Inkub - monikaa86
Proza » Obyczajowe » Inkub
A A A
Są takie momenty i takie miejsca, z których nie chce się odejść... Stałam właśnie na cmentarzu nad grobem bliskiej mi przyjaciółki i zastanawiałam się, dlaczego niektórym przychodzi odejść tak wcześnie. Ruda miała zaledwie dwadzieścia sześć lat, gdy jej życie unicestwiła choroba. Od tamtego czasu minęły dwa lata, a ja nadal nie potrafiłam pogodzić się z myślą, że już nigdy jej nie zobaczę, nie usłyszę jej głosu w słuchawce telefonu. Kiedy Bóg zabrał ją do siebie, zaczęłam oswajać się z myślą, że sprawiedliwości na świecie po prostu nie ma. Bo niby jaka jest sprawiedliwość w tym, że umiera młoda, ładna i utalentowana kobieta?
Cmentarz to takie miejsce, z którego nigdy nie śpieszyło mi się do wyjścia. Zwłaszcza wieczorami, tak jak w tamtej chwili, kiedy każdy grób jaśniał barwami szklanych lampionów i roztaczał słabą woń stojących na nim kwiatów. Tego wieczoru jednak, wieczoru Wszystkich Świętych, odniosłam osobliwe wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Wiem, głupstwo, zważywszy na fakt, że przy wielu grobach stali inni ludzie po to, by w ciszy powspominać zmarłych bliskich, zapalić im znicz.
Jednak naprawdę czułam się, jakby mnie ktoś obserwował. Kilka razy nawet obróciłam się, aby stwierdzić, czy rzeczywiście ktoś mi się przygląda, ale każdy zajęty był sobą. A teraz jeszcze zaczął padać deszcz. Z żalem stwierdziłam, że stojąc już dłuższą chwilę, zaczęłam marznąć, toteż zaczęłam zbierać się ku bramie. I cały czas czułam na sobie czyiś wzrok.
Byłam już za bramą, kiedy zaczął dzwonić mi telefon ukryty gdzieś na samym dnie torebki. Nie chciało mi się odbierać, wolałam pobyć sama z własnymi myślami, ale telefon nie dawał za wygraną i uparcie dzwonił. Zirytowana zaczęłam poszukiwać komórki w przepaściach mojej torebki. Dokopawszy się w końcu, stwierdziłam, że telefon wcale nie dzwonił. I w tym momencie, nie zauważywszy krawężnika, potknęłam się. Klnąc, na czym świat stoi, leciałam jak długa przed siebie. Niechybnie zrobiłabym z siebie pośmiewisko, gdyby nie facet, który zdążył mnie złapać. A może raczej facet, któremu zwyczajnie "po drodze" wpadłam w ramiona.

Przystojny. Opalony, dobrze zbudowany, czarnowłosy. O śnieżnobiałym , zniewalającym uśmiechu. Wiem, że ideały nie istnieją, ale ten mężczyzna przyprawił mnie o nagłe palpitacje i rumieniec jak jakąś pensjonariuszkę. A te jego oczy, mój Boże... Od patrzenia w nie aż przeleciał mnie dreszcz. Zaczęłam się zastanawiać, jakiego koloru są te oczy, bo tak nieuchwytna była ich barwa. Raz zdawały się lazurowe jak morza, to znów szmaragdowe. Innym razem z kolei głębokie jak wszechświat, nieskończone. I wtedy zaczęłam to czuć...
- Przepraszam, czy coś nie tak? - spytał mężczyzna, trzymając moje ramiona w swoich dłoniach.
- Nie, ja tylko...
"Boże, te jego oczy!"
- Wygląda na to, że uratowałem pani życie - błysnął uśmiechem.
No tak, a w każdym razie moje kolana przed porysowaniem - uśmiechnęłam się, odzyskując rezon.
Bez względu na to, co to było, znikło tak samo szybko, jak się pojawiło.
- Przepraszam - odezwałam się. - Szukałam dzwoniącego telefonu i nie zauważyłam krawężnika.
- Nic nie szkodzi - rzekł mój wybawiciel. - To co z tym telefonem? Pewnie ktoś tam na panią czeka po drugiej stronie.
- Chodzi o to, że wcale nie dzwonił. Chyba mi się wydawało, choć dałabym głowę... - zawiesiłam głos.
- Pewnie to był telefon kogoś obok.
- Pewnie tak - przytaknęłam.
Dopiero później dotarło do mnie, że nie tylko słyszałam dzwonek mojego telefonu, ale również czułam przy boku wyraźnie jego wibracje...


Wiatr oraz deszcz zaczęły wzmagać na sile, więc piękny nieznajomy zaproponował, byśmy ruszyli. Zamówił taksówkę, po czym podał taksówkarzowi nazwę restauracji, do której mnie zaprosił. Co prawda nie mam w zwyczaju chodzić na randki z nieznajomymi, ale...
"Boże, te jego oczy!"
Dałabym się chyba zabić, by móc w nie spoglądać jak najdłużej.
W restauracji panował przytulny, halloweenowy klimat. Świeczki na stolikach, tu i ówdzie lampiony wycięte z dyń, przyćmione światło. Podczas, gdy za oknem padało niemiłosiernie. Oboje zamówiliśmy na rozgrzewkę małą czarną z wkładką, po której kilku łykach zrobiło się nam cieplej.
Mężczyzna okazał się zabawnym i szarmanckim człowiekiem, przy którym odnosiło się wrażenie, że znasz go nie od kilku minut, a lat. Na początku, oczywiście, głównym tematem było moje potknięcie się przed cmentarzem. I tak od potknięcia stopniowo przeszliśmy do śmierci mojej przyjaciółki. Nieznajomy wówczas opowiedział mi o swoim przyjacielu, który zaledwie tydzień wcześniej zginął w wypadku samochodowym. Los chciał, że dożył tylko trzydziestu lat. Tym więc sposobem okazało się, że łączy mnie z pięknym nieznajomym więcej niż można by przypuszczać.
Rozmowa toczyła się gładko, a jedzenie, które zamówiliśmy w trakcie okazało się wręcz wyśmienite. Czas jednak pędził nieubłaganie i nieznajomy postanowił odwieźć mnie do domu. Znów więc zamówiliśmy taksówkę. Jazda, podobnie jak cała kolacja, trwała zbyt krótko, by móc nacieszyć się widokiem i towarzystwem tak przystojnego mężczyzny. Z żalem patrzyłam na niego, gdy już staliśmy pod drzwiami mego domu. Ponieważ nie mam w zwyczaju zapraszać świeżo poznanych mężczyzn na pierwszym spotkaniu do domu, należało się pożegnać. Jednak...
"Boże, te niesamowite oczy!"
Jak gdyby mówiły mi: "Ty również czujesz to, co ja. Czujesz tę siłę, która nas do siebie przyciąga. Wiesz, że to się nie może tak skończyć. Ten wieczór musi mieć ciąg dalszy".
Nie potrafię opisać w pełni, co czułam patrząc w jego oczy. To było tak, jakbym zanurzyła się w Źródle Życia, skoczyła wewnątrz wszechświata, chadzała Mleczną Drogą po galaktykach. Te oczy dosłownie hipnotyzowały. I już miałam się pożegnać, kiedy usłyszałam ten wewnętrzny głos: "Nie chcesz tego rozstania, więc czemu sama ze sobą walczysz?" To było jak elektrowstrząs. Miałam wrażenie, iż wszystko to trwało dość długo, w rzeczywistości jednak zajęło może minutę, dwie.
- Słuchaj... - odezwałam się już per "ty" tak, jak wcześniej zaproponował to Adam. - Pomyślałam, że skoro uratowałeś moje kolana, jeśli nie życie, to może zrewanżuję ci się jakimś dobrym drinkiem?
Czemu nie - odrzekł Adam. - W końcu dziś taka barowa pogoda...
I z tymi słowami przekroczył próg mojego domu...

Kiedy zamknęłam drzwi za moim wybawicielem, było już dobrze po dwudziestej drugiej. Zrzuciłam płaszcz, szal oraz torebkę, prosząc jednocześnie Adama, by się rozgościł w salonie. Zapaliłam lampkę o przepięknej rubinowej poświacie, zaciągnęłam zasłony i podchodząc do barku z alkoholem zapytałam gościa, czego się napije.
"Twoich soków" - usłyszałam znów ten wewnętrzny głos.
Jak rażona piorunem obróciłam się za siebie, gdzie tuż koło mnie stał Adam z szerokim uśmiechem.
- Wystraszyłem cię?
- Nie, skądże. Tylko zdawało mi się, że coś słyszałam. Chyba wariuję z wiekiem - uśmiechnęłam się i z tymi słowami podałam mu drinka.
I wtedy po raz pierwszy spotkały się nasze dłonie. Moje - zimne, jego - ciepłe, delikatne w dotyku, a zarazem tak silne.
- To musiał być emocjonujący dzień dla ciebie - odezwał się Adam.
-Trochę. Nadal nie mogę pogodzić się ze śmiercią Rudej - przytaknęłam.
- Wiesz, powinnaś się odprężyć - zaproponował Adam odbierając mi szklankę z drinkiem. - Masz tu jakiś sprzęt grający? Wrzuć coś wolnego.
Podeszłam więc do wieży stereo i wrzuciłam płytę Enigmy. Coś, przy czym zawsze lubiłam się odprężać.
- Tak zdecydowanie lepiej - odezwał się po chwili.
- Wiesz, pomyślałam, że skoro mam się odprężyć, to może napalę w kominku?
- Świetny pomysł.
Po chwili więc na kominku wesoło trzaskał ogień, a w salonie rozbrzmiewała spokojna, nastrojowa muzyka Enigmy.
- Czy mogę prosić panią do tańca?
- No coś ty, Adam! - rzuciłam, z uśmiechem upijając łyk ze swojej szklanki.
- No chodź. Nie wstydź się. Zaraz cię zrelaksuję.
I z tymi słowami porwał mnie w swoje muskularne ramiona. Przy nim każda kobieta czułaby się jak księżniczka, więc nie ma się co dziwić, że i ja czułam się wyjątkowa. Nie wiem, czy to za sprawą dopitego już drinka, czy też chwili, ale zaczęło mi szumieć w głowie. Może Adam to wyczuł, bo mocniej mnie objął... Tak, że przez koszulę czułam wyraźnie jego ciepło, ba, nawet bijące serce.
Tańczyliśmy tak jakiś czas, po czym Adam kazał mi się położyć na niedźwiedzim futrze rozpostartym tuż przed kominkiem. Ponieważ nieco kręciło mi się w głowie, więc skwapliwie skorzystałam. Adam w tym czasie usadowił się naprzeciwko moich stóp, rozpiął nieco koszulę, chwycił moją lewą stopę, po czym zaczął ją masować.
To było niesamowite. Jego ciepłe dłonie głaszczące, to znów oplatające moje stopy. No i te oczy, których barwa nadal była nieuchwytna.
- Nad czym myślisz? - spytał Adam.
- Nad tym, gdzie się tego nauczyłeś - wskazałam głową na jego dłonie.
- Jestem samoukiem, jeśli chodzi o tę dziedzinę. Zresztą samoukiem jestem też w wielu innych dziedzinach.
- A w jakich jeszcze? - zapytałam podchwytliwie.
"Pokażę ci. W moich ramionach spłoniesz z rozkoszy" - odezwał się ten głos znikąd.
- Mogę ci pokazać, jeśli chcesz - odparł Adam. - Drżysz. Czuję, że jesteś gotowa na to, o czym oboje myślimy od samego początku.
I powiedziawszy to ucałował moją stopę. Później kostkę i miejsce tuż nad nią. Znaczył pocałunkami moją goleń, później wewnętrzną stronę uda i bezlitośnie, powoli, jak gdyby się delektował, szedł w górę. A ja drżałam z podniecenia. Adam jeszcze jakiś czas całował moje nogi, po czym podwinął moją spódnicę i delikatnie ściągnął moje koronkowe, czerwone majteczki.
Tego, co czułam, nie sposób opisać żadnymi słowami. Adam najpierw całował moją muszelkę swymi ciepłymi, wilgotnymi ustami, a następnie zaczął się wpijać w nią językiem zwinnym niczym język samego diabła. Jego dłonie tymczasem sunęły po mojej talii, aż w końcu zatrzymały się na guzikach mojej bluzki. Nawet na chwilę nie przestając pieścić mnie na dole, Adam począł rozpinać je jeden za drugim. Rozpiąwszy ostatni, zabrał się za mój czerwony biustonosz i już po chwili uwolnił z niego moje piersi o sterczących z podniecenia sutkach. I nie przestając nawet na chwilę pieścić mojej cipki, dłońmi zaczął pieścić również piersi. A ja wiłam się z rozkoszy. I niechybnie za chwilę krzyczałabym owładnięta ekstazą, ale właśnie wtedy Adam pocałował mój wzgórek łonowy i zaczął sunąć wyżej. Miałam wrażenie, że jego pocałunki pozostawiają na mojej skórze palące ślady ognia.
A on sunął wyżej... Podbrzusze, pępek, koło którego zatrzymał się na chwilę, aby go polizać i dalej, w górę, po mału, do sterczących sutków. Żaden z kochanków, których miałam do tej pory, nie był tak podniecający, ani tak zwinny w sztuce miłości francuskiej. Adam pieścił moje piersi na wszelkie możliwe sposoby - dłońmi, to znów ustami i językiem, doprowadzając mnie do stanu wrzenia. I wyglądało na to, że nie bardzo oczekiwał na rewanż. Ale ja nie mogłam tylko biernie leżeć przed kominkiem i pozwalać, by raz po raz przechodziła przeze mnie niewysłowiona fala rozkoszy.
Toteż powoli rozpięłam guziki jego koszuli, by móc go z niej uwolnić. Takiego męskiego torsu w życiu nie widziałam, no może z wyjątkiem zdjęć modeli. Szeroka, muskularna i opalona klata. Ciepła w dotyku niczym grzejnik. Nie wiedziałam już, czy większą przyjemność sprawia mi jej głaskanie czy też całowanie, niemniej jednak po chwili kompletnie zatraciłam się w tym, co robiłam. Kiedy więc Adam nadal nie przestając całować moich piersi wsunął we mnie swoje dwa palce, nieco zaskoczona cicho krzyknęłam. On tymczasem wsuwał się i wysuwał ze mnie powoli, sprawiając, że umierałam z rozkoszy. Nie chciałam być bierna, rozpięłam i zsunęłam mu spodnie.
Zawartość jego majtek wstrząsnęła mną do głębi. To był duży i gruby penis. Zaczęłam się zastanawiać, czy go w sobie pomieszczę. Adam tymczasem przeniósł się swoimi ustami i językiem na moją szyję i wyczyniał tam takie rzeczy, od których pojawiały mi się mroczki przed oczami. Z opóźnieniem dotarło do mnie, że cicho wzdycham i pojękuję, domagając się o więcej.
- Wspaniała z ciebie kochanka - usłyszałam tuż przy uchu szept mojego słodkiego kata.
- Mmmmm - westchnęłam. - Nie lubię być bierna.
I z tymi słowami opuściłam się w dół, by posmakować jego penisa. Dużego, grubego i niewiarygodnie twardego. Na zmianę to lizałam go, to znów całowałam i ssałam, a tymczasem Adam wił się jak wściekły i stękał gardłowym głosem.
Czas jakiś to trwało, aż chyba Adam nie wytrzymał fali, jaka go ogarnęła, bo nagle wyskoczył z moich ust, zniżył się do mojego poziomu i jednym pchnięciem wsunął się między moje nogi. Nigdy nie miałam kochanka z takim przyrodzeniem, więc kiedy Adam się we mnie zanurzył, początkowo poczułam rozdzierający ból, nawet mimo tego, iż na dole byłam naprawdę mokra. Wczepiłam się paznokciami w jego barki na moment sztywniejąc. A on nawet na chwilę nie przestawał mnie posuwać. Kiedy w końcu moja cipka przystosowała się do rozmiarów tańczącego w niej penisa, zaczęła mnie ogarniać ekstaza. Dosłownie wiłam się pod Adamem i krzyczałam, by nie przestawał. A on dysząc mi do ucha powiedział, że tej nocy jestem całkowicie i tylko jego. I że tej nocy nie zapomnę do końca życia. Zaczął mnie posuwać jeszcze mocniej i jeszcze szybciej, przyprawiając mnie niemal o zawał na miejscu.
Orgazm był nieunikniony, już po chwili poczułam, że świat pode mną rozpada się na miliony kawałków. A kiedy osiągnęłam szczyt, Adam wyszedł ze mnie i znów zaczął mnie delikatnie pieścić. Tym razem jednak skupił się głównie na całowaniu moich ust.
- Mmmm - mruknęłam któryś raz z kolei. - Dlaczego nie spotkałam cię nigdy wcześniej?
- Bo wcześniej mnie tutaj nie było - odparł, po czym obrócił mnie tyłem do siebie i zagłębił się ponownie w mojej szparce.
Tym razem jednak kochaliśmy się powoli, delektując się każdym pchnięciem. I moglibyśmy tak do rana. Adam chyba jednak zapragnął wspiąć się na szczyt, bo nagle przyspieszył tempo i gnał we mnie kłusem, sprawiając, że na nowo zaczął mnie spalać ogień piekielny. Po jego głosie czułam, że już niedużo mu brakuje do orgazmu i właśnie wtedy Adam wyskoczył ze mnie i szybko zagłębił się w mojej drugiej dziurce. Zaskoczona krzyknęłam, co podnieciło go jeszcze bardziej i spowodowało, że głośno stękając nagle we mnie znieruchomiał. Zrozumiałam, że właśnie w tym momencie Adamowi świat zawirował pod nogami, ponieważ osiągnął spełnienie.

Padliśmy wyczerpani przed kominkiem i tak zasnęliśmy. Po jakimś jednak czasie, w środku nocy, Adam obudził mnie swoimi pocałunkami i znów się kochaliśmy z tą tylko różnicą, że tym razem to ja dominowałam. Kiedy obudziłam się około piątej rano, ogień na kominku już przygasał, a ja nadal leżałam na niedźwiedziej skórze otulona przez Adama kocem. Sama. Po Adamie nie było nawet śladu.
Obeszłam dom, jednak nigdzie go nie znalazłam. Zauważyłam za to kartkę, którą dla mnie zostawił na stoliku.
"Jesteś boską kochanką. Gdybym tylko mógł, posuwałbym cię co noc".
Jednak w ciągu kolejnych dni nie napisał, ani też nie zadzwonił. Pogodziłam się w końcu z myślą, że to była tylko jedna noc, którą spędziliśmy razem. Po tygodniu jednak miała miejsce dziwna rzecz.
Usiadłam właśnie przed telewizorem z kubkiem gorącej herbaty w dłoni, by obejrzeć wieczorne wiadomości. I wtedy podali komunikat o złapaniu sprawcy wypadku samochodowego sprzed dwóch tygodni, w którym to zginął trzydziestoletni mężczyzna. W tym miejscu pokazano zdjęcie rozbitego samochodu, sprawcy wypadku oraz ofiary, którą - nie do wiary! - okazał się Adam.
Siedziałam skamieniała przed ekranem.
"Niemożliwe! Tylko nie Adam!"
I po chwili dotarła do mnie ta prawda. W wiadomościach podano, że Adam zmarł dwa tygodnie wcześniej, a ja przecież poznałam go dokładnie tydzień po wypadku, w którym przecież zginął.
"Jak to możliwe? Czy mi się to wszystko przyśniło? A może ja rzeczywiście wariuję?"
I wtedy znów usłyszałam ten głos znikąd, mówiący wesołym tonem:
" Spokojnie, kochanie. Piękna ta malinka za twoim uchem. Taka mała pamiątka po naszej wspólnej nocy".
Jak oparzona zerwałam się z kanapy i pobiegłam do lustra w łazience. Malinka dotąd nie zauważona, rzeczywiście tam była. Więc jednak mi się nie śniło...
"To się nie może dziać!"
- Kim ty jesteś? - zapytałam swego odbicia w lustrze.
"Na imię mi Inkub" - usłyszałam.
Obróciłam się, ale za mną nie było nikogo...

6.11.2008.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
monikaa86 · dnia 16.11.2010 07:57 · Czytań: 1438 · Średnia ocena: 3 · Komentarzy: 12
Komentarze
Ela Samek dnia 16.11.2010 10:58
Twój teks dotyka tematów innych /tu i teraz, interesująco napisany. Może w środkowej części, jak dla mnie za dużo uwagi położone jest na opisywanie detali, które swoją dosłownością realia dookreślają.

Pozdrawiam
mahuss dnia 16.11.2010 13:34
Na szczęście zakończenie związało ze sobą wątki atmosfery pierwszego listopada, cmentarza, tego, że bohaterka czuła się obserwowana i głosów znikąd które słyszała. Szczerze mówiąc obawiałem się, że się bahaterowie pobzykają, pociupciają i tak się skończy.
Sam opis erotyki nie przypadł mi do gustu, trochę jakbym oglądał Enerdowski film erotyczny z lat osiemdziesiątych. Uważam, że opisy erotyki powinny bardzo dużo zostawiać wyobraźni a nie działać na zasadzie podręcznika, algorytmu informującego jak to się w praktyce odbywa. W powyższym tekście mamy do czynienia raczej ze zwykłą pornografią.

Cytat:
Wiem, że ideały nie istnieją, ale ten mężczyzna przyprawił mnie o nagłe palpitacje i rumieniec jak jakąś pensjonariuszkę.

"pensjonariuszkę" zastąpiłbym "pensjonarką" - sądzę że bardziej pasuje do kontekstu

Cytat:
A te jego oczy, mój Boże... Od patrzenia w nie aż przeleciał mnie dreszcz. Zaczęłam się zastanawiać, jakiego koloru są te oczy,

drugie "oczy" bym sobie darował

Cytat:
Z żalem patrzyłam na niego, gdy już staliśmy pod drzwiami mego domu. Ponieważ nie mam w zwyczaju zapraszać świeżo poznanych mężczyzn na pierwszym spotkaniu do domu,


darował bym sobie drugi "dom"

Ogólnie w tekście dużo powtórzeń.
Opowiadanie moim zdaniem broni się głównie dzięki wątkowi paranormalnemu - tajemnicy.
Idamaria dnia 16.11.2010 17:34 Ocena: Dobre
Opowiadanie ma ciekawą fabułę. Podoba mi się sposób narracji, jednak zauważyłam sporo błędów stylistycznych i powtórzeń, np.:

Cytat:
„Z żalem stwierdziłam, że stojąc już dłuższą chwilę, zaczęłam marznąć, toteż zaczęłam zbierać się ku bramie.”


Sądzę, że drugie zaczęłam, można zastąpić innym czasownikiem np.: „toteż ruszyłam ku bramie.”

Cytat:
„ I cały czas czułam na sobie czyiś wzrok.”

Piszemy „czyjś”, ale to pewnie zwykła literówka ;)

Cytat:
„Byłam już za bramą, kiedy zaczął dzwonić mi telefon ukryty gdzieś na samym dnie torebki. Nie chciało mi się odbierać, wolałam pobyć sama z własnymi myślami, ale telefon nie dawał za wygraną i uparcie dzwonił. Zirytowana zaczęłam poszukiwać komórki w przepaściach mojej torebki. Dokopawszy się w końcu, stwierdziłam, że telefon wcale nie dzwonił.


Aby uniknąć powtórzeń (oprócz synonimów) możemy użyć zaimków osobowych.

Cytat:
„Klnąc, na czym świat stoi, leciałam jak długa przed siebie”

Sadzę, że słowo „poleciałam” byłoby bardziej odpowiednie, ponieważ „leciałam” sugeruje, że frunęłaś, a nie, że się wywróciłaś.:)
Dalej wymieniała nie będę.
Tekst mimo wszystko czyta się łatwo i przyjemnie. Najbardziej podobają mi się watki paranormalne i ogólny nastrój opowiadania. Sądzę, że jest to naprawdę dobra historia, należy tylko trochę poprawić język, którego używasz.
Pozdrawiam
Miladora dnia 16.11.2010 18:02
W kwestiach technicznych – masz za dużo powtórzeń, zwłaszcza zaimków, Moniczko. ;)


- z których nie chce się odejść/przychodzi odejść tak wcześnie

- gdy jej życie unicestwiła choroba/ jej nie zobaczę/jej głosu w słuchawce telefonu.

- Zwłaszcza wieczorami/Tego wieczoru jednak, wieczoru

- zapalić im znicz. – „znicze” daje lepszy rytm

- Jednak naprawdę czułam się/obróciłam się/mi się przygląda,

- zaczęłam marznąć, toteż zaczęłam zbierać się – powt.
- zaczął dzwonić (mi) telefon – następne „zaczął”, „mi” do kosza

- Zirytowana zaczęłam poszukiwać komórki – szukać brzmi lepiej

- leciałam jak długa przed siebie. – poleciałam też brzmi lepiej

- jak jakąś pensjonariuszkę. – pensjonariuszka a pensjonarka to dwie różne rzeczy, faktycznie „pensjonarkę”

W następnych akapitach masz nadmiar zaimków przede wszystkim:

Przykłady:

- A te jego oczy/są te oczy - a także powt. „to”

- moje ramiona w swoich dłoniach. – w swoich zbędne

- Bez względu na to, co to było, znikło tak samo szybko, jak się pojawiło. – przeredaguj, bo w dodatku rymuje się

- przyćmione światło. Podczas, gdy za oknem padało niemiłosiernie. – połącz te zdania przecinkiem

- po której kilku łykach zrobiło się nam cieplej. – tego narratorka nie wie na dobrą sprawę (po kilku łykach której zrobiło mi się cieplej?

- przy którym odnosiło się wrażenie, że znasz go nie od kilku minut, a lat. – niezręczne

- moje potknięcie/mojej przyjaciółki.

- skoczyła wewnątrz wszechświata, - w głąb

- Adam jeszcze jakiś czas całował (moje) nogi, po czym podwinął (moją) spódnicę i delikatnie ściągnął (moje) koronkowe/sunęły po (mojej) talii, aż w końcu zatrzymały się na guzikach (mojej) bluzki/zabrał się za (mój) czerwony biustonosz i już po chwili uwolnił z niego (moje) piersi o sterczących z podniecenia sutkach. I nie przestając nawet na chwilę pieścić (mojej) cipki/(mój) wzgórek łonowy i zaczął sunąć wyżej. Miałam wrażenie, że jego pocałunki pozostawiają na (mojej) skórze – skrajna zaimkoza ;)

- w górę, po mału, do – pomału

- że nie bardzo oczekiwał na rewanż. – oczekiwał rewanżu, czekał na rewanż

- swoimi ustami i językiem na moją szyję

- wyskoczył z (moich) ust, zniżył się do (mojego) poziomu i jednym pchnięciem wsunął się między (moje) nogi.

To tak wyrywkowo w zasadzie. Dopracuj, bo nadmiar zaimków zaczyna w pewnym momencie śmieszyć. ;)
Co do scen erotycznych – wywaliłaś kawę na ławę, co sprawiło wrażenie raczej pornografii, a nie erotyki. Sugerowałabym większy umiar i więcej niedopowiedzeń. Staraj się stworzyć klimat raczej przeżycia miłosnego, a nie zwykłej rżniętki.
Sam pomysł, dzięki oprawie, podobał mi się, ale to za mało.
Skoro pisałaś to dwa lata temu, to teraz weź na warsztat i dopracuj. ;)
Aha – mnie nie gorszą sceny erotyczne – ja po prostu lubię większą subtelność w opisywaniu tych przeżyć.

Buźka ;)
monikaa86 dnia 16.11.2010 19:20
No cóż, opowiadanie rzeczywiście ma już kawałek czasu i w zasadzie jest ono takim pierwszym poważniejszym, więc rzeczywiście może być słabe:)
Miladoro, masz rację - należałoby jeszcze raz wziąć je na warsztat i oszlifować, by błyszczało niczym brylant, ale to może za jakiś czas. Prawda jest taka, że do tej pory nikt nie zwrócił mi uwagi na to, ile stosuję zaimków, więc jakoś byłam tego nieświadoma. Dopiero odkąd trafiłam między Was, coś zaczyna się dziać i czuję, że nareszcie jestem na dobrej drodze, by wygładzić to, co stanowi zadrę w moim pisaniu.
Co do erotyki zaś - takie było założenie, opowiadanie miało graniczyć z pornografią. Za jakiś czas postaram się wrzucić coś subtelniejszego:) I wtedy ocenicie (pomijając zaimkowość, bo to na pewno będzie na minus;) ), jak Wam się podoba.
Szczerze powiem, że bardzo mnie zaskakujecie, tak pomocnym podaniem dłoni każdego dnia i jednocześnie bardzo tymuszczęśliwiacie. I za to dziękuję Wam wszystkim:)
Miladora dnia 17.11.2010 01:47
Może graniczyć z pornografią, ale zauważ, że jeżeli bohaterka wyraża od początku swoje zauroczenie tym mężczyzną, jego oczyma, jest wyraźnie nim zafascynowana, to ten zachwyt za bardzo kontrastuje i to niezbyt korzystnie, z trywialnym posuwaniem jej.
Z takim mężczyzną oczekiwałabym, że się będzie kochać, nie rżnąć. ;)
Bo przecież to zbliżenie było dla niej piękne, prawda?

Dodaj do tego trochę subtelności i niedopowiedzeń. ;)

Buźka :D
monikaa86 dnia 17.11.2010 07:11
Ok, pomyśli się nad tym:D
przyroda dnia 17.11.2010 23:35
Jak na moje wątpliwe poczucie...estetyki....cały klimat...i tajemniczość przetasowaną z napięciem erotycznym...zjeb...ł....bardzo obrazowo przedstawiony gigantycznych rozmiarów...hmmm...no...ten:rol:

Poza tym niuansem...i paroma innymi...masz potencjał...na razie drzemie...ale...

Pozdro!
monikaa86 dnia 18.11.2010 09:19
Dzięki, miło to czytać:) Pozdrawiam.
Darksio dnia 21.11.2010 14:56
Witaj, Moniko.
Czytając to opowiadanie miałem wrażenie, że pisały je dwie osoby. Jedna, odpowiedzialna za dobór słów i budowę sformuowań, druga, odpowiedzialna za fabułę. Dodatkowo ta, która odpowiada za fabułę ma rodwojenie jaźni. Raz odstawia Harlequina, zaraz potem, dla odmiany pisze sprawnego pornola.
Jeśli chodzi o treść, to ani nie jest odkrywcza (wątek nieżyjącego amanta), ani specjalnie wciągająca. Nie przeczę, że w poczatkowej fazie zaciekawiłaś, ale zepsułaś to odczucie sceną rżnięcia.
Dobra, ponarzekałem. Teraz plusy. Bardzo mi sie podoba jak operujesz słowem. Pierwsza część bardzo dobra pod tym względem. W scenie erotycznej rozłożyłaś się na łopatki próbując nazywać wszystko na siłę. Zbyt szczegółowy opis załatwił Cię na cacy. Poległaś, tak jak poległo wielu przed Tobą, którzy starali się sprostać tej tematyce (piszący te słowa również).
Niewątpliwie masz wielki potencjał i będę się z uwagą przyglądał Twoim dalszym poczynaniom.
Pozdro.
monikaa86 dnia 24.11.2010 10:13
Może rzeczywiście warto by było wziąć to opowiadanie raz jeszcze na warsztat i nieco złagodzić jego kulminacyjną część:) Ale wszystko w swoim czasie:)
monikaa86 dnia 24.11.2010 10:16
A co do mojego rozdwojenia jaźni... No cóż, rzeczywiście drzemią we mnie dwie różne osoby (jeśli nawet nie 3) nieustannie kłócące się ze sobą o to, która powinna danego dnia dominować:) Pozdrawiam.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Abi-syn
09/12/2022 00:40
no i super, nie ze wszystkim musimy się zgadzać, zaś… »
Abi-syn
09/12/2022 00:27
"Allons enfants de la Patrie" I naprzód marsz,… »
wolnyduch
09/12/2022 00:16
Re: Abi Wiesz z tymi fobiami, to msz nie do końca tak...… »
Abi-syn
09/12/2022 00:16
Darek: trafiony - zatopiony dawaj link do odsłuchania… »
wolnyduch
08/12/2022 23:57
Poruszający wiersz o problemie społecznym który niestety… »
Abi-syn
08/12/2022 23:56
Dzięki za komentarze, chciałbym się odwzajemnić, jak zwykle… »
wolnyduch
08/12/2022 23:52
Cześć Valerko/Wioletko Jak dla mnie jeden z lepszych… »
wolnyduch
08/12/2022 23:47
No tak, ja wiem, że neologizmy są różnie odbierane, ale ja… »
wolnyduch
08/12/2022 23:44
To dobrze Wiolinie, że jaśniej... Pozdrawiam przed snem. »
valeria
08/12/2022 19:43
Jak pięknie :) »
Wiolin
08/12/2022 10:42
Wolnyduchu. A, no to teraz mi jaśniej...Dziękuję.… »
Wiolin
08/12/2022 10:26
Witaj Valerio. W połowie erotyczny, w połowie zimowy. Na… »
Wiolin
08/12/2022 10:14
Witaj Wierszokleto. Szokujący obraz dnia alkoholika.… »
Wiolin
08/12/2022 10:03
Wolnyduchu. Te neologizmy raz pomagają raz przeszkadzają.… »
AnDob
08/12/2022 09:10
To zależy jaki jest cel?Jeśli np. ktoś leczy perfekcjonizm… »
ShoutBox
  • akacjowa agnes
  • 07/12/2022 20:48
  • Dobry wieczór, szanowni Portalowicze. Gdyby ktoś znalazł kilkanaście wolnych minut i miałby ochotę posłuchać moich wierszy w Poczcie Poetyckiej Radia Koszalin, to serdecznie zapraszam. Link powyżej :)
  • Kobra
  • 02/12/2022 17:58
  • Pociengiel piękny link.
  • akacjowa agnes
  • 02/12/2022 11:28
  • Darcon, z tego co wiem, to lista była przedwczoraj u przedostatniego uczestnika. Czyli powinna już raczej dotrzeć do wszystkich :)
  • Darcon
  • 29/11/2022 10:35
  • Hej! Jak Wam idzie przekazywanie listy artystów konkursu Malowanie Słowem? Dotarła już do ostatniego uczestnika?
  • Wiktor Orzel
  • 27/11/2022 11:29
  • Napiszę do Ciebie na pw w tej sprawie ;)
Ostatnio widziani
Gości online:18
Najnowszy:sehunds
Wspierają nas