KiwiKid: Czasowstrzymywacz cz.2 pióra Anonimowego Grzybiarza

7.
Kropla. Samotna niczym zwiadowca sprawdzający teren przed bitwą... Spadła i głucho uderzyła o chodnik, rozpryskując się na tysiące mniejszych.
Kropla-zwiadowczyni sprawdzająca teren przed bitwą, dała sygnał do ataku. Czekająca Armia kropel, uzbrojona w pioruny ruszyła do bitwy z grzmotem na ustach.
Lunęło.

8.

Deszcz głośno bębnił o wielkie szyby.
Podejrzana zielona mgła bardzo ograniczyła mi punkt widzenia. Bo, krótko mówiąc, była tak gęsta, że wyciągając przed siebie rękę, nie byłem w stanie dojrzeć dłoni.
Wyciągnąłem ręce przed siebie i zacząłem iść na oślep, szukając reżysera całej tej szopki.
Nagle coś dotknęło mojego ramienia. Obróciłem się, gotowy odeprzeć atak. Stałem chwilę w pozycji obronnej, wytężając wzrok i nadal nic nie widząc. Powoli, powolutku cofałem się, gdy niespodziewanie coś znowu się o mnie otarło. Drugi raz, odruchowo, obróciłem się i wpatrzyłem w mgłę. Oczywiście i tym razem nic nie dojrzałem, więc ruszyłam dalej, zachowując należytą ostrożność.
Tym razem atak był zdecydowany, szybki i celny. Nagle, bez żadnego ostrzeżenia z mgły wystrzeliła liana i oplotła się wokół mojej prawej kostki. Szarpnięcie sprawiło, że wylądowałem na kamiennej posadzce. Mimo, że w ogóle nie spodziewałem się takiego obrotu spraw, zdążyłem zamortyzować upadek. Jakoś. Przekręciłem głową i spojrzałem wzdłuż liany. Mimo, że roślina, jak i wszystko, ginęła w mgle, mogłem się domyślić, że na jej końcu (a właściwie początku, bo koniec nieubłaganie nadal trzymał moją kostkę i nie chciał puścić; skurczybyk) znajdę swojego nowego przyjaciela - Listka.
Wtedy właśnie, choć równie dobrze mogło to być kilka sekund wcześniej lub później, liana naprężyła się i pociągnęła. Szorując brzuchem po podłodze nabierałem coraz większej prędkości, co wcale mi się nie podobało, muszę przyznać. Znaczy, w innych okolicznościach taką szybką przejażdżkę uznałbym za wspaniałą zabawę, ale zważywszy na sytuację... Chyba sami rozumiecie.
Mając już dość haratania brzucha, obróciłem się na plecy. Uniosłem się do pozycji siedzącej, akurat by ujrzeć kant biurka kilka centymetrów przed moją głową.
- O nie... - jęknąłem, lecz nie zdążyłem zrobić uniku. Przywaliłem czachą, aż mi pociemniało przed oczami.
- Dość tej zabawy - powiedziałem sobie, gdy szorowałem koło ściany. Uczepiłem się gabloty z wężem strażackim i począłem tłuc szybkę. Po drugim uderzeniu mogłem już wyciągnąć siekierę, co też szybko uczyniłem.
Nadal przytrzymując się ręką gablotki, starałem się dokładnie wycelować. Z impetem opuściłem siekierę. Niefortunnie wybrałem moment, bo wtedy liana kolejny raz szarpnęła i o mało co własnoręcznie nie pozbawiłem się nogi. Wymierzyłem drugi raz i tym razem trafiłem. Liana jednak nic sobie z tego nie zrobiła i ciągnęła nadal, jak gdyby nigdy nic. Twarda była, trzeba przyznać. Dopiero kilka następnych uderzeń oszołomiło ją na tyle, że puściła moją kostkę.
Listek zawył.
Wstałem i obmacałem czoło. Wiedziałem, że wieczorem znajdę na nim pokaźnego guza.
Może Dniwecnir coś pomoże...? - zastanowiłem się.
Muśnięcie w ramię, powiedziało mi, że liana szykuje się do kolejnego ataku.
Uzbrojony w siekierę, jakże mordercze narzędzie, czekałem.
Lecz nawet ja nie byłem gotowy na to, co wyłoniło się z mgły.

cdn.