Niebo jest ciepłe i przyjazne dzisiaj. Dobre. Błękitne.
Przywołuję wspomnienia, bo wtedy niebo było równie piękne. I małe chmurki pełzły po niebie, leniwie, sennie, wakacyjne.
Dobre to było lato, dni na wielkiej łące, leżeliśmy- ja z głową na twoich kolanach, ze zmrużonymi oczami. Nie dało się patrzeć w słońce więc patrzyłam na twoją twarz. Uśmiechałeś się, a na nosie robiła ci się śmieszna zmarszczka. Pamiętam twoje oczy, brązowe, zamyślone. Twoje palce gładziły moją twarz, wplatały we włosy.
- Co nas czeka, jak myślisz?- pytałeś
- Nie wiem- odpowiadałam - całe życie, łąki, lasy, wiele dobrych chwil i miłość.
- I będziesz moją żoną?
- Będę. I będę o ciebie dbać- uśmiechnęłam się
- Wiem- przytulałeś swoje usta do moich, a ja zapamiętałam ich smak.

Od tej pory minęło kilka lat, a w mojej pamięci wszystko jest jak żywe. Soczysty kolor drzew, które szumiały nad naszymi głowami. Kolor traw, w których leżeliśmy. Falowały, laskocząc nas w stopy. Nazrywałeś kaczeńcy i mleczy by uwić z nich wianek.
Od tamtej pory minęło wiele minut, sekund, dni. Co roku łąka kwitnie, a ja co roku przychodzę i plotę nowe wianki. Zawsze z kaczeńcy i mleczy.
I ściskam w dłoni małe kwiatki, a one sypią się na ziemię. I na ziemię kapią łzy i podnoszę oczy do słońca a ono razi mnie - jak tamtego dnia i mrużę oczy. Twój grób rozmazuje mi się przed oczami, więc odchodzę. Wrócę za rok.