tego się nie pojmie
jedząc słodkie jabłko
zimnym, sprężynowym nożem
gdy kolana bolą tak często
od rozmowy z Bogiem
a łokcie całkowicie skostniałe
od rozpychania się w katedrze
gdzie miejsce jest, niepokorne i stałe
nie chcą już służyć wierze
by skłaniać ramiona do prośby

tego się nie dotknie
nawet najdelikatniejszymi dłońmi
gdy ich nie ma kto w potrzebie
podtrzymać i ogrzać ustami
zostawiając w sercu tak delikatne
kruche ciepło po sobie
że w pamięci jak plamy niespieralne
z krwi nie swojej, trwają w osobie

tego się nie da zrozumieć
łykając białe opłatki jak tabletki
czy z krzyżykiem, lepiej nie wiedzieć
popite czarną kawą
z kawałkiem czekoladki
w pokoiku gdzie nadzieją
jak trawą zasiana podłoga
nie tłumi tętentu serca
walącego jak kowal morderca
lub ministrant w gong dla Boga

Z cyklu "w Pudełeczku"