Tęsknoty żadnej rozdeptać nie zdołasz
gdzieś w progu domu skrzętnie pochowane,
chcesz ujrzeć każdą, gdy tylko zawołasz,
a one cicho drżą w oczekiwaniu.

Wyciągasz rękę jak do tańca prawie
by delikatnym muśnięciem pochwycić,
a później marzyć długo i na jawie,
już nie odfruną tak po prostu z niczym.

Cisza wsunęła się w duszę niechcący
jest wyuzdana, natchniona i miła,
czy nie poparzy się tchnieniem gorąca,
każda myśl płocha tuli się, przemija.

Ciężko stęskniona sercem, które krwawi,
gdy łzy już wyschły przypomnieć nie zdoła
tych kruchych spojrzeń, co wczoraj zostawił
ten cień stracony kiedy niemo wołał.