Koniec roku szkolnego zwiastował nadchodzące wakacje. Byłem wówczas siedemnastoletnim chłopakiem i jak każdy inny młodzieniec, miałem małe wzloty i upadki. Duże zainteresowanie wzbudzała we mnie psychologia, współczesna kinematografia oraz książki wszelakiego kalibru. Mieszkałem z rodzicami i starszą o trzy lata siostrą Julią, która notabene doprowadzała mnie do szewskiej pasji. Nasze mieszkanie usytuowane było na najwyższym piętrze starej, przedwojennej kamienicy.
Tego piątkowego wieczoru nie zapomnę do końca życia, gdyż właśnie wtedy zapoczątkowałem podróż po psychodelicznym labiryncie uzależnienia.
Wyszedłem z domu i udałem się do piwnicy, gdzie miałem schowany pakiecik, w którym mieścił się jeden gram marihuany. Nie paliłem dużo, jednak gdy przychodził weekend, nie omieszkałem zaopatrzyć się w trawkę.
Nabiłem lufkę. Zaciągnąłem się mocno nie wypuszczając przez dłuższy czas dymu. Spaliłem połowę zawartości nabitego towaru i wesoły poszedłem do mojego najlepszego kumpla, Małego. Mieszkał na innej ulicy, niedaleko mnie.
Zapukałem do drzwi. Nie spodziewałem się ujrzeć jego ojca, który był wredny, a czasem chamski do granic możliwości.
- Dzień dobry - przywitałem się. - Zastałem Piotrka?
Jak zawsze, tak i teraz mogłem dostrzec na jego twarzy grymas niezadowolenia, że ktoś przychodzi po Małego.
Nie doczekałem się odpowiedzi. Wszedł do domu. Po chwili w drzwiach pojawił się Mały.
- Cześć koleżko – powiedziałem. – Gotowy na melanż.
Uśmiechnął się promiennie i kiwnął głową. Czarne, niesforne loki wymykały mu się zawsze spod kontroli, a na głowie panował okazały nieład. Miał sympatyczną twarz i inteligentne spojrzenie. Był wysokim, umięśnionym chłopakiem, którego siła nieraz uratowała mnie przed dostaniem wycisku, od starszych i roślejszych rówieśników. Abstrahując od jego fizyczności był bardzo spokojny, a jego altruistyczne cechy tak niecodzienne w dzisiejszych czasach.
- Założę tylko bluzę – odpowiedział.
Zniknął za drzwiami. Pomyślałem, jakie to szczęście mieć takiego świetnego kumpla. Mały miał osiemnaście lat. Znamy się od dziecka, kiedy to razem chodziliśmy do przedszkola. Nić przyjaźni oplotła nas na całe życie. Bez względu na wszystko, mogłem na niego liczyć w każdej chwili, w drugą stronę działało tak samo. Rzadko kiedy się kłóciliśmy, ale jak już do kłótni dochodziło, zawsze odgrywaliśmy komedię, po której następowały salwy śmiechu, a my wracaliśmy do poprzedniego stanu. To właśnie on poznał mnie z moją pierwszą miłością, Eweliną.
Poszliśmy gdzieś przed siebie, bez żadnego celu.
Podałem mu lufkę.
- Jak tam sprawy z tatą? – spytałem. – Dalej ze sobą nie rozmawiacie?
Odpalił marihuanę. Zrobił dwa machy, po czym wyrzucił resztki zawartości na asfalt, potem odpowiedział:
- Wiesz jaki on jest. Po śmierci mamy stał się innym człowiekiem. Wścieka się na wszystko. Najbardziej wkurwia mnie, kiedy błahe sprawy urastają w jego mniemaniu do rangi wielkich problemów. Nawet nie wiem jak mogę do niego dotrzeć. Jemy obiady osobno i w ogóle jesteśmy dla siebie jak obcy ludzie.
Nie odpowiedziałem, ponieważ było to zbędne. Mama Małego zmarła na raka, gdy miał czternaście lat. Przyjął ten cios nad wyraz męsko, zważywszy na jego młody wiek. Był bardzo do niej przywiązany lecz gdy odeszła jego silny charakter, pozwolił mu sprostać tej tragedii. Jego ojciec natomiast był niegdyś spokojnym i bardzo miłym człowiekiem, ale śmierć żony go załamała. Skrył się pod powłoką żalu, który trawił go od wewnątrz.
- Trzeba pójść do sklepu po alkohol – powiedziałem, aby zmienić temat, który i tak uważaliśmy za zamknięty.
Kupiliśmy parę piw i ćwiartkę wódki. Wychodząc ze sklepu, zboczyliśmy z drogi, żeby przypalić jeszcze trochę marihuany.
- Może wybierzemy się do Łukasza? – zaproponowałem, nabijając gandzię do lufki. – Podobno robi jakąś imprezę i napomniał, że jeśli będziemy chętni możemy śmiało wpaść.
- Nie chce mi się. – Otworzył piwo i zrobił potężnego łyka, po którym odbiło mu się komicznie.
Uśmiechnąłem się pod nosem.
- Dla mnie jest to bez różnicy – mruknąłem i poszedłem za jego przykładem, otwierając jedną puszkę.
- Pomyślałem, że możemy porobić się na osiedlu, później udać na miasto, na jakąś dobrą imprezę... – wyciągnął papierosa, zapalił i dokończył. – Wyrwiemy miłe panny i spędzimy świetny wieczorek.
Zaśmiałem się.
- Pasuje koleżko, lepiej bym tego nie wymyślił. Jednak mam nadzieję, że twoja czupryna nie wystraszy tych biednych, frywolnych dzierlatek.
Poszliśmy na ławkę, która była usytuowana w dogodnym miejscu, zważywszy na fakt, iż był z nami przyjaciel każdej weekendowej młodzieży, pan alkohol. Mieściła się między dwoma blokami, ale po obydwu stronach zasłaniały ją krzaki. Śmietniki były rozmieszczone dwadzieścia metrów dalej, co dawało możliwość schowania się przed nieproszonymi gośćmi. Siedzieliśmy i popijaliśmy, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Było dobrze po jedenastej w nocy, jednak na osiedlu było względnie cicho. Coś strzeliło, a my jak na komendę unieśliśmy głowy, wypatrując kogokolwiek. Po chwili wyłonił się zza śmietnika pewien chłopak. Schylony, jakby walczył z wszechogarniającym tajfunem, co chwilę podnosił rękaw do ust i coś wąchał, pewnie butapren. Szkoda mi się go zrobiło, gdyż nie mógł mieć więcej niż piętnaście lat. Gdzie do cholery są jego rodzice? - Pomyślałem. Szedł w naszą stronę zataczając się lekko i mamrocząc coś pod nosem.
- Kto to jest? Znasz go? – zapytał Mały.
Popatrzywszy na niego, lekko się wzdrygnął. Spojrzał na mnie smutnymi oczami.
- Nie znam go. – Spoglądałem na chłopaka, który teraz przeskakiwał z płytki chodnikowej na następną płytkę. Wydawał przy tym dźwięczne "och", na ustach wykwitł mu uśmiech człowieka, który posiadł nieograniczoną wiedzę.
- Poczęstujmy go browarem.
Kiwnąłem głową na znak zgody.
- Ciekawe, co się za tym kryje, że taki młody chłopak chodzi po osiedlu z klejem w ręku – powiedziałem bardziej do siebie, aniżeli do Małego.
Zbliżał się do nas, nadal nie widząc nikogo siedzącego na ławce. Usłyszał, że rozmawiamy, podniósł głowę i popatrzył nieufnie. Gdy się przyjrzałem, zobaczyłem w jego oczach strach i zrezygnowanie. Stał tak chwilę taksując nas wzrokiem. Z jego buzi wydobywała się ostra woń rozpuszczalnika. Delikatna strużka śliny skapywała mu z kącika ust, na brudną bluzę. Mały przemówił pierwszy:
- Jak masz na imię??
- Janusz – skwitował szybko, z lekką narkotyczną emfazą.
- Chcesz piwo? – zapytałem.
- Jasne, jakie macie?
- Te najlepsze.
- Eee… nie robicie mnie w konia?
- Nie robimy – odpowiedział mój przyjaciel. – Trzymaj piwko.
Podał mu puszkę. Janusz wziął ją do ręki z niedowierzaniem. Zastanawiał się, co ma powiedzieć, zobaczyłem tylko łzy w jego oczach. Spojrzał na nas z wdzięcznością, odwrócił się na pięcie i poszedł w swoją stronę.
- Pojebany jest ten świat. – Podsumowując, Mały splunął na bruk, dając upust swej frustracji.
Zgadzałem się z tym stwierdzeniem. Życie jest okrutną szkołą, do której przystępuje każdy. Jednak nie każdemu udaje się z niej wynieść, coś dobrego bądź pozytywnego. Czasem grzęźniemy na mieliźnie strachu, który żywi się naszymi upadkami. Każde niepowodzenie wbija się w nasze serca, niczym bagnet w czarną mogiłę. W pewnym momencie nie wytrzymujemy, poddajemy się bez walki i uciekamy z naszymi problemami, w pajęczą sieć autodestrukcji.
Gdy tak myślałem, mój przyjaciel zacytował cichym głosem:
- Każdy ponosi wiele rozczarowań, których ścieżki prowadzą do nieodpowiedzialnych zachowań, życie nie pojmuje, ile to kosztuje, gdy serce człowieka płacze i strasznie kuje.
- Prawda bracie – przyznałem rację. – Skąd wziąłeś ten tekst? – interesowało mnie to, dlatego że w prostej rymowance została uchwycona smutna strona egzystencji.
- Przeczytałem w jakiejś książce… niestety nie pamiętam kto to napisał.
Rozprawialiśmy, o tym dosyć długo. Byliśmy pod wpływem alkoholu, toteż takie ciężkie tematy nie nastręczały nam trudności.
Wieczór był niezwykle spokojny. Nic się wokoło nie działo. Żadnych podsyconych alkoholem krzyków. Oprócz młodego chłopaka sponiewieranego klejem, nikt nie przeszedł obok ławki. Powoli dochodziliśmy do finiszu z naszymi trunkami. Miałem dobrze w głowie, dlatego spytałem Małego.
- Wyruszamy na miasto?? Porobiłem się nieźle, a ty??
- No ja też – szelmowski uśmiech zagościł na jego ustach. Po chwili jego twarz zrobiła się purpurowa, a on zabulgotał przez zęby – ale… ale… chyba będę rzygał. – Wypowiedział ostatnią kwestię zdławionym głosem. Zerwał się na równe nogi i wpadł w krzaki.
Wymiotował siarczyście, paroksyzm konwulsyjny wstrząsnął jego ciałem. Podszedłem do niego wolno i położyłem mu rękę na plecach.
- Wszystko w porządku, koleżko??
Ostatni wystrzał był niczym z armaty. Podałem mu chusteczkę. Przyjął ją z wdzięcznością. Popatrzył na mnie nieprzytomnym wzrokiem. Oczy miał zaczerwienione, co było skutkiem ciężkiej walki z organizmem.
- W jak najlepszym – odpowiedział, szczerząc się i wycierając usta chusteczką. – Myślałem, że wyrzygam śledzionę wraz z wątrobą - skrzywił się z obrzydzenia.
- Panie i Panowie, dziękujemy za uczestnictwo w tym, jakże podniecającym i chwytającym za serce przedstawieniu – przedrzeźniałem go. – Występował przed wami arcymistrz w swojej profesji, tajemniczy jak jego obiad leżący w tych oto krzakach, El Mały diabolo. –Zrobiłem teatralny gest, wskazując miejsce, w którym przed sekundą walczył.
Patrzył na mnie chwilę, ukłonił się do nieistniejącej publiczności, po czym wrócił spojrzeniem do mnie i wysłał mi niewidocznego całusa.
Dosłownie pokładaliśmy się ze śmiechu wyjąc jak opętani. Trwało to jakiś czas, z okna ktoś zawołał zdenerwowanym głosem:
- Uciszcie się cholerni gówniarze!! Ludzie chcą spać!!
Uspokoiliśmy się i przeprosiliśmy zagniewanego jegomościa, który miał rację. Nic nas jednak nie obchodziło, byliśmy pijani, w związku z czym długo nie zwlekając, opuściliśmy spodnie i pokazaliśmy mu cztery litery.
Mały popatrzył na mnie i powiedział:
- Chyba powinniśmy się stąd wynieść.
- Wbijam w to – odpowiedziałem i dodałem pewnym siebie tonem. – Wypijemy, co nam zostało.
Przyjaciel kiwnął głową. Popatrzył na miejsce, w którym przed chwilą stał krzykacz, po czym zachichotał.
- Trzeba mieć oczy otwarte, zaraz pewnie zjawią się psy.