Empire, cz.10. Miasto rudych kochanków - Adela
Proza » Długie Opowiadania » Empire, cz.10. Miasto rudych kochanków
A A A
Oswoiłam się z Belfastem. To nie jest fatamorgana. Sama decyduję o swoim losie. Od lat głaszczę jego szorstką sierść pod włos, co spowodowało, że moje opuszki palców pokilkudziesięciu krwawych przecięciach, stały się nie do zidentyfikowania dla jakiejkolwiek władzy. Dzięki temu spaceruję po krainie deszczowców już bez parasola, wyciągając język, by ugasić pragnienie kapkami ciepłej słoty. Codziennie rano mijam trzech Chińczyków ćwiczących jogę w Botanic Garden. Przechodzę obok butiku pomiędzy University Road a Malone Road. Za plecami zostawiam majestatyczny gmach uniwersytetu i skręcam w prawo, aby nacieszyć się widokiem szyldu Ryans Pub. Idę dalej. Mijam sklepiki, wąskie alejki i szklany budynek Tesco, po czym skręcam w Cadogan Park, gdzie mieści się zarośnięty bluszczem pałacyk Cadogan House, a pod jego dachem umierają starzy, nikomu już niepotrzebni, ludzie.

Wśród płytkich oddechów rezydentów Cadogan House zachłystuję się triumfem życia. Na pierwszym piętrze zostawiam swój wózek (z mopem, czarnym workiem na śmieci, żółtą szmatką do ścierania kurzu, niebieską - do polerowania umywalek, różową - do ubikacji). Siadam na końcu korytarza i wyciągam schowaną pomiędzy papierem toaletowym książkę. Towarzyszy mi grobowa cisza. Większość mieszkańców domu, po intensywnej grze w bingo, konsumuje lunch na stołówce.
Można być wszędzie i nigdzie. Można odnaleźć swój prywatny kąt, jeśli tylko wtoczy się swoje ciało w tryb monotonnego dnia. Tajemnica istnienia. Krótkoterminowe zakorzenienie się w czasie teraźniejszym. Moje imię i nazwisko widnieje na paru papierkach: akt urodzenia, świadectwo chrztu, pierwszej komunii i bierzmowania, dyplom ukończenia studiów, umowa o pracę i mandaty za jazdę bez biletów. Świat usiadł na cuchnącym łajnem karku dzikiego konia i gna do przodu, do przodu, do przodu. Broń Boże do tyłu, a historia ludzkości dryfuje po kontynentach i, jak zacięta płyta, powraca do tych samych muzycznych fraz: wojen, gwałtów, przemocy. Ludzka krew ociekała i nadal ocieka po szkieletach zburzonych budynków. Płynie cienkimi strużkami po murach, bulwarach, łąkach. Dociera w najciemniejsze zaułki ulic, podtapia mola, łamie na pół mosty. Jej słodko-mdławy zapach roznosi się wszędzie, a zdarta przez setki tysięcy lat gramofonowa tafla odtwarza monotonny tryl:
Praca, dom, dom, praca - mantra ludzkości, mantra żywych.

Moim domem jest biały, dwupiętrowy wycinek ze sznura kamienic, tuż przy skrzyżowaniu University Street z Ormeau Road.
Na Ormeau Road znajduje się Winemark - sklep z wściekle bzyczącym dzwonkiem przy wejściu oraz z obsługą w fioletowych koszulach. Winemark odwiedzają emeryci i robotnicy, studenci i Polacy. Największą uwagę przybyłych klientów przykuwają księżycowe wzgórza Guinnessa oraz tłuste flaszki szkockiej whiskey. Polscy konsumenci (w większości przypadków) decydują się na zakup Harpa lub Bavarii.
Belfast - nadgryzione przez wojnę domową soczyste jabłko, które podzielono na dwie nierówne części. Większy kawałek ciągnie się krętymi ścieżkami, od ozdobionej brytyjskimi flagami Shankill Road do wschodniej części miasta, gdzie brytyjskie chorągiewki powiewają na latarniach. Ochłapy jabłecznego miękiszu należą do Irlandczyków - potomków farmerów, którzy pielęgnowali tę ziemię od zarania dziejów. Dlatego też roztoczono nad miastem barwny wachlarz wiary i nienawiści, a jego odzwierciedleniem stały się kolorowe graffiti po obydwu stronach Linii Pokoju - betonowego muru oddzielającego protestancką Shankill Road od katolickiej Falls Road.

Polaków jest tutaj coraz więcej i więcej. Wyrastają jak grzyby po deszczu. Setki małych i dużych Polaczków chichoczą w samolotach, które niosą ich do krainy deszczem płynącej. Tubylcy przeżywają szok. Oto - nie wiadomo skąd i dlaczego - następuje w ich mieście inwazja słowiańskiego narodu. Przez dwadzieścia pięć lat wojny Belfast był zabarykadowanym terytorium. Aż tu znienacka przybywają do niego biali ludzie, mówiący szeleszczącym językiem. Ignorując podziały religijne, wynajmują mieszkania na jakichkolwiek ulicach (często w rejonie protestanckim, ponieważ tam wynajem domu jest tańszy). Zadamawiają się. Znajdują pracę i zostają, a z upływem czasu ściągają w wyspiarskie strony swoje dzieci, żony, mężów.
Polski szturm opanował Belfast. Nikt już ani na Shankill Road, ani na Malone Road nie pomyli podobnie brzmiących słów: Poland, Holland. Nikt już nie zadaje pytań: gdzie leży nasz kraj i czy są tam słonie i drzewa? Szarża polskości atakuje miasto i jest potężna jak trąd. Właśnie otworzono Polskie Stowarzyszenie, dwie agencje pracy z polskimi tłumaczkami oraz sobotnią szkołę dla dzieci z centralnej Europy. Gruby Litwin powołał do życia sklep "Wschód". Od tego momentu rozpoczyna się nowa era lawiny krokietów, bigosu i śledzi w śmietanie.

Główne siedziby "Stowarzyszenia Żywych Tułaczy" znajdują się w living roomach i tylko tam rozprawia się o rodzinnym gnieździe. Wyjechaliśmy po to, aby wrócić, a terminy powrotów są tysiące: następny rok, marzec, październik lub za dwa lata, za trzy, za dziesięć. Matka Polska nas wykarmiła i chce, abyśmy swoje radości i smutki przeżywali wyłącznie w jej ramionach.

Poznałam Polskę. Moja ojczyzna od lat żongluje metaforami na swój temat i przyjmuje przeróżne wcielenia. Zapewne każdy wyobraża ją sobie inaczej, utożsamia z czymś lub kimś w tylko przez siebie rozumiany sposób. "Moja Polska" każdego dnia staje się kimś innym. Pewnego wieczoru przybrała oblicze szarookiego zjawiska, które najczęściej widuję w gumowych rękawicach. Jest nim nikt inny, jak czterdziestoletnia Jola, zmywająca naczynia w ekskluzywnej restauracji The River. Jola szybko nauczyła się podstawowych zwrotów w języku angielskim, takich jak: "plejt, kap, pot, pan, mop baket, brasz, cziken, sup, kejpi, fak off." Jej stanowisko pracy to zmywarka rozmiaru jednoosobowego tapczanu z wajchą, którą można poruszać w dwóch kierunkach: w dół i w górę. Jola, przed włożeniem asortymentu do zmywarki, najpierw oczyszcza talerze z resztek amerykańskich ziemniaków, cuchnących octem. Odpadki wysypuje do tuby, a kości ze steków wyrzuca do kosza na śmieci. W piątkowe i sobotnie wieczory, kiedy to w środowisku kucharzy i kelnerów panuje burdel na kółkach, chaos porównywalny do mitycznego chaosu, pracuje za dwie osoby, a wodospad potu spływa jej po twarzy. W gorącej od kłótni kuchni "kurwy" i "fucky" wydają się być tym samym językiem, a ona zawsze stoi niewzruszona i milczy. Jest bezkonkurencyjną maszyną do zmywania i jednoczenie przystanią ciszy.
Taką ją widzę, taką ją zawsze będę pamiętać.

Jola w swoim życiu spotkała trzech mężczyzn, którzy byli jej kochankami (o tym dowiedziała się polska część pracowników restauracji The River na jednym ze staff party, zorganizowanym w pubie Bridge House. Party zaaranżowano w celu kompletnego upicia się i wspólnego pojednania w pijackim uścisku). Przed rozpoczęciem przemówienia podparła lewą rękę pod bok, a prawą położyła na stole. Mętnym wzrokiem spoglądała gdzieś w dal i nie sposób było odgadnąć, czy obserwuje barmana, czy skrawek ulicy za oknem. Miło było tak patrzeć na nią, jak miota się w myślach, nie wiedząc, czy jej opowieść ma jakiś sens. W ostatecznym rozrachunku powiedziała:
- Mój pierwszy kochanek był Rosjaninem. Tfuuuu - spluwając na niedomytą podłogę, przymknęła prawe oko. Pulchna kelnerka zmierzyła nasz stolik groźnym wzrokiem. - Nazywał się Josza i sprzedawał na targu baterie, kawę i konserwy z kraba. Josza złowił setki naiwnych panienek, upolował i głupią Jolę! Co tu dużo mówić: w kawalerce pod Radomiem zapłodnił mnie i odszedł. Tyle go widziałam! - Spojrzała na mnie wymownie, dając do zrozumienia, że właśnie spuentowała anegdotkę o Joszy. Przytaknęłam, po czym smutno wyszczerzyłam zęby.
- Lata upływały. Dzień był podobny do dnia, rok do roku. Od poniedziałku do piątku pracowałam w sklepie spożywczym, w niedziele chodziłam na poranną mszę, a mój syn rósł zdrowo. Pewnej wiosny w mlecznym barze poznałam wdowca Ludwika. Przed spadnięciem pierwszego śniegu byłam już jego żoną. Ludwik nie dbał ani o mnie, ani o mojego syna. Całe dnie spędzał w kościele, leżąc krzyżem. Na szczęście Pan Bóg zabrał go do siebie. Tfuuuu - gęsta ślina ponownie znalazła się na podłodze, a pulchna kelnerka otworzyła usta jak zdechła ryba. Zatrzymałam wzrok na siedzącej obok mnie Magdzie, którą bardzo zainteresowały nieszczęścia Joli. Takie historie zawsze cieszą się ogromną uwagą, bo któż nie lubi posłuchać, że ktoś inny przeżył gorsze rzeczy niż on sam. Jola odwróciła się w moją stronę. Miałam zdecydowanie łagodniejsze rysy twarzy od ciemnych oczodołów Magdy, osadzonych tak głęboko, że wydawało się, że jest wyciągniętym z worka trupem. Jola przełknęła ślinę, i nachyliwszy się nade mną, przekręciła pupę w bok, mówiąc:
- Po śmierci męczennika Ludwika wyjechałam na wycieczkę do Pragi, gdzie poznałam Pavla z Brna. Co to był za mężczyzna! Szyk! Wdzięk! Szyta na miarę marynarka! Jedynym jego minusem było to, że miał żonę i dzieci. Tfuuu - splunęła na znak zrezygnowania, nikt nie miał wątpliwości, że jej ślinianki pracowały na przyspieszonych obrotach. Pulchna kelnerka udawała, że tego nie widzi.
W egzotycznym drinku kryją się czarne moce, dzięki którym człowiek potrafi streścić w paru zdaniach całe swoje życie. Na oko uznałam, że Jola potrzebuje jeszcze 0,3 litra alkoholu, aby straciła świadomość i nie pamiętała co poniektórych momentów wieczoru. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest postacią tragiczną, typową polską bohaterką.
- Twój zestaw kochanków skojarzył mi się z legendą o Lechu, Czechu i Rusie - powiedziałam, nie do końca wierząc, że pakiet jej amantów był tak narodowościowo różnorodny.
- Ha! Można to i tak interpretować! - zarechotała cicho, poprawiając przy tym, obszytą błyszczącymi cekinami, tunikę. Na widok rudego Toma jej krótkie włosy, koloru dojrzałej pszenicy, zjeżyły się. Ni stąd, ni zowąd wpadła w zachwyt i, nie spuszczając wzroku z młodego Irlandczyka, wyszczebiotała:
- Ada, mówiłaś mi, że gdy byłaś małą dziewczynką, marzyłaś o rudym kochanku. To miasto jest wprost stworzone dla Ciebie! Tutaj znajdziesz go na każdym rogu ulicy. Świeże, rude mięso! - Uśmiechnęła się znacząco.

Moją twarz zalał gorący rumieniec. Na własne życzenie nie byłam z mężczyzną już od ponad roku i nie zamierzałam ponownie gnieść się na leżance z owłosionym, męskim ciałem. Jola skinęła na Toma, który obdarował siedzące przy stoliku towarzystwo ciepłym spojrzeniem i, rozpinając wzrokiem pięć górnych guzików koszuli, którą miałam na sobie, usiadł. Poczułam jego ciepły oddech na karku.
"Jeśli on zacznie mnie podrywać, Jola postara się o to, abym nie dożyła jutrzejszego popołudnia"- pomyślałam. Tymczasem Tom wzniósł do góry kufel, krzycząc:
- Na zdrofie. To our polish team! - Po czym nonszalancko pocałował mnie w rękę, wbijając ostry gwóźdź do mojej trumny.
Cdn.
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Adela · dnia 16.03.2011 20:07 · Czytań: 1050 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 9
Komentarze
Usunięty dnia 16.03.2011 20:31
Jestem pod wrażeniem. Tak interesujący kawałek, że nawet nie zwracałam uwagi na jakieś drobne błędy; jak po maśle. Wniknęłam totalnie, widać, że masz coś do powiedzenia i język piękny, czuć lekkie pióro, z rozkoszą połykałam.
Pozdrawiam :)
Adela dnia 17.03.2011 12:55
Ardo,
Miło mi, że odnalazłaś w tym tekście coś dla siebie.
Pozdrawiam serdecznie,
A.
Wasinka dnia 18.03.2011 11:30
Potrafisz wkręcić w klimat, czytelnikowi idzie gładko czytanie, bo wiesz, co robić ze słowami, i jak ich używać. Budujesz nastrój, opowieść płynie sobie lekko, nie nużąc. Ciekawe porównania (np. to z losem), interesujące spojrzenia na rzeczywistość – dodają uroku i „polotu” tekstowi.

Na początku mam wrażenie przeładowania tymi samymi formami czasownika, nie przeszkadza aż tak bardzo, ale zwróciło moją uwagę, zatrzymało, więc napomykam. A to inne sugestie:


Empire cz10 Miasto rudych kochanków – proponuję: Empire, cz.10. Miasto rudych kochanków (czy coś w tym stylu)

niebieską (–) do polerowania

Moje imię i nazwisko widnieje na paru papierkach: akt urodzenia, - zastanawiam się czy tu lepiej nie byłoby, gdyby jednak odmieniać (na akcie urodzenia itd.)

powraca do tych samych muzycznych fraz: wojny, gwałty, przemoc – tu to samo wojen, gwałtów, przemocy (to subiektywne odczucie płynności)

Jej słodko – mdławy - Jej słodko-mdławy

Polscy konsumenci (w większości przypadków), decydują się na zakup – bez przecinka

Dlatego też, roztoczono nad miastem – przecinek niepotrzebny

Polaków jest tutaj coraz więcej i więcej / Setki małych i dużych Polaczków – Polaków/Polaczków wpada na siebie, poza tym „Polaczków” jakoś nieprzyjemnie brzmi... (może to zamierzone, skoro później porównujesz ich zalew do trądu)

Aż tu znienacka, przybywają do niego – proponuję zrezygnować z przecinka

z polskimi tłumaczkami, oraz sobotnią szkołę – przecinek zbędny

w living room’ach – bez apostrofu

powrotów są tysiące: następny rok: marzec – dałabym przecinek, zamiast drugiego dwukropka; wiem, o co chodzi, ale wcześniej też masz dwukropek, a nie zmieni się ogólny sens

utożsamia z czymś lub kimś, w tylko przez siebie – zrezygnowałbym tu z przecinka

tylko przez siebie zrozumiany sposób – może lepiej „rozumiany”?

Jest nim jest nikt inny – powtarzasz „jest”

burdel na kółkach; chaos porównywalny do mitycznego – sugeruję przecinek, zamiast średnika

Pulchna kelnerka zmierzyła nasz stolik groźnym wzrokiem (.) – Nazywał

Tyle go widziałam! – (S)pojrzała na mnie wymownie

nie dbał ani o mnie (,) ani o mojego syna

otworzyła usta, jak zdechła ryba – wyrzuciłabym przecinek

usadzonych tak głęboko – może ładniej „osadzonych”?

Jola przełknęła ślinę i (,) nachyliwszy się nade mną (,) przekręciła pupę

nie pamiętała, co poniektórych momentów wieczoru – przecinek niepotrzebny

(U)śmiechnęła się znacząco

usiadł obok mnie. / „Jeśli on zacznie mnie podrywać – powt. „mnie”


Z chęcią dowiem się, co dalej.
Pozdrawiam słonecznie.
Adela dnia 18.03.2011 15:34
Wasinko,
Poprawione.
Bardzo dziękuję za uwagi. Jesteś złota:). Cieszę się, że historia Cię nie znużyła.

Pozdrawiam serdecznie,

A.
Usunięty dnia 11.04.2011 19:21 Ocena: Świetne!
Jest nim jest nikt inny, jak czterdziestoletnia Jola, to sprawiło, że musiałam ostro przyhamować, ale zaraz docisnęłam pedał gazu, czy co tam się dociska, nie jeżdżę autem. I choć tekst jest gorzki, uniknełaś tak typowej goryczy, jaką często częstują nas nasi rodacy. Tak dobrnęłam do końca, bo ostatnią tutaj część, przeczytałam jako pierwszą.:bigeek: Będę czekać na następne, żeby podpatrzeć, jak wspominasz i jak Ci się wiedzie, odszukać w akapitach kolejny komentarz o życiu... Pozdrawiam gorąco.
Adela dnia 11.04.2011 23:05
Adela dnia 11.04.2011 23:05
Adela dnia 11.04.2011 23:05
Witaj Amso:)
Zostawię komentarz pod ostatnią częścią Empire, którą teraz przeczytałaś. Aj, brakuje mi czasu dziś na wszystko co chcę zrobić. Widzę, że Krainy cd już na portalu, a ja nie mam siły na lekturę. A do takiej lektury trzeba mieć otwarty umysł:)
No, w każdym razie bardzo mi przyjemnie, że odwiedziłaś Empire na dłużej w różnych częściach, i że mogłaś choć trochę znaleźć w nim coś dla siebie. Poprawiłam błąd "z Jolą w zdaniu":). Oczywiście wszelkie wskazówki przywitam z otwartymi ramionami:). Pozdrawiam serdecznie i bardzo dziękuję,
Adela
PS. To dziwne, faktycznie nie ma 1 i 2 części, hmm... Komentarz do Ciebie skopiował mi się trzy razy, bo chciałam jeszcze coś dodać, więc najwyższa już pora położyć się spać. Dziękuję, pa
Adela dnia 12.04.2011 12:25
Witaj Amso ponownie, (przepraszam za brak polskich znakow w komentarzu).

Dokladnie przeczytalam wszystkie Twoje komentarze z poprzednich czesci Empire. Dziekuje za slowa otuchy. Dobrze odbierasz te teksty - sa o zyciu, o tym, co zdarzylo sie bohaterce, jak rowniez o tym, co moze sie jeszcze zdarzyc, bo zycie nie konczy sie jeszcze i moze zaczynac sie na nowo kazdego, kolejnego dnia. Poza tym bohaterka jest sklonna do refleksji, ale nie chce przesadzac, pragnie zostawic wolne pole do popisu dla ironii, nawet wobec siebie.
Czesc 1 i 2 mozna znalezc na moim profilu, kiedy sie zaznaczy wszystkie teksty. Dopiero teraz mnie olsnilo:)

Empire jest fikcja literacka, ale oparta na prawdziwych zdarzeniach, ktore przezylam, lub przezyly bliskie mi osoby. Taki troche miszmasz. Czasami przebarwiona realnosc, a niekiedy fikcja literacka.

twoja Kraine zapodam sobie na wieczorny deser:)
Pozdrawiam,
A.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
valeria
01/12/2022 00:05
Jestem po prostu taką romantyczką, ułatwiam sobie ten… »
TakaJedna
30/11/2022 21:48
Bagno ma, jeśli pamiętam dobrze, inną temperaturę zamarzania… »
Dobra Cobra
30/11/2022 21:35
Pytanie jest tylko jedno: skoro mróz i wszystko skute na… »
Zdzislaw
30/11/2022 09:28
Dobra Cobro, kiedy nadchodzi jakiś kryzys, to ludzie próbują… »
Yaro
30/11/2022 09:19
Dziękuję serdecznie,:) »
wolnyduch
29/11/2022 23:05
Witaj Valerko Te listki przypomniały mi nie tylko o lecie,… »
wolnyduch
29/11/2022 22:59
Znieczulica z pewnością nie jest dobrą towarzyszką dla… »
wolnyduch
29/11/2022 22:53
Msz, jeśli mamy szukać łez, to tylko tam, gdzie płyną łzy… »
wolnyduch
29/11/2022 22:47
Wymowny, mocny wiersz, niestety wynalazcy zbrodni są nadal… »
Kazjuno
29/11/2022 22:46
D.Urbańska, też Cię serdecznie pozdrawiam! Uieszyłem się z… »
wolnyduch
29/11/2022 22:44
Witaj Jarku Wiersz pełen optymizmu, z nadzieją w tle iż… »
wolnyduch
29/11/2022 22:35
Witaj Yaro/Jarku Tak, to teksty o reinkarnacji i o… »
wolnyduch
29/11/2022 22:31
Witaj al - szamanko Miło mi, że zadałaś sobie trud… »
Kazjuno
29/11/2022 22:31
Już w trakcie czytania, podobnie jak u komentujących… »
Dobra Cobra
29/11/2022 19:50
W swoich dziełach często hołdujesz powiedzeniu: ocalić od… »
ShoutBox
  • Darcon
  • 29/11/2022 10:35
  • Hej! Jak Wam idzie przekazywanie listy artystów konkursu Malowanie Słowem? Dotarła już do ostatniego uczestnika?
  • Wiktor Orzel
  • 27/11/2022 11:29
  • Napiszę do Ciebie na pw w tej sprawie ;)
  • Dark
  • 26/11/2022 11:27
  • Witam. Dostałem ofertę z wydawnictwa Novae res na mój zbiór opowiadań. Koszty pół na pół. Ktoś się orientuje czy warto w to inwestować?
  • Darcon
  • 24/11/2022 17:35
  • Uwaga, uwaga! Zostało ostatnie wolne miejsce w konkursie "Malowanie słowem"!
  • TakaJedna
  • 24/11/2022 12:53
  • Ja oczywiście żartuję, bo w gruncie rzeczy nie ma to chyba żywotnego znaczenia, ale skoro może działać dobrze, to dam mu trochę czasu ;)
  • Wiktor Orzel
  • 24/11/2022 12:49
  • Silnik portalu potrzebuje jeszcze trochę czasu, żeby wszystko przemielić, żeby dane były jeszcze bliższe prawdy. ;)
  • TakaJedna
  • 24/11/2022 12:45
  • Nie żebym narzekała, ale byłam online przed chwilą, a pokazuje, że po raz ostatni byłam o 9:34. ;)
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas