Ceremonia zakończona wszystko poszło gładko, prawie...zobaczyłem pewną dziewczyną, która siedziała niedaleko mnie.

Była piękną młodą kobietą. Miałem wrażenie, że nigdy się mną nie zainteresuje lecz jej przeszywające spojrzenie okalało mnie co dzień gdy ją spotykałem i jakaś iskra zawsze brzmiała w mojej duszy. Była niską brunetką o stanowczych rysach twarzy, włosach prostych, z natury były kręcone lecz ona czuła się w nich niekomfortowo, może one po prostu były niewygodne, oczy miała zielone przepięknie podkreślające jej mały nos.

Gdy ją zobaczyłem po raz pierwszy onieśmieliło mnie jej piękno. Marzyłem o jej uśmiechu. W końcu nastała chwila, w której nasze drogi się zeszły. Był wtedy dzień chłodny, wrześniowy. Poznaliśmy się dość przypadkowo po prostu koleżanka kolegi.

Pierwsza rozmowa z nią nieco mnie zbiła z rytmicznego toru, zauważyłem, że ona również jest dość stremowana.

- Maciej jestem zapamiętaj to imię...bo jeszcze będziesz je krzyczeć - powiedziałem zabawnym tonem, aby trochę rozluźnić napięcie między nami. Młoda dama odpowiedziała mi uśmiechem i powiedziała:
- Cześć jestem Matylda - jej aksamitny głos natychmiastowo poruszył mnie do działania.

Rozmawialiśmy trochę, w końcu widzieliśmy się codziennie, a że nie miałem zwyczaju odwracać głowy w drugą stronę gdy widziałem kolegów bądź koleżanki, zawsze częstowaliśmy się lekkimi uśmiechami.
Główną przyczyną naszego lepszego poznania była wspólna nauka języka angielskiego. Oczywiście starałem się jak najmniej na nią patrzeć, przecież nie mogłem sobie snuć jakichkolwiek nadziei. Skąd miałbym wiedzieć czy ona już nie ma jakiegoś księcia z bajki, tylko takich mają damy.

Jednak z lekcji na lekcję stałem się coraz śmielszy, nawiązywałem kontakt wzrokowy, prowadziłem dłuższe konwersację i starałem się ją lepiej poznać, nigdy nie była mi obojętna, od dnia rozpoczęcia roku coś się we mnie zmieniło, coś co pozwalało mi czuć pewne bezpieczeństwo u jej boku.

Czas mijał, a ja coraz bardziej się do niej zbliżałem, wiedząc, że nie mam żadnych szans. Mimo to chciałem być dobrym kolegą, który notabene chce dotykać chociaż wzrokiem kawałka piękna, które sam Bóg stworzył.