(dziecięciu Agaty z Lublina zamordowanemu przez PO-wskich oprawców poświęcam)


Już mama nie wypowie dzieciątko swoim głosem
już głosu swego nigdy nie wyda w potrzebie
droga życia skreślona - zbrodniarza noża ciosem
księga życia zamknięta na ziemi i w niebie.

Życie dźwięczało w każdej ducha strunie
dopóki anioł ducha snu ludzkiego strzeże
anioł zbrodni przyszedł ze skrzekiem gawronim
z czerwonymi oczami, z czarnym podniebieniem

i widziałem Tuska jego krwawe lica
szpony w których trzymał, były zaciśnięte
twarz z uśmieszkiem jakby w szczęśliwicy
w sztok postawion wzrok i usta zacięte
a spod zębów wystawała nóżka
i płynęła jeszcze krwi dziecięcej strużka -

- a w cieniu bonza śmiertelne Kopacze
pustostan intelektu i pustostan ducha
dla kraju nic nie robi, pieniądze bierze a kracze
jak dojrzy ofiarę, śmiercią zionie , bucha.

Jej misją jest zabijać, w zabijaniu ma spełnienie
dziejową misję lewacką pełni pracą
zabicie dzieciątka było jej marzeniem
i za ten wyczyn Polacy jej płacą!

I co mam powiedzieć, co mam wyrzec na to
w domu moim jest miejsc wiele, jak i w sercu moim
kupiłbym ci łóżeczko i byłbym ci tatą
i byłbym ci tatą od twego spowicia

gdyby pomoc ci przyszła od serc ludzkich idąca
razem czerpalibyśmy ze zdrojów życia
razem szlibyśmy, może w trudach życia ku jasności słońca
które teraz dla mnie i dla zbrodniarzy świeci.

I mego serca napawa goryczą
przyćmiło się dla mnie, zgasło dla twych oczu
chłopczyku lub dziewczynko o czarnym lub jasnym warkoczu.

Życie dźwięczało w każdej ducha strunie
dopóki anioł ducha snu ludzkiego strzeże
anioł zbrodni przyszedł ze skrzekiem gawronim
z czerwonymi oczami, z czarnym podniebieniem

już mama nie wypowie dzieciątko swoim głosem
już głosu swego nigdy nie wyda w potrzebie
droga życia skreślona - zbrodniarza noża ciosem
księga życia zamknięta na ziemi i w niebie.


Ps.

Bo każde dzieło gwałtu, czyn siły zwierzęcej,
co jak upiór wypija życie, nocą księżyc jak trup bladolicy,
jak oko wisielca z chmur wyciekł.

Na początku zbrodni była tam ofiara
gdzie się kończy zbrodnia - tam zaczyna kara.

I czuję na swych oczach dłonie potępione
co ściąwszy czyjeś serce jak kwiat ciszy
całą zbrodnię przez wieki niosą na ramionach
płaczą w ognistej studni gdzie ich nikt nie słyszy


**

(Do nieba tylko jedna jest droga,
najpierw jest się Człowiekiem -
potem synem Boga).


Agamemnon
Poezja egzystencjalna