Polusi


Krótko po zachodzie słońca rozpętała się straszliwa burza, w trakcie której w jeziorko niespodziewanie uderzył piorun. Wandzia bardzo się przeraziła, lecz bała się wyściubić nosa z bezpiecznej kryjówki, żeby sprawdzić, co się stało. Gdy nad ranem rozpogodziło się, okazało się, że elektryczny szok wywołany wyładowaniem wybił wszystkie żaby.

- Co? Ale... - Gazeta zaszeleściła niespokojnie.

Rusałka stała zszokowana na brzegu i nie mogła uwierzyć w ten koszmar. Gdy nieco ochłonęła, zauważyła, że ze środka jeziorka sterczy metalowy pręt.
- Skąd się to tam wzięło? - zapytała samą siebie. Jakby w odpowiedzi, od strony bagna dobiegł ją złośliwy rechot. Oczy rusałki rozszerzyły się z przerażenia. Jak on mógł? Ten wredny stwór! Było jej strasznie przykro i żal utraconych przyjaciół, a zwłaszcza rodziny pana Rechota, w której właśnie urodziły się młode.

Nika przerwała czytanie, gdyż ogarnął ją niewymowny smutek.
- Ale jak to? Jak tak można? - zawołała w myślach do siebie. Po chwili bezradności naszedł ją pomysł:
- Profesor! Tylko on może pomóc!
Nie namyślając się wiele, zarzuciła na siebie palto, wsiadła na rowerek i z werwą popedałowała w stronę Instytutu Zjawisk Paranormalnych, mieszczącego się kilka przecznic dalej.
Profesor Potamus delektował się właśnie popołudniową kawą, gdy z zamyślenia wyrwał go łoskot gwałtownie otwieranych drzwi. Zakrztusił się potężnie i złapał za blat biurka, usiłując odzyskać oddech. W niemym geście pomocy Nika silnie uderzyła go w plecy i, nie czekając aż dojdzie do siebie, zasypała gradem wykrzykników:
- Profesorze! Musisz pomóc! Tylko ty potrafisz! Profesorze! - umilkła, widząc zaskoczone spojrzenie Potamusa. Bez słowa wyjaśnienia wcisnęła mu do ręki gazetę, wskazując odpowiedni fragment.
Profesor przeczytał i spojrzał pytająco na dziewczynkę.
- Uratujesz je, prawda? - powiedziała Nika z wiarą i nadzieją w głosie.
- Co? - spytał, ciągle nie rozumiejąc profesor.
- Żabki! Uratuj je! Prrrroszę...
Dopiero po dłuższej chwili Potamus zorientował się, że dziewczynka mówi całkiem poważnie. Westchnął głęboko. Nie miał serca odmówić jej błagalnemu spojrzeniu ani rączce z nadzieją ściskającej jego fartuch.
Ponownie spojrzał na artykuł i wystukał na klawiaturze odpowiednie współrzędne: jeziorko za pięcioma morzami i za pięcioma lasami. Ku jego zaskoczeniu komputer wyświetlił tylko jeden wynik wyszukiwanego miejsca, pasujący do tak skąpego opisu. Przełączył się na duży ekran plazmowy zajmujący całą wschodnią ścianę laboratorium i ustawił wsteczne wyszukiwanie przestrzenno-czasowe z parametrem "burza". Po kilku minutach maszyna znalazła odpowiedni przedział akcji i profesor włączył odtwarzanie w czasie rzeczywistym. Szeroko otwartym z podziwu oczom dziewczynki ukazało się jeziorko otoczone drzewami. Była noc i burza już trwała. Gdy rozległ się fatalny grzmot, powieki zacisnęły się mocno, nie dopuszczając do świadomości przeraźliwych scen. Słyszała tylko postukiwanie klawiszy i popiskiwanie dziwacznych maszyn w różnych tonacjach. Po pewnym czasie wszystko ucichło i poczuła na ramieniu delikatny dotyk dłoni profesora.
- To już - powiedział łagodny głos i Nika otworzyła oczy. W dużym, przeźroczystym pojemniku przyczepionym do jednej z maszyn znajdowała się cała masa płazów. I to jak najbardziej żywych!
- Żabki! - zapiszczała dziewczynka i aż podskoczyła z radości. - Dziękuję, profesorze. Jesteś wspaniały. - Objęła Potamusa w najsłodszym potulasie, na jaki ją było stać. Potem klasnęła w dłonie i, podskakując radośnie na jednej nodze, wybiegła z pomieszczenia, zostawiając nieco oszołomionego profesora samego.
Potamus zdezorientowany spojrzał na pojemnik z żabami, które zaczęły niemrawo z niego wyłazić i rozskakiwać się dookoła. Dziwnym trafem przyszła mu na myśl nowootwarta restauracja francuska na rogu.