Jedna z tych nocy, gdy najlepsze co mógłbym, to zrobić użytek z pistoletu, którego nie posiadam. Jeden nabój wystarczy. Nie, nie wyskoczę przez okno. Za zimno na zewnątrz. Zamiast tego próbuję zabić sen miętą - herbata, czekolada... Przez piętnaście minut wpatruję się w wysuszony bukiet róż, wiszący pod sufitem. Za oknem samochody coraz głośniej rozpędzone, rozbijają noc na migoczące płatki lodowych tafli. Autobusy... Jeszcze godzina, może dwie i świt porazi zmęczone oczodoły rozdygotanego trupa, leżącego wśród stosu prozaicznych wymiocin. Wtedy będę mógł zostawić ten pokój, tak szczelnie zasuszony przez twe dociekania, wtedy wyjdę stawić czoła. Tak naprawdę wiem, że to tylko przechwałki, kolejny dzień nie zrobię nic, by nakarmić siniejący korpus, pozostawiony samemu sobie na trawniku dywanu. Zarastam. Niepodlewany od miesiąca bluszcz zdołał się rozplenić i owinął mnie szczelnym kokonem. Czekam już tylko, aż pająki wyjdą ze swych nor... I niech mnie zeżrą, niech już się skończy to ciągłe polowanie! Nabieram wody w usta, nie będę płakał nad sobą jak jakaś rozlazła ciota. Wykończę się z godnością, jeśli tylko zdołam przebić szklaną taflę wystawową sklepu z bronią.
[nie zniosę tego ciągłego hałasu...]
Ale najpierw rozwalę tych wszystkich bubków dookoła, matki z dziećmi, rozwrzeszczane uczennice i bezustannych paplaczy komórkowych.
Tak łatwy do odgadnięcia jest przebieg krwi w organizmie. Wystarczy rozorać paznokciami. Dlaczego wszyscy samobójcy sięgają po nadgarstek? W taką noc wszystko ma swoje znaczenie. Wszystko, czyli nic. Nie masz - nie tracisz. Zostawiasz pustą skorupę, tę samą, którą dostałeś, lekko podniszczoną, używaną według umowy. Nadawca liczył się z wszelkimi kosztami. I tylko mieszkanie coraz bardziej zakurzone.