Stara ballada

Dawno, dawno temu,
Wierzcie lub nie wierzcie,
Żyła dziwna para
W pewnym wielkim mieście.

Czemu dziwna para?
Temu dziwna para,
Że on - zbyt nieśmiały,
Ona - trochę stara.

A gdy się spotkali
W mieście pod gwiazdami,
Gadali, gadali,
Jakby byli sami.

Jakby byli sami
W całym bożym mieście
Ze swymi sprawami.
Wierzcie lub nie wierzcie.

A gdy się tak siebie
W siebie już wgadali,
Śpiewali ballady,
Boże, jak śpiewali!

Ona - po staremu,
Bo była za stara.
On - po nieśmiałemu.
Ale dziwna para!

Byliby do dzisiaj
Gadali, śpiewali,
Ale w dwa pociągi
Różne powsiadali.

Pojechali sobie
Każde w inną stronę.
Ona - w Stare Straszne
On - w Nieśmiałe Nowe.

A dlatego tak to
Im się porobiło,
Że stało się straszno,
Tak im było miło.

Aż się przestraszyli,
Wierzcie lub nie wierzcie.
Że to tak im przyszło
W zaskoczonym mieście.