Żył sobie bard i gdy był jeszcze młodym adeptem sztuki muzycznej, zeszła do niego bogini lasu, w złotych włosach w które wplątane były liście i kwiaty. Odziana była w biała suknię, nogi miała bose i przybrudzone. Wręczyła mu piękną mandolinę zrobioną przez duchy lasu, powiedziała że grać będzie nieziemską muzykę ale nie dla swojego świata. Po tych słowach odeszła razem z wiatrem zostawiając młodego muzyka w konsternacji. Chłopak nie wiedział co ma o tych słowach sądzić. Popatrzył na instrument, podziwiaj go przez dłuższą chwilę i postanowił że zagra na nim dopiero gdy ukończy swoją naukę i tylko wtedy gdy będzie ze swojej gry zadowolony. Tak więc ćwiczył i studiował muzykę przodków. Był podziwianym jeszcze jako adept, gdy zaś kończył szkołę miał sporą publiczność wśród których znajdowali się szlachetnie urodzeni panowie i panie. Mógł u nich spokojnie grać i cieszyć się dobrobytem i sławą. Tak jednak się nie stało. Wyjął bowiem mandolinę, która na niego czekała od czterech lat. Nadal była dziełem sztuki, a Funowi wydawała się jeszcze piękniejsza jak by magiczna. Był akurat zaproszony na wesele pewnej córy hrabiostwa bardzo zamożnego. Nie wiem jednak dlaczego, skoro nie mieli dużo zwierząt do jedzenia, W zamku wszyscy pilnie oczekiwali występu największego talentu w królestwie. Funo usiadł przy kominku, delikatnie wyjął instrument i zaczął grać. Był zachwycony dźwiękiem który wydobywała z siebie lutnia, był on czysty i głęboki. Młodemu muzykowi wydawało się że jeszcze nigdy dotąd nie grał tak boskiej muzyki. Niemal zakochał się w niej. Czuł przypływ szczęścia, ale wiedział że swoją grą mógł by także wywołać płacz zgorzkchniałych dam. Nuty tańczyły, palce same grały delikatnie o struny. Odpłynął w świat muzyki. Ona za to znalazła w jego talencie i palcach ujście swojego piękna. Gdy skończył oczekiwał ujrzeć mdlejące panny i usłyszeć wartkie brawa. Nikt jednak czegoś podobnego nie uczynił. Publiczność czekała, niektórzy zniecierpliwieni inni zdziwieni lub znudzeni. W końcu baronówna powiedziała do muzyka że chyba jego instrument jest popsuty bo nie wydaje z siebie dźwięku. Gestem dłoni zaprosiła kolejnego muzyka, żartując z pobliskimi paniami o obecnym. Funo poczuł się zawiedziony, nie czuł jednak pretensji do swoje lutni, dla niego najważniejsze było to że poczuł tą piękną melodią i to że poczuł się spełniony. Publiczność jednak tego nie zaznała co on tak usilnie próbował przekazać podczas kilku koncertów. Szybko stracił reputację i musiał wyjechać z miasta. Udał się na północ z nadzieją że może tam odmieni się jego los i znajdzie godnych słuchaczy którzy docenią jego muzykę. W wielu dniach wędrówki, spoczął przy jednym z drzew, wielkich i rozłożystych i zasnął. Gdy się obudził zobaczył na wprost siebie niedźwiedzia o czarnym futrze który przypatrywał się nie jemu a lutni. Funo mimo że był przerażony, przypomniał sobie słowa bogini i pomyślał że może to jest ten inny świat. Chwycił mandolinę i zagrał, wydobywając z niej kolejną piękną melodię która wciągnęła go ponownie w świat muzyki. Gdy skończył, przypomniało mu się gdzie jest i popatrzył na miejsce gdzie poprzednio stało zwierzę. Zdziwił się gdy zobaczył całą gromadę zwierząt, zające, sarny, wilki, lisy, borsuki najróżniejsze ptaki, duchy drzew i wiele innych leśnych zwierząt słuchało jego występu. Tak więc Funo znalazł swoje miejsce. Też tam byłam ale jako młoda suka niezbyt interesowały mnie takie rzeczy. Pamiętam że niedługo potem umarł. Został duchem lasu, bardem lasu. Kiedy Wielki Las jeszcze istniał jego muzyka niosła się wśród drzew zachwycając wszystkie istoty.