podobno mając półtora roku mówiłam pełnymi zdaniami.
potem kazali mi słuchać więc zamilkłam. nauczyłam się
rozróżniać słowa po brzmieniu wywołującym cierpkość
albo słodycz na języku. to zależy: kormorany, mimoza
rozpuszczały się w ustach jak przeżuwana ukradkiem
kostka cukru. wstyd, dyscyplina smakowały gorczycą,
powodowały suchość w gardle

niewypowiedziane myśli gniją - powiedział pan terapeuta
w lśniących butach i wystudiowanym uśmiechu na ustach
pęczniały frazy. otwórz, wypuść - tak dostałam licencję na
pisanie

to nie to samo co mowa. trzeba wyrzucić, ogarnąć, zlepić
zdania. sypią się piaskiem, bo takie suche, martwe
ożywić. impossible
is nothing

to nic nie znaczy. teraz daję (z) siebie, (sprze)
daję słowo. pisarze i nierządnice. nie widzę tu żadnej różnicy