 16:41
Dziękuję za komentarz. Peel w wierszu trochę sam sobie… »
ShoutBox
  • Dobra Cobra
  • 15/10/2019 17:41
  • Jest już polski zwiastun nadchodzącej arcyciekawej produkcji kinowej pt. Jo-jo Rabbit: [link]
  • bruliben
  • 14/10/2019 23:22
  • Tyle konkursów, to nie ma mój dziurawiec
  • mike17
  • 14/10/2019 19:35
  • Zapraszam do udziału w konkursie dla prozaików MUZO WENY 8, gdzie piszemy miniaturę na 5000 znaków i wchodzimy do historii: [link]
  • bruliben
  • 14/10/2019 02:15
  • No, no, co za linki ;)
  • Vanillivi
  • 12/10/2019 15:46
  • Ryzykowny tytuł :) Ale dziękuję za informację, zobaczę jak to wygląda :)
  • bruliben
  • 11/10/2019 02:45
  • Wszyscy śpią? Grzeczne brzdące :)
  • mike17
  • 10/10/2019 17:11
  • Hej, ho, do konkursu by się szło! A więc MUZO WENY 8 zapraszają i pragną zmotywować Was do napisania miniatury : [link]
  • chawendyk
  • 10/10/2019 16:07
  • Vanillivi Nie miałem kiedy odpisać. Tytuł "To nie jest czas dla poetów" Michał Andruk Jest na lportalu aukcyjnym i "Lubimy czytać".
Ostatnio widziani
Gości online:12
Najnowszy:Azzopardiaq5
Wspierają nas