No proszę, i jak nie pokochać tej jesieni, która u Ciebie taka radosna, barwnie i ze smakiem podana i tyle wnosi. Smutki odżegnane, zebrane w pajęcze nitki, nic tylko chłonąć, otworzyć się całym sercem i ciałem na tę jesienną muzykę, płynącą kluczem żurawi, zaczerpnąć tego piękna wraz z powiewem jesiennego wiatru i złapać go mocno w żagle, niech w duszy nam gra i niesie dodając sił. Poke potrafisz zaczarować słowami całą rzeczywistość, wiersz urzeka melodyjnością, dużo tu uczucia i szczerości - ach! każdy z nas potrzebuje takiej odmiany. Wiersz jak najbardziej antydepresyjny. Już wiem, że będę tu często zaglądać! Wszystkiego dobrego! Jesiennie pozdrawiam

Faktycznie... Stef ma rację, Pokuniu.

- tchnienie powiewu nabieram w żagle - to może:
- gdy wiatru powiew nabieram w żagle (albo coś podobnego)?

Buziaki, Melodyjna

dawno Cię nie czytałam, Poke
ale przyznasz, ze w tej antydepresyjnej liryce jest...
nutka melancholii
albo to już moje spaczenie
liryka przebiega od Ciebie do mnie
uśmiechnięta łagodnie
stawia stopy nad ziemią, by nie wzruszyć liści...

piękny wiersz, madame...

Dziękuję każdemu z Was z osobna za dobre i mile słowo, moja radość wielka z tego, ze przypadł Wam do gustu, wiem że trzeba jeszcze poprawić i doprawić, no tak jest jak człowiek czucia bierze za najważniejsze, dopiero potem zaczyna myśleć racjonalnie, dziękuję za wskazówki, dla mnie są one bardzo cenne tym bardziej, ze doskonale wiecie, ze ja jeszcze sobie raczkuje, no oseskiem już nie jestem, ale jeszcze trzeba trochę się rozwijać, może kiedyś nadejdzie taki dzień, ze już będzie tak jak należy, a jeśli nie to chyba tez nie będzie wielkiego wykroczenia, bo niby od czego mam Was jak nie od dobrych radObiecuje go przemyśleć i poprawić ,ale chyba nie dziś, lepiej z tym się przespać, serdeczności z mojej kieszonki

Tobie Marku również serdecznie dziękuję za wizytę, no bo kto powiedział, że jesienną melancholie nie można przeżywać radośnie?

Ogólnie nic ostatnio nie komentuję, nie piszę. Dno. Ale teraz coś mnie trochę ruszyło i jestem u Ciebie od chwili. I co? Kierujesz tymi wszystkimi wersami prosto w moje serce. Tak bardzo jest mi potrzebna ta "antydepresyjna kieszonka". Ty ją znalazłaś. Leżała gdzieś na drodze? Pomożesz mi szukać?
To fajnie, a wiersz - sama się domyślisz, że pomogłaś troszkę na serce.

no i zmieniłam co nie co tylko teraz Gabuniu ja nie wiem, ale widzisz mnie coś tam z tą jesieni wciąż nie gra, jeszcze pomyśle, no teraz tak jakoś nie widzę tego tytułu im więcej wiem, tym mniej myślę, aj jeszcze się muszę kolejny raz z tym przespać

Juliando witam Cię pod moim wierszem specjalnie dla Ciebie, postaram się udoskonalić wersję antydepresyjnej kieszonki dla takich jeszcze opornych jak Ty, a wiesz dlaczego?, bo bardzo mi zależy na dobrym samopoczuciu każdego z Was , no i co mam Ci rzec, że w Twoich żalach widzę wiele racji, że zapomniałam, iż są żelbetony, którym trudno dostrzec światłoAle nie płacz moja przyjaciółko, przecież masz powody do dumy, widziałaś pięknego żurawia, a mój musiał zostać wyobrażonySerdeczności z mojej kieszonki i dziękuję za poczytanie i choć nie działa to miło, że mnie odwiedziłaś

Kochana Juliando ja nie twierdze, ze nie ma smutku jesienią i nostalgii, bo jest i będzie, no taka już prawidłowość tej pory roku, ale wiesz tyle już tych jesieni za mną, a teraz i zaczęła się ta życiowa, a te poprzednie takie wiecznie zapłakane, że chyba nawet w jakiś sposób stracone, chce inaczej przeżywać jesienną nostalgię, chce właśnie zacząć się cieszyć, że powoli mi włosy siwieją na głowie, a wiersz rzeczywiście powstał na spacerze, żurawie wyobrażone, bo akurat w moim lesie ich nie było, ale nastrój jaki tam dla mnie panował pozwolił mi na malowanie takiego właśnie obrazka, to mój sposób na jesienne smutki, po prostu nie zagłębiam się tylko patrzę na dary lasu zwykłym okiem i szukam w nich radości, ot tak zwyczajnieTak Juliando każdy wiersz rodzi następny - choć może Ci trudno uwierzyć i masz do tego prawo to mój wiersz we mnie żyjeSpokojnie moja torebka tez nie jest lepsza, ale moja kieszonka to zupełnie coś innego, ona potrafi wyjść poza ramyMiłego dnia

Poke, mamy podobną wrażliwość i pomysł na przelanie jej wierszem. Ty również piszesz pięknie, tylko stanowczo za mało.
Dziękuje bardzo za miłe słowa.

Po przeczytaniu Twojego wiersza, jak za skinieniem czarodziejskiej różdżki, smutek zniknął... Pięknie, z dużą dawką optymizmu, Poke. Podoba się bardzo, bardzo.

Czarodziejko, malujesz słowami obraz jesieni bez rymów, z tempem i melodią - prawie tonicznie. Nie to jest jednak istotne w "antydepresyjnej jesieni". Oto mamy przed sobą ars poetica Kieszonki! Śliczności, Pokuś!

Jagódko Masz dar kojenia smutku, chociaż wiersz z łagodną nutą nostalgii. Wielki to dla mnie zaszczyt przebywać w kręgu Twojego słowa.

Pozdrawiam

głęboki wdech i lżej na sercu się robi
Piękny wiersz Poke

ależ utkałaś piękności jesienne...takie słowne babie lato wyprzędłaś, coś nostalgicznego jak u Chełmońskiego, pięknie i tak tkaj a My będziemy Cię za to kochać pozdrawiam

No i co ja jeszcze mogę napisać pod Twoim Poke- szonko wierszem, jak innych wiele i opisali wszystko, że ciepło i ładne metafory, fakt, że temat kolorowy, jesienny, fakt. Może tyle jeszcze, że bardzo wdzięczny jest ten wiersz. Serdeczności:

dziękuję ślicznie za komentarz, ale niestety nie jestem mistrzynią jeszcze sporo mam na tym polu do odrobieniaa i tak mi bardzo miło, ze od czasu do czasu, ktoś tu wejdzie i poczuje to czytającSerdecznosci z mojej kieszonki

a ja już wiem, że nie zawiedziesz Tomaszu - dziękuję

Poke, pokochałam jesień. W Twoim wydaniu. Tak naprawdę - to uciekam przed tą porą roku. Serdeczności.

Witaj
Poke, że ja u Ciebie jeszcze nie byłam to błąd
Pięknie piszesz, i nawet jesień wydaje się być u Ciebie wesoła
Muszę Cię poczytać
Pozdrawiam serdecznie