Dla mnie to bardziej proza niż poezja. Od wiersza wymagam zwielokrotnienia, obrazów, emocji. Tu jest dość sprawnie, ale trochę bez "pary języka".

Dla mnie każde zdanie jest tu przesycone poezją. To fakt, napisane jest w formie historii raczej, z początkiem i końcem, jak opowiadanie, ale to tylko na plus. Taki po prostu styl tego wiersza. I przede wszystkim widzę w nim emocje. Emocje żony, emocje Scyzoryka, i przede wszystkim emocje Wojtka, na którym ta scenka zrobiła takie wrażenie że musiał sobie życie całe przemyśleć i jego wartości.
Obrazy...to jest całe morze obrazów. Widzę obcne życie Scyzoryka, jego przeszłość, obraz jego rodziny, to o czym marzy za czym tęskni, i to że ma on jakieś nazwisko i jest tu przedstawiony jako konkretna osoba w konkretnej sytuacji to nie znaczy że to tylko o nim. Wiersz jest jak najbardziej uniwersalny i mówi o uniwersalnych rzeczach.
Ach.poniosło mnie.
Pozdr

No, to może poczepiam się troszkę strony polonistycznej, a konkretnie przecinków. Szczególnie w tych wersach bym je poprawiła:

Pomarudziłam, więc teraz mogę przejść do treści. To fakt, że opowiadasz pewną historię, ale moim zdaniem jest to wystarczająco poetyckie jak na wiersz. Podoba mi się. Szczególnie ostatnia strofa, która dotyka bardziej spraw duchowych i tworzy fajny kontrast z wcześniej opisywaną prozą życia. Chyba jeszcze do niego wrócę i nad nim pomyślę, bo jest nad czym i chyba warto.
Pozdrawiam, Wojtku.

Kawał bardzo dobrego wiersza i świetnie rysy postaci plus zmetaforyzowana historiozoficzna opowieść ( Sic!)