Zwierz - amoryt
Proza » Obyczajowe » Zwierz
A A A
Lubią to robić na stole kuchennym. Na tym wielkim, drewnianym stole, który jej ojciec sam wyciął i wymodelował. Piękna robota, widać, że był świetnym rzemieślnikiem. A oni to robią na tym dziele sztuki.
To. To. To.
To gdzie głaszczą się po główkach.
To gdzie smyrają się po szyjkach.
To gdzie on paluszkami wodzi po wypustkach jej kręgosłupa.
To. To. To.
Ślinią się, pocą, wylewają z siebie litry płynów. Ona lubrykuje się śluzem. Sklejają się kroczami w spazmatycznym uścisku. Z jego wypustki wypływa płyn do mycia rąk.
Fu. Fu. Fu.
Na stole jej ojca. Fu. Gdybym tylko mógł, gdyby tylko Bozia dała mi szansę, lepiej bym ją wychował. Nie łajdaczyłaby się z byle kim. Nie rozrzucała bielizny po podłodze kuchennej, gdzie jest przecież tyle zarazków. Skręca mnie i wykręca w samym jądrze bytu, gdy widzę, że ona zakłada potem to wszystko i śmieje się, jakby bakterie nie jadły właśnie jej skóry. Przynajmniej łóżko ma zawsze ładnie pościelone, nawet jeśli ten cham regularnie poci się w kołdrę, stękając przy tym zwierzęco.
Zwierz. Zwierz. Zwierz.
Na szczęście ten prostak dużo pracuje. Na tyle dużo, by ona piła wieczorami wino, kieliszek za kieliszkiem i płakała potem w poduszkę, wpychając przy tym w siebie różową karykaturę jego wypustki.
Zwierz. Zwierz. Zwierz.
Gorzej, że ona z tej irracjonalnej rozpaczy zaniedbuje własne mieszkanie. Czasami nie wytrzymywałem i wracałem do jej mieszkania. Przecierałem kurze na szafach. Udusić się tam można było od tego syfu, nie wspominając nawet o roztoczach, zalegających w każdym dywanie. Czyściłem szafkę pod zlewem, tam daleko, za rurami, gdzie ona nigdy ręką nie sięga. Przewietrzałem pokoje. Myłem lodówkę. Nie umiałem obojętnie patrzeć na ten pierdolnik. Na ten chlew, do którego wpuszczała swoje ciało.
Nie. Nie. Nie.
Mogłem tam wchodzić, bo kobieta czasami robiła się głupia i zwyczajna. Zapomniała zamknąć drzwi. Pewnie spieszyła się na spotkanie z tym mężczyzną. Pewnie już przeciekała lepkimi płynami. Widziałem wyraźnie przez jej wielkie okna, że zasuwa w drzwiach stoi w miejscu. Jak można nie skorzystać z takiej, danej przez Boga, szansy?
Mieszkanie cuchnęło brudem i niewypranymi ubraniami. Syf. Syf. Syf. Prawie zwymiotowałem, ale nie byłem w stanie wyjść. Byłem w jej mieszkaniu. Czułem jej zapach. Chyba pół godziny wąchałem jej poduszkę. Przeglądałem śmieci w łazience. Doświadczanie jej miesięcznej czerwieni dawało mi masochistyczną ekstazę. Chciałem uciec, chciałem rzygać, ale trwałem, napawając się intensywnością tych doświadczeń. Aż nawet... Nie wierzyłem w to, ale moja wypustka zadrgała. Nie. Nie. Nie.
Natychmiast stamtąd uciekłem. To nie byłem ja. Ta kobieta coś mi zrobiła. Chciałem zmienić mieszkanie, uciec z kraju, ale nie byłem w stanie przestać o niej myśleć. Po tej nocy moja wypustka już regularnie drgała. Wystarczyło że skrawek ciała tej kobiety zjawił się w myślach, a slipy robiły się za ciasne.
Gdy kobieta znów straciła rozum, przetrząsnąłem całe jej mieszkanie i znalazłem zapasowe klucze. Moje wizyty stały się normą. Drobiazgi, które podkradałem, powoli zapełniały mój pokój. Ostatnio robię jej pranie. Zostawiam świeże owoce. Ustawiam zegar w video. Kobieta wciąż nie zmieniła zamka. Ona wie. Wszystko wie i pasuje jej to.
Moja wypustka pragnie tego samiczego ciała. Moja palce chcą jej odrobinę za małych piersi. Mój język chce jej szyi.
Czasami kobieta siedzi w oknie, czyta książki i popija winem. Zawsze nosi wtedy bluzkę z głębokim dekoltem. Spódnicę, która odkrywa nogi przy najmniejszym ruchu. Udaje że czyta, ale za rzadko przerzuca strony. Patrzy w okna mojego bloku. Szuka mnie.
Ostatnio siedziała bardzo długo. Nie spotykała się z mężczyzną od wielu dni. Każdej nocy piła coraz więcej wina i tej nocy poprzestała dopiero na trzeciej butelce. Rzuciła w kąt książkę. Rozsunęła maksymalnie zasłony. Przysunęła pod okno wielki fotel, w którym czasem drzemała. Zdjęła majtki i usiadła, zapadając się głęboko w skórzane obicie. Czekała długo, pewnie nawet alkohol nie był w stanie zabić w pełni wstydu. Wpierw ułożyła dłoń na lewej piersi. Nie nosiła w domu stanika, widziałem wyraźnie sterczący przez materiał sutki.
Ach. Ach. Ach.
Masowała łańcuch górski swojego ciała. Pieściła szczyty. Wędrowała dolinami. Aż na sam dół. Do jaskini krwi, śluzu i mięsa.
Moja wypustka bolała, uwięziona w ciasnym ubraniu. Moja wola była złamana. Zdjąłem spodnie, bieliznę. Schowałem wypustkę w pięści.
Góra. Dół. Góra. Dół. Góra. Dół.
Kobieta wiła się na fotelu, jej uda wypchnięte w najwyższy szczyt. Palce schowane były w czerwonej jaskini.
O Jezu. O Boże. O Matko.
Kobieta napięła się. Jej mięśnie wykręciły ciało, zmusiły do drgania, wyrywały z gardła jęk, którego nie słyszałem.
Ja się napiąłem. Wypustka pulsowała między palcami. Strzelała życiem, plamiąc bielą szkło okna. Kosmos przepłynął przez moje ciało. Oczyścił umysł. Nic we mnie nie zostało. Byłem wolny. Byłem Buddą. Byłem brahmanem. Byłem nędznym zwierzem.
Huf. Huf. Huf.
Uciekłem spod okna, schowałem się w kabinie prysznica. Woda nie chciała zmyć tego brudu.
Syf. Syf. Syf.
Spędziłem tam resztę nocy, zużywając więcej wody niż przez ostatni rok. Myślałem intensywnie. Musiałem ustosunkować się do tego wszystkiego. Nie chciałem biernie przyjmować rzeczywistości. Nie chciałem być zwierzem. Trawienie w głowie przyniosło tylko więcej problemów. Poszedłem do pracy z wykręconym, za ciasnym żołądkiem. Musiałem stale zalewać wodą wyschnięte gardło. Czoło pulsowało paskudnie. Biologia ciała stała się personifikacją myśli.
Kurwa. Kurwa. Kurwa.
Ta kobieta zaraziła mój mózg. Wcisnęła mi zwierza, oblepiła neurony czarną mazią wszeteczności. Jedyne co mnie uspokaja to obraz jej nóg, jej ud, jej ramion, jej piersi, jej włosów, tych na górze i tych na dole. Jej wylewających się płynów. Skurczów mięśni. Drobnych fałdek tłuszczu spod ramiączek stanika. Myślałem o smrodzie w tym suczym mieszkaniu.
Jezu. Jezu. Jezu.
Ludzie w biurze dziwnie na mnie patrzyli. Te głupiutkie zwierzęta wykazały się wreszcie odrobiną percepcji. Szef spytał mnie, czy dobrze się czuję. Czy nie chcę wziąć sobie wolnego. Zawsze twierdziłem, że to jest człowiek o złotym sercu, nawet jeśli zdradza od lat żonę. Powiedziałem, że strułem się czymś chyba. Dodałem, że nie wiem, czy dziś się nadam do czegokolwiek. Nawet uśmiechnąłem się ładnie.

W domu musiałem umyć szybę z moich wydzielin. Sam zapach zemdlił okrutnie, a musiałem tego dotknąć. Szczęść boże za gumowe rękawice.
Szur. Szur. Szur.
Z rozbiegu wziąłem się za czyszczenie wszystkiego. Powietrze wypełniło się chemicznym zapachem porządku. Jeśli usiadłbym choć na chwilę, tiki nerwowe przejęłyby ciało. Niewidzialny marionetkarz pociągałby za sznurki moich mięśni, mózg odcięty od władzy. Szorowałem więc. Przecierałem. Pot zbierał się na brwiach, skapywał z nosa. Gdy naprawdę nie było co robić, padłem w łóżku. Wycieńczony, wreszcie zapadłem w błogi sen, nie śniąc nic.

Teraz jest noc. Chcę spać, ale coś rośnie we mnie, coś chcę wstać. Podejść do okna.
Ja. Ja. Ja.
Jestem w stanie walczyć ledwo godzinę. Żałosny upadek woli ludzkiej. Der Mensch ist doch ein Tier. Nie mam siły, chcę mieć to za sobą. Okno jest takie wielkie.
Kobieta siedzi w fotelu. Ma na sobie tylko koszulę nocną, widzę dokładnie, że nie ma na sobie bielizny. Gapi się wprost na moje okno. Moja wypustka rośnie. Odciąga krew z mózgu.
Nie. Nie. Nie!
Krzyczę. Rzucam krzesłem o ścianę. Wrzeszcząc przewracam biblioteczkę, książki sypią się na podłogę, tworząc nowy dywan.
Nie! Nie! Nie!
Ona nie zrobi mi tego. Głupia suka nie złamie mojej woli. Nie ściągnie mnie z mojej osi świata!
Przez okno widzę, że ona znów wciska w siebie swoje palce. Tym razem moja wypustka się nie rusza. Jestem tylko ja i czarna bryła furii w myślach. To się musi skończyć.
Wybiegając z domu, chwytam nóż ze stołu kuchennego. Szybciej od wiatru przebiegam ulicę. Ignoruję windę, skaczę po schodach coraz wyżej i wyżej. Na jej piętrze czekają na mnie drzwi. Zatrzymuję się. Zamek jest wyłamany. Drzwi uchylone. Słyszę krzyki. Słyszę męski głos, który wrzeszczy, że kobieta zniszczyła mu życie. Rozbiła małżeństwo. Nadstawiam ucha i dochodzi do niego, że wystarczyło, żeby ta cipa miała zasłony w oknach.
Wchodzę do środka. Bałagan jest świeży. Głos mówi, że żona go zostawiła. Córka nim gardzi. Wchodzę do sypialni. Kobieta kuli się pod ścianą. Z jej rozerwanej wargi sączy się krew. Brew nad prawym okiem już puchnie. Facet dyszy ciężko. Jest takim typowym tatusiem, gościem pod pięćdziesiątkę, co pije za dużo kawy w biurze. Łysieje. Ma nadwagę. Cienkie rączki zwisają z beczkowatego korpusu. Chude nóżki drżą. Ten cień człowieka dotknął moją kobietę.
Trzy kroki i chwytam człowieczka za ramię. Czuję, jak jego całe ciało drga nerwowo. Odwraca się. Ma wielkie, przerażone oczy. Nijakie rysy, wielki kalafiorowaty nos. Żółte, przepalone nikotyną i kofeiną zęby.
Der kleine Mensch.
Nie wierzę, że jestem do tego zdolny. Ręka sama się spina. Ciągnie dłoń łukiem. Nie widzę ostrza noża. Widzę tylko, jak gardło człowieczka rozczepia się na dwoje w ogromny, rekinowaty uśmiech. Krew strzela, zalewa. Czuję jej słony, metaliczny zapach na ustach. Muszę zamknąć oczy, by nie oślepnąć. Słyszę, jak ciało upada na podłogę, pozbawione sensu słowa bulgoczą z rany. Chwyta się mojej kostki, ale jego palce wiotczeją błyskawicznie, uścisk rozluźnia się. Czuję jego soki na skórze.
Gdy podnoszę powieki, kobieta stoi przede mną. Jej piersi unoszą się w szybkim oddechu. Jej policzki są zaczerwienione. Nóż wypada spomiędzy palców, odbija się od podłogi. Moja wypustka pulsuje. Rzucam kobietę na łóżko. Moja wypustka wita jej jaskinię krwi, śluzu i mięsa.
Zwierz. Zwierz. Zwierz.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
amoryt · dnia 05.08.2009 08:33 · Czytań: 976 · Średnia ocena: 3,33 · Komentarzy: 9
Komentarze
Elwira dnia 05.08.2009 09:13 Ocena: Bardzo dobre
Błędów nie stwierdziłam, chyba nawet ich nie szukałam. Tekst robi wrażenie, czyta się świetnie, wciąga od początku do końca. Erotyka opisana zgrabnym językiem, bez wulgaryzmów, a jednak czytelnie. Wspaniale pokazane szaleństwo bohatera, jego fascynacja kobietą. Bardzo dobre opowiadanie. Pozdrawiam.
ginger dnia 05.08.2009 15:11 Ocena: Dobre
Hmpf... A mi czegoś brakuje. Kiedy czytam Twoje najlepsze teksty, nie mogę oderwać wzroku od monitora, cała skupiam się na historii, wchodzę w nią, a świat przestaje istnieć.
Tutaj tego nie doświadczyłam. Błędów nie znalazłam, ale czegoś mi zabrakło. Jakiejś Twojej cechy charakterystycznej. Zabij - nie mam pojęcia, jakiej.
Napisane sprawnie, ale bez rewelacji. Dobrze tym razem ;)
Usunięty dnia 05.08.2009 21:33
Dobrze skonstruowana ta prosta historia, ale "wypustki" nie zdzierżę. Ja wiem, że to taka mentalność, taki język, ale ta erotyka mnie nie dotyka. To znaczy obrzydza mnie. I zastanawiam się po co ja to czytałam? Chyba właśnie na zasadzie: "nie mogę przestać patrzeć na tą krew, te zwłoki, tę ohydę".
Pokazałeś z pewnością jak blisko od jednej skrajności do drugiej, ale po przeczytaniu góruje we mnie obrzydzenie, więc oceny nie postawię.
Czy o to chodziło?
amoryt dnia 05.08.2009 22:25
kmkmk, szokowanie/obrzydzanie jest jednym z moich celów. chcę wywołać emocję, zwłaszcza te skrajne, więc Twoja reakcje mnie zadowala :)
ale przyznam szczerze, że sam miałem problem z pisaniem tego rodzaju erotyki, bo generalnie erotyka drażni mnie, lubię platoniczne relacje między postaciami. ale czasami trzeba wejść w bagno, by pobudzić własny mózg do gwałtowniejszej reakcji.

ginger, może dlatego, że ten tekst jest na wskroś męski? albo już wyczerpałem u Ciebie wszelkie pokłady szoku i znieczuliłem na tego typu historie. może czas zacząć pisać delikatne, pełne ledwo namacalnych emocji teksty :D
ginger dnia 06.08.2009 19:34 Ocena: Dobre
Cytat:
pełne ledwo namacalnych emocji teksty

Jak zaczniesz tak pisać, to znaczy, że Apokalipsa już blisko... ;)
Jack the Nipper dnia 07.08.2009 22:04 Ocena: Dobre
Cytat:
robić na stole kuchennym. Na tym wielkim, drewnianym stole, który jej ojciec sam zrobił. Piękna robota,


robic - zrobil - robota = wrażenie powtarzania tego samego

Cytat:
Z jego wypustki wylewa płyn do mycia rąk.


jeśli "wylewa" to się, ale sugeruję - wypływa.

Cytat:
że zamek nie przekręca się


zamek się nie przekręca

Cytat:
byłem w stanie wyjść. Byłem


2 x byłem - to powt. nie pasuje.

Cytat:
Natychmiast uciekłem stamtąd


stamtąd uciekłem

Cytat:
Ilość drobiazgów które pokradłem, powoli zapełniły mój pokój.


Drobiazgi, które podkradałem, powoli zapełniały mój pokój.

Cytat:
plamiąc szkło okna bielą.


plamiąc bielą szkło okna

Cytat:
a musiałem się do tego dotknąć.


się do - zbędne

Cytat:
Nie myślałem, że będę do tego zdolny. Ręka


Ja bym zachował konsekwencje czasu i napisał: Nie wierzę, że jestem do tego zdolny.

Jest dobrze, ale pomyśl nad tą końcówką, coś mi w niej nie gra. Ten bohater może zabić drugiego gościa, ale nie wygląda na takiego, który w ostatecznym rozrachunku skrzywdziłby kobietę. tak to odebrałem.
amoryt dnia 11.08.2009 13:28
jack, dzięki jak zawsze.

końcówki nie zmienię. widzę to tak, że w tej chwili dochodzi do takiej eskalacji niekontrolowanych emocji, że bohater traci zupełnie kontrolę, a przecież pragnął seksu z kobietą. sama czynność zabijania, nawet zapach krwi mogą w tej chwili działać jeszcze bardziej pobudzająco. totalny upadek i zezwierzęcenie.
Usunięty dnia 17.05.2010 12:38
Sledze Cie autorze, Robisz wyraźne postępy, Przykładowo Twoja znajomość alfabetu coraz bardziej biegła
amoryt dnia 26.05.2010 22:52
aha.
Proza: Górna Półka
Proza: Dolna Półka
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
ApisTaur
29/09/2022 22:45
Zbigniew Szczypek rany/ tak dawno tu nie buszowałem/ więc… »
ApisTaur
29/09/2022 22:26
czas każdego załatwi/ nie zawsze po cichu/ mi coraz bardziej… »
Sirpions
29/09/2022 22:18
alt art-oszust, Marek Gajowniczek-ten to produkował… »
ApisTaur
29/09/2022 22:13
Sirpions swoją metrykę spaliłem/ byle wszystkim na… »
Sirpions
29/09/2022 22:09
Pan (Jezus?) nie uważał ludzi za psy, bo stworzono ich na… »
Sirpions
29/09/2022 22:06
Widać, że nie bardzo masz o czym pisać. Banalna opowiastka o… »
Sirpions
29/09/2022 22:03
Ciekawa historia z tym Pawłem. Opowiadanie traktuję jako… »
Sirpions
29/09/2022 21:56
Kolejny nudny tekst. »
Sirpions
29/09/2022 21:55
W sumie nudna opowiastka. »
Sirpions
29/09/2022 21:35
Co ty za pierdoły pociskasz ? Straszenie dzieci topielicami,… »
Marek Adam Grabowski
29/09/2022 21:20
To jedne z najprzyjemniejszych komentarz jakie miałem pod… »
wolnyduch
29/09/2022 21:17
Pięknie o tym, iż lato nas żegna, ale mimo tego mając bliską… »
Sirpions
29/09/2022 21:17
Nie chcę bana. Chcę, żeby mnie wykreślono i moją radosną… »
Tjereszkowa
29/09/2022 20:47
Hej, Marku! Wiadomość o dedykacji sprowadziła mnie na stare… »
gaga26111
29/09/2022 20:04
Dziękuję ludzie ???? Cieszę się że możemy czuć.… »
ShoutBox
  • zawsze
  • 27/09/2022 20:50
  • pozdrawiajki!
  • Ronin
  • 26/09/2022 10:16
  • Przyciśnięcie prawego przycisku myszy nie daje opcji "wklej".
  • wolnyduch
  • 24/09/2022 12:39
  • Dzień dobry - uprzejmie proszę Szanowną Redakcję, o skasowanie mojego ostatniego wiersza, bowiem jest to twór soneto podobny, a miałam dać inny wiersz jesienny, ten dałam pomyłkowo.
  • Zola111
  • 24/09/2022 01:00
  • Głosujcie, bo nie głosujecie: [link]
  • ajw
  • 19/09/2022 17:30
  • Nastrojowe :)
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas