“Wish there was something real wish there was something true
Wish there was something real in this world full of sou”
NINE INCH NINE - Wish [Broken]



Drogi M.

Wczorajszym dniem nie zdążyłem do Ciebie napisać. Umęczony poprzednim opadałem z sił caluteńki. Boży dzień przeleżałbym najlepiej w łóżku. Ale cóż, w „nagrodę” niosłem tapczan z góry na dół i z dołu do góry. Potem stolik, dwa fotele, lampę ze stolikiem, telewizor, zjadłem ciasto, popiłem kawą, zniosłem stolik, biurko. Padał deszcz. Fizyczność umierała z każdym stopniem klatki schodowej.

Mirku, powiem wprost. Brakuje mi Twej obecności. Na diabła, żeś wypierdzielił tak daleko? Ukrywam z trudem ból w klatce piersiowej, słowa goryczy. Czy nasze piwo Ci już zbrzydło? Słodkie barowe „spierdalaj”. Pedalski uśmiech barmanki? Dekadencki żywioł ubikacji? No powiedz! No wytłumacz mi to wreszcie!
Może pominąłem, ten etap emigracji zakochując się w dziewczynie z osiedla, potem kolejnej, jej siostrze. Zmieniałem nerwowo kanały popijając piwem każde doniesienie o masowej emigracji Polaków. Wbijałem głębiej palce w oparcie fotela z pytaniem „dlaczego?”. Wyprowadzanie psa sąsiada ucichło. Trzaskanie drzwiami ucichło. Trucht rozchichotanych dzieciaków ucichł. Zapach perfum Madame Polack zanikł. Sapiący oddech nocnej rytmiki spowolnił. Została bladość starości rozdrapująca rany historii. Zosia, której na „do zobaczenia” strzelono „gola”.
Może mi to zechcesz raz na zawsze wytłumaczyć, czym Ci ja POLSKA zawiniłam? Gdzie popełniłam błąd kreacji Twojej osobowości? Czy może dlatego, że wykrzyczałam „NIE”, kiedy próbowałeś umówić się ze mną na randkę? I to miał być twój protest? Żałosne.

Niedziela. Polacy przegrali w kosza pięcioma punktami.
Droga M zaplotła włosy w warkocz i naniosła żel na paznokcie.
Na obiad będzie rosół drobiowy. Najzwyklejszy pod słońcem, polski. Tłusty.


[Cieszyn 13.09.2009]