Cóż tu po nas gdzie sen tak bajecznie opluty
Cóż gdzie zgiełk już z firan obsuwa się w nicość
Co po nas gdy biegniesz i ja biegnę na skróty
a biegnąc tak zapadamy się w księżyca dzikość


Nie płacz już nie świst dusz naszych dziurawych
nie bagnety nie bronie a spokoj tak przykry
gdzie się podziały tak dobrze tajone plagiaty
gdzie ciała nasze nie spiżowe a z dykty


Zostaje już tylko pomruk kurzu na strychu
Zostają plansze w serc utarte schematy
naiwny skowyt i łez kaskady kapiące po cichu
Na czas na nas i dawno wymarłe już światy