Jak zawsze wysłuchałam Twojej opowieści z uwagą i skupieniem, Allelujko... i nic na to nie mogę poradzić, że w mojej duszy prozaicznej prozaiczki opowieść ta zagrała wieloma barwami...
Ale nic także nie mogę poradzić na to, że jestem małpa czepiak...
Tu:
- święta sosna
- dumna sosno, siostro strzelistych
Wiem, jest to dość daleko, a jednak w moim uchu wpadło na siebie jakoś... No i zestaw brzmieniowy "sosno/siostro" też jakoś mi lekko zgrzytnął wśród tych wszystkich tak pięknie ustawionych słów...
Sugeruję nieśmiało "dumną siostrę" odstawić na bocznicę i dać coś w zamian...
Dlatego dam Ci tylko świetne z minusem...

Dalmacjo - ja się nie czepiam "dumnej", ja się czepiam powtórzenia "sosny" i niezbyt korzystnego moim zdanie współbrzmienia "sosno/siostro"...
Nad "matką " też się zastanawiałam, ale to nie pasuje, bo nie z niej te maszty zrodzone... ona jest siostrą masztów...
Buziaki dla Ciebie za przyzwoleniem Allelujki...
A swoją drogą, to pod jej nieobecność tak sobie rozporządzamy tym wierszem, że aż strach...
Buźka, Alleluja...

Uderzę w górne C, a to z powodu, jak to Pawlak do Kargula mówił, na okoliczność, jutro 11, Święto. Tak, mamy u Nas sosny, malwy i płoty.

Tak, mamy taką właśnie historię ... .

Długo się waham, wystawię tą cholerną notę

Witajcie kobietki Strasznie mnie ucieszyła Wasza dyskusja, bo to znaczy, że tekst zainteresował i poruszył choć trochę. Dziękuję!
Co do siostry, to miałam zamiar zmienić, bo po wysłaniu przeczytałam jeszcze raz i też mi to przeszkadzało: dlatego niech będzie matka

Pozdrawiam serdecznie!

Abi pisaliśmy chyba jednocześnie Raduje się serce moje, że do Ciebie też trafił!
Pozdrawiam!
P.S. Święta Sosna rosła jeszcze niedawno w mojej miejscowości. Otaczało ją wiele legend. Niestety miesiąc temu przegrała walkę z burzą Jak znajdę, to postaram się wrzucić do galerii jej zdjęcie, bo to naprawdę niesamowity widok!

A fakt - matecznik, więc niech żyje "matka" nasza...
Kocham sosny - z ich kory rzeźbiłam kiedyś stateczki kozikiem i dorabiałam żagle na zapałkach, a potem puszczałam w strumyku... No i ten zapach, żywica klejąca się do palców... ech...
Pokłon dla wszystkich sosen
Miladoria Cracoviensis

Wiele takich "świętych" sosen, dębów czy innych wspaniałości napotkałem na swych życiowych ścieżkach. Niektóre były jakby specjalnie wyróżnione - małą kapliczką, krzyżem, opłotowaniem... Żywe pomniki przeszłości wśród nas. Cieszy, gdy je Ktoś zauważa i kocha.
A wiersz świetny

Gabi chyba polubię rymy dziękuję!
Figurko - wiem, że wrażliwa duszyczka z Ciebie
Marco - miło mi, że myślimy podobnie, dziękuję.
Crassus Vetus - pisałam już, że na szczęście mam poczucie humoru? a tak poza tematem: i tak mam niejasne przeczucie, że pod maską ironii kryje się u Ciebie tkliwość (że tak sobie pozwolę sparafrazować słowa pewnego poety)

Alellujko, a niech Cię - popłakałam się jak bóbr(swoją drogą dlaczego tak się mówi?)Uderzyłaś we mnie tymi słowami,, jak te pioruny w jej suchych gałęziach'', trafiłaś tam gdzie miałaś trafić - nic tylko zaśpiewam Ci alelluja, a do swojej kieszonki zabieram to
,,starzeję się, potrzebuję teraz rzeczy stałych,
na których mogę się oprzeć. choćby drzewa'' - za chwilę przyda mi się

Poke, creep - dziękuję

o! tak właśnie lubię jest opowieść, jest tajemnica, jest "coś swojego" i urzekająca atmosfera.

Alleluja con, bardzo piękny tekst. Wydaje mi się, że "matka" brzmi faktycznie lepiej. Akurat jestem w takim momencie życia, że potrzebuję się oprzeć i przytulić do drzewa. I milczeć, milczeć, milczeć.....

Moim zdaniem podmiotem tego wiersza jest osoba w srednim wieku, ktora najlepsze lata ma juz za soba, aczkolwiek wspomina chwile mlodosci i teskni za nimi. Niestety, swiat bywa brutalny i sam dobrze o tym wiem - nierzadko zwiazki czy zwykle znajomosci zrywaja sie bez konkretnej przyczyny. Pragniemy wyszumiec sie, jednak serce wciaz spiewa o stabilizacji. przeciez mozna szalec w objeciach drugiej polowy, prawda?
Mezczyzna w wierszu to osoba samotna. Doswiadczyla wiele, teraz pragnie skonfrontowac swoje przezycia z innymi. Docenia piekno przyrody, kiedys nie zwracala na nie tak duzej uwagi.
O podmiocie lirycznym mozna jeszcze wiele napisac, za to plus. Ale klimat wiersza zaledwie przecietny. I przekaz niewyrazny. Stad TYLKO () ocena dobra.

bardzo ładna, malownicza i refleksyjna opowieść, lubię takie
pozdrawiam ciepło .

Esko fajnie, że mnie odwiedzasz (nawet więcej niż fajnie )

pozdrawiam!