Zimowi ludzie chodzą zmarznięci,
a nasze serca gorącem płoną.
Kto je rozgrzewa, dodaje chęci,
kto je przygarnął życzliwą dłonią.

Wszyscy to wiemy. Są tacy ludzie.
Zawsze oddani. Uczuć szafarze.
Oni nie myślą o swoim trudzie,
gdy innym radość przynoszą w darze.

Tak pomyślałam, spójrzmy uważniej
sercem młodości, duszą seniora,
ile wartości znajdzie w przyjaźni,
osoba smutna, samotna, chora.

Azyl przed życiem w krainie marzeń,
bo kto przekroczy PP granice,
zapomni troski, tworząc witraże
z piękna poezji, w muzy zachwycie.

Życzliwy pean od pewnej pani
w ręce sigitka i jego świty.
Niech nasza radość będzie i dla nich,
bodźcem w podróży na wyższe szczyty.


(Przepraszam że w imieniu wszystkich,
kto się gniewa, niech wyśpiewa.)