I znowu to samo - lina_91
Proza » Obyczajowe » I znowu to samo
A A A
Bał się, czuła to wyraźnie. Jego wargi, dzisiaj o wiele bardziej zaborcze i brutalne, pachniały nie solą, jak zwykle, a strachem, dziwnym, mdłym strachem. Chciała mu powiedzieć "Nie bój się, nie odejdę", ale przecież z takich infantylnych wyznań dawno już wyrosła, a właściwie nigdy nie była w tym wieku.
Leżeli na trawie, mokrej jeszcze po niedawnym deszczu, wpleceni w siebie tak kurczowo, jakby tonęli i w tej ostatniej chwili nie chcieli pozwolić, by prąd ich rozdzielił. I w pewnym sensie przecież tak było. Pachniało schnącymi ziołami, doleciała ich woń maciejki - zapadał już zmierzch. Tulili się do siebie w milczeniu, czekając na pierwsze słowo, które przerwie ciszę.
Gdzieś, z otwartego okna, rozległ się głos Avril Lavigne - Julita skrzywiła się i uniosła na łokciu. Nie znosiła jej tak szczerze, że zrobiło jej się niewygodnie na ramieniu Marka. "When you're gone..." - usłyszała i mimo woli przylgnęła do chłopca silniej, wtulając się w jego szyję. I pytanie, które mu zadała, w dziwnym stopniu było skierowane właśnie w zagłębienie jego obojczyka.
-Odejdziesz.
To miało być pytanie, ale rozmyśliła się już w trakcie mówienia i wyszło z tego stwierdzenie. Zgodne z prawdą przecież, o czym wiedziała, zanim jeszcze Marek otworzył usta, by odpowiedzieć.

Martę siły odeszły w czasie przygotowywania kolacji. Odłożyła nóż, poszła do pokoju, gdzie stał telewizor, ze stolika wzięła oprawione w czarną ramkę zdjęcie. Wspomniała historię swojej matki, opowiedzianej parę dni przed śmiercią, historię o miłości, w jaką nie wierzyła, jaka według niej nie istniała w tym świecie. Nie istniała dla niej i może dlatego właśnie jej się zdarzyła, zadając kłam jej wierze i przekonaniu, że wszystko może się zdarzyć, ale przecież nie jej. Miłość głęboka i ulotna jak wiatr zachodni, który gna przed siebie, zahaczając kolejnych naiwnych. I w drugim pokoleniu to samo...
Przez otwarte okno dobiegł ją zapach kwiatów i jakby stłumiony jęk. Uśmiechając się gorzko, przypomniała sobie, jak nocami wymykała się z domu, by całować się pod drzewem czereśni na podwórzu. Naraz uśmiech zamarł jej na ustach, gdy dotarło do niej, że spod opadających aż do ziemi liści wystawały sportowe buty jej córki.

-Julita, do domu.
Dziewczyna wolno oderwała się od chłopca i obejrzała na matkę. Nie miała zamiaru się bronić ani tłumaczyć - obie wiedziały, że nie czas na to.
Zawahała się, nastoletnia duma omal nie wzięła góry nad rozsądkiem. Miała ochotę wrzasnąć, co ja zrobiłam, dlaczego muszę za twój błąd... Zacisnęła zęby. Przeszłość już nie miała znaczenia, nie w takim stopniu. Problem polegał na tym, że przyszłość i teraźniejszość były dokładnymi odbiciami historii, historii jej babki i mamy. I teraz znów to samo...
Wstała. Ona miała szansę coś zmienić.
Tym razem to ona odeszła pierwsza.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
lina_91 · dnia 20.06.2007 13:48 · Czytań: 566 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 0
Komentarze

Ten tekst nie został jeszcze skomentowany. Jeśli chcesz dodać komentarz, musisz być zalogowany.

Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
wolnyduch
27/05/2022 19:17
Emocjonalne burze nam nie służą, ale ludzie wrażliwi są na… »
wolnyduch
27/05/2022 19:08
Dążenie do zapamiętania za wszelką cenę jest bez sensu, ale… »
wolnyduch
27/05/2022 18:41
Sądzę, że niejedna osoba się nad tym zastanawia. Nie wiem,… »
Yaro
27/05/2022 18:35
Dziękuję za komentarze :) Pozdrawiam Was serdecznie:) »
wolnyduch
27/05/2022 18:32
Msz, uszczypliwe półsłówka nie biorą się znikąd, no chyba,… »
wolnyduch
27/05/2022 18:18
Dobry wieczór D.U Dziękuję za czytanie, gratuluję, że… »
Zdzislaw
27/05/2022 14:40
Również pozdrawiam, Wolnyduchu :) »
d.urbanska
27/05/2022 12:40
Cudny wiersz. Malarski i emocjonalny. Bardzo mi się udał :)»
d.urbanska
27/05/2022 12:37
Wolnyduchu dziękuję za wizytę i ocenę. Też zastanawia mnie… »
Marian
27/05/2022 09:26
Tetu, bardzo dziękuję za odwiedziny i cieszę się, że tekst… »
Marian
27/05/2022 09:22
Wolnyduchu, dziękuję za wizytę i rzeczowy komentarz. »
wolnyduch
26/05/2022 21:04
Tak bywa, fajne. Pozdrawiam :) »
wolnyduch
26/05/2022 21:03
Ciekawie, z polotem i wyobraźnią, pozdrawiam serdecznie :) »
mike17
26/05/2022 20:59
Jarku, wiersz przejmujący i pełny treściowo. Dziś pieniądz… »
wolnyduch
26/05/2022 20:59
Dobrze się czyta, a przy okazji pokazuje polskie realia,… »
ShoutBox
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:45
  • Szanowna redakcjo! Na mój BLOG nikt nie może publikować. Jedynie komentować i wyrażać wszystko co wątrobie zalega. Zatem nie jestem [link]żeniem.
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:25
  • oto adres:
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:20
  • Oto adres:
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:18
  • Oto adres:
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:15
  • Zabrakło znaków. Coś podobnego. A ja dopiero się rozkręcam. Zatem zapraszam wszystkich do mojego BLOGA, nieśmiałego. u mnie można o wszystkim, nie tylko o poezji. W ramach obowiązujących norm internet
  • Pulsar
  • 20/05/2022 20:08
  • Zapraszam na mojego nieśmiałego BLOGA. Wszystkich, nawet tych bez ślepej kiszki i z dwunastnicą zapasteryzowanymi metaforami. Co zrobić, trudno! Z żołądkiem zakwaszonym refluksem. RRRUU! Wszystko ule
  • Yaro
  • 16/05/2022 19:07
  • To fajnie:)
  • mike17
  • 16/05/2022 17:17
  • Opróżniłem pocztę Jarku :)
  • mike17
  • 16/05/2022 14:29
  • Jarku, nie zapomniałem o Tobie :)
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas