Zostawiam mój dom i stół,
a na nim puste zeszyty,
zegarek wiecznie wskazujący siedem,
szare wycinki niedokończonych snów
i idę
mokra znacząc wodny ślad,
kto chce może po nim biec
niewycieńczony.


unda unda unda

po mych biodrach

skroniach wziętych zdziwieniem

palcach rozczapierzonych do brania

krzyżem wygiętym bojaźnią.



Wracam do mego domu,
opieram się o stary stół
próbując zapisać choć zdanie,
dokończyć marzenie wygasłe.
Moje myśli o tobie
spływają zatoką,
nia dają sie złapać w uściski pióra
płynę więc z prądem
przez morze
ubogie o brzeg.